II SA/Op 54/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na czynność Starosty Oleskiego z dnia 20 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. P. była czynność Starosty Oleskiego polegająca na odmowie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu [...] o numerze rej. [...]. W skardze tej, datowanej na 10 stycznia 2013r., Z. P. z jednej strony podniósł, że zaskarża w całości "odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 11 grudnia 2012r." ,ale z drugiej domagał się "uchylenia w całości pisma z dnia 20 września 2012r., postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i decyzji zawartej w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez pozostawienie wniosku bez rozpoznania" a ponadto "stwierdzenia bezskuteczności czynności pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu w zawyżonej wysokości". Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek o zwrot kwoty 425 zł tytułem nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu skarżący złożył w organie 8 maja 2012r. (wniosek był datowany na 6 maja 2012r. ). Starosta Oleski pismem z 20 września 2012 r., nr [...] pozostawił wniosek bez rozpatrzenia i odmówił zwrotu żądanej kwoty. Jednocześnie stronę pouczono, że na powyższe pismo przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, którą można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. Pismo organu doręczono stronie 24 września 2012r. Z urzędu jest sądowi wiadome, że skargą z dnia 16 października 2012 r., skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, Z. P. zaskarżył pismo z dnia 20 września 2012 r. oraz postanowienie organu z 16 maja 2012 r., wnosząc o ich uchylenie, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 548/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Z. P. na czynność Starosty Oleskiego z dnia 20 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu, jako niedopuszczalną, z uwagi na niezłożenie przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa wymaganego zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Z. P. w uzasadnieniu obecnie złożonej skargi z 10 stycznia 2013 r., wskazał, że pismem z dnia 1 grudnia 2012r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie z 18 stycznia 2013 r. Starosta Oleski wniósł o jej oddalenie w całości, wskazując, że dokonał pobrania opłaty za kartę pojazdu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Po złożeniu w dniu 8 maja 2012r. wniosku o zwrot kwoty 425 zł organ wydał i podjął kilka aktów i czynności nie mniej ich treść nie zmienia przedmiotu sprawy. Jak już podniesiono w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi w sprawie II SA/Op 548/12 dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej nie przesądza o możliwości jej merytorycznego rozpoznania. Procedura sądowoadministracyjna w odniesieniu do czynności z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. uzależnia skuteczność wniesienia skargi od uprzedniego wezwania organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko organu co do takiego wezwania nie jest jednak kolejnym aktem administracyjnym lub czynnością, które można zaskarżyć do Sądu administracyjnego. Trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zatem przepis ten wprowadza jedynie przesłankę zaskarżenia aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., nie rozszerzając katalogu aktów lub czynności organów administracji publicznej podlegających zaskarżeniu. Termin do złożenia skargi jest przy tym zachowany (art. 52 § 3 P.p.s.a.), jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Wskazania w związku z tym wymaga, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Stanowi obligatoryjny warunek jej wniesienia do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Wykładnia językowa art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie przysługuje natomiast na udzieloną przez organ odpowiedź na skierowane pod jego adresem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegać może pismo Starosty Oleskiego z dnia 20 września 2012 r. o odmowie zwrotu nadpłaconej kwoty opłaty za kartę pojazdu. To właśnie pismo uznać bowiem należy za akt (czynność) z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zauważyć należy, że w skardze Z. P. kwestionuje również właśnie to pismo Starosty Oleskiego z dnia 20 września 2012 r. Pismo to doręczono skarżącemu 24 września 2012 r. (k-63 akt administracyjnych) dlatego termin 14 dni z art. 52 § 3 P.p.s.a. upływał z dniem 8 października 2012 r. Tymczasem skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pismem z 1 grudnia 2012 r. (nadanym listem z 4 grudnia 2012 r.), a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. Odnośnie natomiast kwestionowanego przez skarżącego postanowienia Starosty Oleskiego z dnia 16 maja 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania, to było to postanowienie I instancyjne, od którego skarżący wniósł zażalenie do właściwego organu, a SKO je uchyliło. Z tych względów z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 3 P.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.