II SA/Op 549/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 2 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. M., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 2 października 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 23 czerwca 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. B., M. B. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych przy ul. [...] w [...]. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 19 października 2016 r. (data wpływu do organu 21 października 2016 r.) A. B., M. B. oraz J. K. zwrócili się do Prezydenta Miasta Opola o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: a, b, c, d, k.m.[...], obręb [...]. Do wniosku dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem projektantów, o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, decyzję Prezydenta Miasta Opola z 18 czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy i decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 13 stycznia 2016 r. zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów objętych inwestycją. W trakcie prowadzonego postępowania inwestor zmienił zakres wniosku wykreślając działkę o numerze d. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, Prezydenta Miasta Opola, nałożył na wnioskodawców obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości – w terminie 14 dni od dnia otrzymania postanowienia – wskazując w uzasadnieniu braki i niezgodności wniosku i projektu budowlanego. Powyższy obowiązek inwestor wykonał w dniu 28 listopada 2016 r., składając do akt sprawy uzupełnioną dokumentację. Pismem z dnia 30 listopada 2016 r. Prezydenta Miasta Opola zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji. Nawiązując do ww. zawiadomienia, pismem z dnia 8 grudnia 2016 r., J. M. wniósł o przedłużenie terminu do zgłoszenia ewentualnych uwag. Z kolei, A. P., U. N., M. J. wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, z uwagi na oddziaływanie inwestycji również na działki nr e, f, g i h, stanowiące ich własność. Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. uwagi i zastrzeżenia wniosła I. M. podnosząc m.in., że jej zdaniem, przedstawiona do wglądu dokumentacja dotyczy budowy dwóch budynków - w rozbiciu na etapy. Uznała , że odległość projektowanego budynku nr [...] narusza przepisy ppoż, ponieważ nie ma zachowanej odległości 8 m od istniejących budynków - działka i, dostrzegając błędną metodologię czasu nasłonecznienia. Odrębnym pismem z dnia 9 grudnia 2016 r., I. M. - działając w imieniu P. C. - wskazała, iż obszar oddziaływania inwestycji planowanej m.in. na działce d, obejmuje także działkę nr j bezpośrednio z nią sąsiadującą, która została pominięta w powyższym zawiadomieniu. Decyzją z dnia 29 grudnia 2016 r., nr [...] Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych przy ul. [...] w [...], na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami a, b, c, d, k.m.[...], obręb [...]. Od decyzji tej odwołanie wnieśli A. P., U. N. oraz M. J., pismem uzupełnionym w dniu 16 stycznia 2017 r., które dodatkowo podpisane zostało przez I. M., działającą w imieniu P. C. Natomiast pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. odwołanie wnieśli I. M. i J. M. Decyzją z dnia 20 marca 2017 r., nr [...], Wojewoda Opolski, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), zwanej dalej K.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Motywem rozstrzygnięcia były niespójności pomiędzy wnioskiem, a zatwierdzonym projektem budowlanym, dotyczące zakresu zamierzenia budowlanego oraz brak zapewnienia udziału w postępowaniu wszystkim stronom, stosownie do zakresu wniosku. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezydent Miasta Opola pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r., na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał inwestorów do uzupełnienia wniosku o dwa egzemplarze projektu budowlanego. Z kolei, postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Prezydent Miasta Opola, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia braków i niespójności pomiędzy wnioskiem, a projektem budowlanym poprzez szczegółowe określenie zakresu złożonego wniosku co do lokalizacji inwestycji, doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu do zgodności z zakresem inwestycji określonej we wniosku oraz w przypadku etapowania inwestycji – dla obiektów realizowanych w kolejnych etapach, przedstawienia w formie graficznej i opisowej niezbędne ich charakterystyki pozwalające na określenia ich wpływu na otoczenie oraz nieruchomości sąsiednie. Inwestorzy przedłożyli, przy piśmie z dnia 17 maja 2017 r. uzupełnioną dokumentację. Zawiadomieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. Prezydent Miasta Opola poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Następnie, decyzją z dnia 23 czerwca 2017 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a., po ponownym rozpoznaniu sprawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. B., M. B. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych przy ul. [...] w [...], na działkach o numerach a, b, c, k.m.[...] - obręb [...]