II SA/Op 545/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem procesowym z dnia 29 września 2016 r. K. N., działający w imieniu M. T., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Zarządzeniem z dnia 28 października 2016 r., Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu wezwał K. N. do złożenia do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazanie, że jednym z podmiotów, o których mowa w art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogącym zostać ustanowionym pełnomocnikiem strony skarżącej, albo przez osobiste podpisanie lub nadesłanie egzemplarza skargi osobiście podpisanego przez stronę skarżącą. Wezwano także do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie pouczono K. N., że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone adresatowi – do rąk dorosłego domownika M. S., w dniu 4 listopada 2016 r., co potwierdza adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por.: k-11 akt sądowych). W dniu 15 listopada 2016 r. wpłynęło do tut. Sądu, nadane przesyłką pocztową w dniu 9 listopada 2016 r. (data stempla), pełnomocnictwo dla K. N. udzielone przez M. T. do działania w jego imieniu w sprawie. Jednocześnie, wskazano w nim wartość przedmiotu zaskarżenia, jako kwotę: 51.811,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej jako "P.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że skarga powinna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a także wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty (art. 215 § 1 P.p.s.a.). Do skargi należy także dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 P.p.s.a.). A pełnomocnikiem tym może być, stosownie do art. 35 § 1 P.p.s.a., adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przywołany przepis art. 35 określa rodzaje podmiotów, które mogą wystąpić w postępowaniu sądowoadministracyjnym w roli pełnomocników stron, i daje podstawę do wyróżnienia: pełnomocników profesjonalnych (zajmujących się zawodowo świadczeniem usług prawniczych) oraz pełnomocników, których łączą ze stroną więzy osobiste bądź procesowe w toczącym się postępowaniu (por. J.P. Tarno [Pełnomocnictwo w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w:) Ius et lex. Księga jubileuszowa Profesora Andrzeja Kabata, Olsztyn 2004, s. 400 i n.], powołany przez M. Romańską w Komentarzu do art. 35 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). Skarżący, którzy są osobami fizycznymi mogą bowiem dodatkowo korzystać z pełnomocników będących osobami pozostającymi z nimi w relacjach osobistych (rodzinnych), o jakich jest mowa we wskazanym art. 35 § 1 P.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy, skarga została podpisana przez K. N., określającego się pełnomocnikiem M. T. Wobec ustalenia, że pełnomocnik nie załączył do skargi dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu M. T., pełnomocnik ten został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wykazanie, że należy do katalogu podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 P.p.s.a., a także do złożenia stosownego pełnomocnictwa, bądź do podpisania skargi przez samego skarżącego lub nadesłania egzemplarza skargi podpisanego przez skarżącego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto pełnomocnik skarżącego został wezwany do podania wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania do dokonania żądanych czynności zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 listopada 2016 r., czyli siedmiodniowy termin do dokonania czynności, liczony kalendarzowo, upłynął w dniu 11 listopada 2016 r. Jednakże dzień 11 listopada 2016 r., kiedy to upływał siódmy dzień licząc od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi, był dniem ustawowo wolnym od pracy, stosownie do art. 1 pkt 1 lit. k ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U. z 2015 r., poz. 90), jako Narodowe Święto Niepodległości. Zgodnie natomiast z art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Termin do dokonania przez Sąd żądanych czynności upłynął zatem w dniu 14 listopada 2016 r. W terminie do dokonania żądanej czynności, pełnomocnik skarżącego nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez M. T. do reprezentowania przed tut. Sądem przez K. N. w niniejszej sprawie. Ponadto, wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę: 51.811,00 zł. Z nadesłanego pisma procesowego w żaden sposób nie wynika natomiast, czy K. N. spełnia wymogi określone w art. 35 § 1 P.p.s.a., czyli że jest profesjonalnym pełnomocnikiem (radcą prawnym, adwokatem), ani że pozostaje ze skarżącym w relacjach osobistych (rodzinnych), o jakich jest mowa w tym przepisie. Wobec tego uznać należało, że w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi, co czyni skargę niedopuszczalną. Uwzględniając powyższe, skargę M. T. należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji, działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 35 § 1 P.p.s.a.