II SA/Op 535/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. R. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z siedzibą w Lewinie Brzeskim z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z siedzibą w [...], ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych dla G. R. Na skutek wniesionego odwołania, wyżej opisana decyzja został uchylona w całości decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r., nr [...], wydana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu, decyzją z dnia 30 sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z siedzibą w [...] z dnia 7 lipca 2017 r., nr [...], ustalającą kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych dla G. R. Powyższa decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 30 sierpnia 2017 r. wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia oraz o sposobie i terminie ich wniesienia, przesłana została na adres skarżącego i pod tym adresem prawidłowo doręczona w dniu 10 października 2017 r. Pismem z dnia 22 października 2017 r. G. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu. Skarga ta zastała złożona osobiście w dniu 23 października 2017 r. w siedzibie organu, co wynika z prezentaty organu umieszczonej na skardze oraz wyjaśnień organu przedstawionych w piśmie z dnia 1 grudnia 2017 r. W skardze zakwestionował wydaną przez organ I instancji decyzję z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...], wskazując na prawidłowość podjętych przez siebie czynności w zakresie wypełnienia wniosku o płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Do akt sprawy, skarżący dołączył jednocześnie szereg dokumentów, w tym decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 30 sierpnia 2017 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 listopada 2017 r., tut. Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania – czy wnosi skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 30 sierpnia 2017 r., nr [...], czy też na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...]. Jednocześnie tut. Sąd poinformował, że wezwanie jest wynikiem rozbieżności w zakresie określenia skarżonego aktu i treści dokumentów załączonych do skargi. Wskazano także, że brak odpowiedzi na wezwanie w wyznaczonym terminie skutkować będzie przyjęciem przez Sąd, że skarga została wniesiona na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...]. Wezwanie o opisanej treści zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 29 listopada 2017 r., co potwierdza podpis i adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k- 59 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący nie udzielił odpowiedzi na wskazane wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przedmiotem skargi objętej niniejszym postępowaniem sądowoadministracyjnym skarżący uczynił decyzję organu pierwszej instancji, tj. Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z siedzibą w [...] z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...], ustalającą kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych. Powyższe wynika wyraźnie z treści skargi, w której skarżący wskazał zarówno datę, jak i numer decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia. Ponadto, brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie Sądu co do przedmiotu skargi i zawarte w tym wezwaniu wskazanie, że brak odpowiedzi w wyznaczonym terminie skutkować będzie przyjęciem przez Sąd, iż skarga została wniesiona na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z dnia 5 stycznia 2017 r., nr [...] – potwierdza przyjęte stanowisko o zaskarżeniu ww. decyzji organu I instancji. Mając zatem na względzie powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), od decyzji organu pierwszej instancji służy stronie odwołanie, a właściwym do jego rozpatrzenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, jakim w niniejszym przypadku jest Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu pierwszej instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu drugiej instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. W świetle powyższego, od zaskarżonej decyzji z dnia 5 stycznia 2017 r. wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Brzegu z siedzibą w [...], działającego jako organ pierwszej instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 K.p.a.) odwołanie do organu wyższej instancji, to jest do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu. Notabene, odwołanie to zostało przez skarżącego złożone, a na skutek jego rozpatrzenia organ odwoławczy wydał decyzję z dnia 28 kwietnia 2017 r., nr [...], uchylającą decyzję z dnia 5 stycznia 2017 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uchylenie zatem przez organ odwoławczy ww. decyzji organu pierwszej instancji, która stanowi przedmiot zaskarżenia powoduje, że w przedmiotowej sprawie brak jest decyzji, która mogłaby być poddana kontroli Sądu. Skutkiem prawnym bowiem decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji jest brak (do czasu wydania nowej decyzji przez organ pierwszej instancji) istnienia w obrocie prawnym decyzji stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja wyeliminowana została z obrotu prawnego przez organ drugiej instancji, a sprawa powróciła do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, to nie mogła ona stanowić przedmiotu skargi. Skarga na decyzję organu pierwszej instancji, która została wyeliminowania z obrotu prawnego ostateczną decyzją organu odwoławczego i w następstwie tej decyzji doszło do rozpoznania merytorycznego sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz wydania już kolejnych decyzji administracyjnych i to przed wniesieniem skargi, jest niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowiącego, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, orzekł jak w sentencji.