II SA/Op 532/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla w przedmiocie działalności Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 października 2017 r., A. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na działania Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla, zarzucając mu aroganckie zachowanie podczas przyjęć stron, brak starań o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych mieszkańców miasta, w tym młodych rodzin, wychowanków domów dziecka, czy młodych ludzi z rodzin zastępczych. Zarzuciła także sprzedaż mieszkań komunalnych do remontu w formie przetargu za ogromne kwoty, zarządzenie dotyczące regulaminu przeprowadzania wywiadów środowiskowych osób ubiegających się o najem lokalu komunalnego, sprzedaż portu rzecznego bez porozumienia z mieszkańcami, marnotrawstwo gminnych pieniędzy. W dalszej części skargi, A. G. opisała szczegółowo przebieg sprawy dotyczącej sprzedaży mieszkalnego lokalu zakładowego, którego skarżąca była najemcą, a który został sprzedany nowemu właścicielowi. Podniosła, że sprawy mieszkaniowe są jej bliskie odkąd została najemcą lokalu socjalnego Gminy Kędzierzyn-Koźle. Zakwestionowała prowadzoną przez Prezydenta Miasta politykę lokalową wskazując na swoim przykładzie – nieprawidłowe jej zdaniem – działania tego organu. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku uznania braku przesłanek do jej odrzucenia – o oddalenie skargi w całości. W ocenie pełnomocnika organu, rozpatrzenie przedmiotowej skargi nie należy do kognicji sądów administracyjnych, wg. zakresu wyznaczonego w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wskazał, że gospodarowanie mieniem komunalnym należy do ustawowych zadań organu wykonawczego gminy (art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym) i niezadowolenie z legalnych poczynań organu w tym zakresie może być jedynie przedmiotem odpowiedzialności politycznej organu (przed wyborcami), nie zaś przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem zobowiązany jest zbadać, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej akty lub czynności takiej kontroli sądowej nie podlegają. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, A. G. wyraziła dezaprobatę dla sposobu działania Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla, w wielu kwestiach odnoszących się do realizowania zadań dotyczących życia społeczno-gospodarczego, należących do zadań własnych samorządu Miasta Kędzierzyn-Koźle. W szczególności zagadnienia te odnosiły się do polityki mieszkaniowej prezydenta tego miasta, decyzji gospodarczych przejawiających się w sprzedaży portu rzecznego, czy sposobu rozwiązywania problemów młodych ludzi – mieszkańców miasta. Skarżąca opisała także sposób załatwienia przez organ sprawy związanej z najmem lokalu socjalnego zawartej przez skarżącą. A. G. kwestionując prawidłowość działań podjętych przez organ Gminy, nie wskazała jednakże decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, podjętych lub dokonanych przez ten organ, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. W szczególności nie są takimi czynnościami opisane w skardze działania polegające - przykładowo - na "aroganckie zachowanie podczas przyjęć stron", "brak starań o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych dla mieszkańców miasta", "sprzedaż mieszkań komunalnych do remontu w drodze przetargu", czy "sprzedaż portu bez porozumienia z mieszkańcami". Nie są nimi także - jak twierdzi skarżąca – "marnotrawstwo gminnych pieniędzy" przez Prezydenta Miasta, który nie spełnia obietnic przedwyborczych. Zdaniem Sądu, analiza powyższych zarzutów uprawnia do stwierdzenia, że skarga ta ma charakter tzw. "skargi powszechnej", jaką strona niezadowolona z działania organu może wnieść w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zatytułowanego – "Skargi i wnioski". Przedmiotem skargi powszechnej może być bowiem w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego – K.p.a.). Natomiast sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII K.p.a., co potwierdza utrwalone już w tej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne. Odnotować również wypada, że postępowanie uregulowane w Dziale VIII K.p.a. ma jednakże charakter odrębny od postępowania administracyjnego, nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Skarga ta rozpoznawana jest na podstawie przepisów przywołanego Działu VIII K.p.a. i w stosunku do niej przepisy P.p.s.a. się nie odnoszą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., nr III SA 1636/97, dostępny w programie komputerowym LEX nr 37138, a także postanowienie NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei, zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a., organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność prezydenta miasta jest rada gminy. Należy ponadto zauważyć, że postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a. jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, może złożyć skargę na działalność tego właśnie organu. W tym stanie rzeczy, skoro rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.