II SA/Op 538/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na zawiadomienie Burmistrza S. o wszczęciu postępowania z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 lipca 2008 r. wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w ramach toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt II SA/Op 79/08 w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i rozliczeń z tym związanych, w tym odszkodowania, J. M. zaskarżył pismo z dnia [...], Nr [...], wydane z upoważnienia Burmistrza S., a dotyczące wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie geodezyjnego podziału nieruchomości. Niniejszym pismem, wydanym na mocy art. 61 § 4 K.p.a., zawiadomiono, że z urzędu zostało wszczęte postępowanie w sprawie geodezyjnego podziału działek Nr A i B z mapy [...] o łącznej pow. [...] ha obręb [...], stanowiącej współwłasność E. M. oraz I. M., wykonywanego w trybie art. 97 ust. 3 pkt ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), w celu wydzielenia gruntu przeznaczonego pod publiczną drogę dojazdową oznaczoną w obowiązującym planie miejscowym symbolem [...]. W wykonaniu zarządzenia z dnia 25 września 2008 r., wydzielono z akt w/w sprawy o sygn. II SA/Op 79/08, niniejszą sprawę, nadając jej sygn. akt II SA/Op 538/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) – zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.ps.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Zaskarżone przez J. M. zawiadomienie Burmistrza S. z dnia [...], Nr [...] o wszczęciu postępowania, wydane zostało na mocy art. 61 § 1 i art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 1998 r., Nr 1071 ze zm.) – zwanej dalej: "K.p.a.", zgodnie z którymi to przepisami, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a o wszczęciu postępowania należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Kodeks nie określa formy wszczęcia postępowania administracyjnego, a zagadnienie to jest szeroko dyskutowane w doktrynie, w której zdaje się przeważać pogląd, że kodeks nie zna osobnego aktu wszczęcia postępowania (W. Dawidowicz, "Ogólne postępowanie administracyjne", 1962, s. 126). W literaturze wyrażane są także poglądy, zgodnie z którymi "czynności wszczęcia postępowania administracyjnego" to "pewnego rodzaju postanowienia", na które nie przysługuje zażalenie (J. Starościak (w:) E. Iserzon, J. Starościak, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Teksty, wzory i formularze", Warszawa 1970, s. 144). K.p.a. nie określając zasadniczo formy wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, nie przyjmuje konstrukcji odrębnego "aktu wszczęcia postępowania" przed organem I instancji, a także przed organem odwoławczym. Przewiduje jednak obowiązek wszczęcia postępowania w formie niezaskarżalnego postanowienia w następujących przypadkach: podjęcia postępowania administracyjnego z urzędu na żądanie organizacji społecznej (art. 31 § 2 K.p.a.); wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 1 K.p.a.); wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 157 § 2 K.p.a.). Z przedstawionych rozwiązań prawnych wynika zatem, że przepisy K.p.a. nie przewidując w kwestii wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania przez organy administracji publicznej odrębnego rozstrzygnięcia w formie decyzji lub postanowienia, nie dają podstaw do ich kwestionowania. Skoro ustawodawca nie przewiduje trybu odwoławczego, to także nie jest możliwa droga sądowa na akt wszczynający postępowanie administracyjne. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.