II SA/Op 541/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie umieszczenia w placówce opiekuńczo - wychowawczej postanawia odrzucić skargę. Pismem dnia 29 października 2007 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 31 października 2007 r. (data stempla pocztowego), K. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Sądu Rejonowego w G. (sygn. akt [...]) w przedmiocie umieszczenia jej syna placówce opiekuńczo- wychowawczej. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Wiceprezes Sądu Rejonowego w G. w piśmie z dnia 30 listopada 2007 r., wskazał na toczące się postępowanie opiekuńcze w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt [...] (wcześniejsza sygn. [...]) w związku z ustanowieniem nadzoru kuratora nad wykonywaniem władzy rodzicielskiej przez K. Z. nad małoletnimi dziećmi. Wskazał również, że w dniu 14 czerwca 2007 r. zostało z urzędu wszczęte postępowanie o umieszczenie małoletniego R. Z. w placówce opiekuńczo – wychowawczej, w której to sprawie K. Z. złożyła wniosek o wyłącznie sędziego, oddalony prawomocnym postanowieniem Sądu. Ponadto w postępowaniu tym dopuszczono dowód z opinii biegłego i aktualnego wywiadu kuratora. W załączeniu Wiceprezes Sądu Rejonowego w G. przesłał zarządzenie tego Sądu z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], o wszczęciu postępowania oraz postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt [...], o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego i aktualnego wywiadu kuratora, jak również sprawozdanie z dnia 6 listopada 2007 r. z wywiadu środowiskowego dotyczącego K. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (§ 3). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 P.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych wyżej przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności, które zostały wydane lub dokonane przez organy administracji publicznej, a które - zgodnie z obowiązującymi przepisami - mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Przedstawione w skardze żądanie, dotyczące zmiany rozstrzygnięć Sądu Rejonowego w G., wydawanych w granicach sprawy dotyczącej umieszczenia syna skarżącej w placówce opiekuńczo - wychowawczej, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, albowiem właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania spraw o charakterze cywilnoprawnym, a takimi są sprawy z zakresu prawa rodzinnego, opiekuńczego i kurateli. Do rozpoznawania takich spraw w postępowaniu nieprocesowym ustawodawca w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), zwanej dalej K.p.c., przewidział właściwość rzeczową sądów powszechnych, do których należą sądy rejonowe, sady okręgowe oraz Sąd Najwyższy. Przepisy art. 506 i nast. K.p.c. określają tryb postępowania przed sądem powszechnym oraz środki zaskarżenia przysługujące stronie do sądu drugiej instancji, którym dla Sądu Rejonowego w G. jest Sąd Okręgowy w O. Natomiast sądy administracyjne (tj. wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny), należące do systemu sądownictwa administracyjnego, działają poza systemem sądów powszechnych. Z tego też względu właściwość sądu administracyjnego nie może obejmować i nie obejmuje kontroli działalności orzeczniczej sądów powszechnych, a takiego właśnie zakresu dotyczy treść skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest zatem sądem wyższej instancji względem Sądu Rejonowego w G. i nie rozpatruje środków odwoławczych od orzeczeń wydawanych przez tenże Sąd Rejonowy. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stąd orzeczono, jak w sentencji.