. Uzasadniając powyższą decyzję organ przedstawił stan faktyczny sprawy oraz odwołał się do treści art. 32 ust. 4 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, stwierdzając jednocześnie, iż w razie spełnienia wymagań określonych w przepisach, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ ustalił, że decyzja o warunkach zabudowy, którą posługuje się inwestor jest obowiązująca, a ustalenia w niej zawarte są wiążące przy staraniu się przez wnioskodawcę o uzyskanie pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, iż w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie dokonuje się ponownej oceny i analizy ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Sprawdza się jedynie, czy decyzja o warunkach zabudowy jest ważna i czy ustalenia w niej zawarte są spełnione przez projektowaną inwestycje. Odnosząc się do analizy przesłaniania i zacienienia, organ wskazał, że opracowanie to wykonano na podstawie przepisów wykonawczych, a jego autor wykazał, że projektowany budynek będzie czasowo zacieniać zabudowę istniejącą. Jednakże zaakcentował, iż przewidziany przepisami czas nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych będzie zachowany. W ocenie organu, również obszar oddziaływania obiektu został określony zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie przywołał definicję legalną obszaru oddziaływania obiektu z art. 3 pkt 20 ww. ustawy. Organ wyjaśnił, że o wielkości obszaru oddziaływania obiektu decyduje nie wola sąsiadów, ale prawem określone otoczenie, na który obiekt może oddziaływać. W zakresie ochrony przeciwpożarowej organ wskazał, że na stronie 48 projektu, pkt 2.1.8.2 "Odległość od obiektów sąsiednich" – wskazano, że projektowany budynek znajduje się w odległości 7,81 m od wschodniej granicy działki. W granicy sąsiedniej działki nr i posadowiony jest budynek mieszkalny oraz gospodarczy. Budynki te posiadają w granicy ścianę oddzielenia pożarowego bez otworów oraz dach budynku nierozprzestrzeniający ognia. Odległość między budynkiem projektowanym a istniejącym wynosi zatem 7,81 m i jest mniejsza niż norma określona dla zewnętrznych ścian budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego określona w § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r. poz. 1422, z późn. - dalej w skrócie "rozporządzenie z 2002 r."). Organ podkreślił, iż zgodnie § 271 ust. 10 ww. rozporządzenia, w pasie terenu o szerokości 8m, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Regulacja ta dopuszcza zatem usytuowanie określone w projekcie budowlanym. Reasumując organ stwierdził, że w sytuacji, gdy inwestor przedstawił projekt budowlany z rozwiązaniami spełniającymi kryteria określone w ustawie Prawo budowlane, organ, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Dodatkowo organ wskazał, iż zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. zapewnił stronom prawo do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, a krąg stron postępowania administracyjnego określił na podstawie aktualnej ewidencji gruntów i budynków. Pismem z dnia 12 lipca 2017 r. odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. M., I. M., A. P., G. P., E. Z. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na jej niezgodność z przepisami technicznymi oraz z ustaleniami obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, lukarn dachowych i zbyt dużej ilości miejsc parkingowych. Zdaniem skarżących, decyzja z dnia 23 czerwca 2017 r. wydana została z naruszeniem przepisu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestor winien był przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, czyli w zakresie ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wyrazili także wątpliwość, co do spełnienia warunków technicznych określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia z 2002 r. Dodatkowo wskazali szereg braków, tj.: nieokreślenie na projekcie zagospodarowania terenu wymaganego ukształtowania zieleni, nieokreślenie rzeczywistej wysokości elewacji frontowej oraz spadków połaci dachowych, niekompletność charakterystyki energetycznej budynku, niespełnienia wymagań szerokości kuchni (§ 94 ww. rozporządzenia), niewłaściwe wykonanie obliczeń powierzchni użytkowych (§ 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego), brak odstępstwa udzielonego w trybie art. 9 warunków technicznych, niespójność projektu budowlanego oraz brak wymaganych uprawnień budowlanych projektanta branży elektrycznej. Odrębnym pismem z dnia 19 lipca 2017 r. odwołanie wniosła również I. M., podnosząc że zamierzeniem inwestora jest nadal budowa dwóch budynków, a nie jak określono we wniosku jednego. Wyraziła wątpliwości, co do spełnienia wymogów bezpieczeństwa pożarowego, w zakresie zachowania odległości i dostępu pojazdów straży pożarnej, a także dezaprobatę dla stanu drogi gminnej ul. [...], która ma zapewnić dojazd do terenu inwestycji. W przekonaniu skarżącej, ilość miejsc postojowych i miejsca na gromadzenie odpadów jest zbyt mała. Ponadto, przedmiotowa inwestycja stanowi również uciążliwość dla mieszkańców ul. [...], gdyż przez większą cześć dnia planowana inwestycja będzie dawała zacienienie, co niewątpliwie spowoduje również spadek wartości nieruchomości. W wyniku rozpoznania odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 2 października 2017 r., nr [...], Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy, po czym odwołał się do przepisów art. 4, art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 3, art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, § 4 ust.2, § 5 ust. 1, § 7, § 13 ust. 1pkt 4 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1278) oraz § 13 i § 60 rozporządzenia z 2002 r., stwierdzając, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie przez właściwy organu administracji architektoniczno-budowlanej pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę dotyczyło wnioskowanego zamierzenia budowlanego. Jednocześnie wyjaśnił, że w przypadku zamierzenia budowalnego, obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować. W takiej sytuacji, inwestor zobligowany jest przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, dla całego zamierzenia budowlanego (art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Żaden przepis prawa nie obliguje jednak inwestora do zrealizowania zabudowy na wszystkich działkach, jak również do złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, w zakresie ustalonym decyzją o warunkach zabudowy. Organ przypomniał, iż w przedmiotowej sprawie inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 18 czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy, która określa jednakowy sposób zagospodarowania działek o numerach a, b, c i d. W ocenie organu, wykreślenie z wniosku działki nr d, pomimo pomniejszenia zakresu inwestycji, nie stanowi o braku wypełnienia przez inwestycję parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Organ podkreślił, iż związany jest zakresem wniosku i tylko w tym zakresie może orzekać. Inwestor posiada prawo zagospodarowania swoich nieruchomości zgodnie z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy z dnia 18 czerwca 2008 r., jednak nie ma obowiązku zrealizowania wszystkich obiektów i zagospodarowania wszystkich nieruchomości objętych tą decyzją. Oznacza to, że jeśli wolą inwestora jest, aby działka d pozostała niezagospodarowana lub zagospodarowane w sposób dotychczasowy, nie pozostaje to w sprzeczności z żadnym przepisem prawa. Powyższe, nie musi także oznaczać, że inwestycja będzie etapowana, w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż inwestor może wystąpić z kolejnym wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy dokonać zgłoszenia. Organ dodał ponadto, że obiekty objęte aktualnym wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowią całość techniczno-użytkową i mogą istnieć samodzielnie bez zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działce d. W dalszej kolejności, odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda uznał przedłożony projekt budowlany za wykonany zgodnie z przepisami przez uprawnionych projektantów, którzy ponoszą pełną odpowiedzialność za rozwiązania techniczne i wskazane dane. Nawiązując do decyzji o warunkach zabudowy organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku wynosi 6,085 m, zatem w przedziale określonym a w punkcie 2 lit a tiret 4 decyzji o warunkach zabudowy. Odnośnie geometrii dachu, wyjaśnił, że budynek będzie posiadał dach dwuspadowy z lukarnami o kącie nachylenia połaci 450, z kalenicą usytuowaną równolegle do ul. [...] na wysokości 11 m, co także jest zgodne z staleniami zawartymi w punkcie 2 lit. a tiret 5 decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie organ dodał, że elewacje projektowe budynku, zawarte w projekcie budowlanym pozawalają bezspornie uznać, że projektowany dach nie jest dachem jednospadowym bądź płaskim. Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia ładu przestrzennego, w sytuacji gdy w okolicy znajdują się budynki o zbliżonej zabudowie, a także o dachach płaskich. W zakresie ilości miejsc parkingowych oraz dostępu do drogi publicznej organ wskazał, że komunikacja na działki nr a, b i c będzie odbywać się zjazdem z ulicy [...], w dogodnym zaś dla inwestora terminie zostaną zrealizowane również nowe zjazdy oznaczone numerem [...], co będzie wymagało od inwestora dokonania zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił jednocześnie, że decyzja o warunkach zabudowy wskazuje jedynie, że projektowane zjazdy należy zlokalizować i wykonać na warunkach w uzgodnieniu z Miejskim Zarządem Dróg w [...]. Odnośnie ilości miejsc parkingowych, organ wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nakazuje zapewnić 1,5-2 miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny. Z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano 10 lokali mieszkalnych i 30 miejsc parkingowych, a zatem zapewniono minimum 15 miejsc postojowych. Odnośnie kwestii zacienienia, ograniczenia dostępu oświetlenia oraz nasłonecznienia, organ wyjaśnił, że z przedstawionej analizy przesłaniania oświetlenia i nasłonecznienia wynika, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w § 13 i § 60 rozporządzenia z 2002 r. Z analizy przepisów dotyczących oświetlenia i nasłonecznienia wynika, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny, w przedziale czasowym od 7:00-17:00. Budynek z pomieszczeniami mieszkalnymi na działce nr k – będzie miał zapewniony czas nasłonecznienie pomiędzy 9:00-17:00, budynek na działce nr l w godz. od 9:00-17:00, a pokoje mieszkalne w budynku na działce nr i w godz. od 8:00-13:00. Zatem warunki zawarte w przepisach § 60 ww. rozporządzenia zostały zachowane. Odnośnie bezpieczeństwa pożarowego, organ wyjaśnił, że kwestię tę regulują przepisy § 271-273 rozporządzenia z 2002 r. Odległości między budynkami mieszkalnymi powinny wynosić 8 m, natomiast odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy działki winna wynosić 4 m. Z projektu zagospodarowania działki wynika bezspornie, że najmniejsza odległość pomiędzy budynkiem projektowanym, a budynkiem istniejącym (na działce nr i), wynosi 8m. Jako przedwczesny organ uznał z kolei zarzut dotyczący niewystarczającego miejsca na gromadzenie odpadów stałych, wyjaśniając w tym zakresie, że śmietnik, jako obiekt małej architektury nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia, zatem również na etapie użytkowania obiektu, można zlokalizować dodatkowy pojemnik na odpady. Co do pozostały zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż posiada wyłączenie uprawnienia wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane dotyczące sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ został pozbawiany możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, a ocenie może poddać tylko zgodność projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu, podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Do obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 1 ww. ustawy) uprawnienia budowlane. W przedmiotowej sprawie, projektant zawarł w dokumentacji projektowej wystarczające dane, umożliwiające organowi administracji architektoniczno-budowlanej zbadanie zgodności z przepisami art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast za pozostałą część, tj. obliczenie powierzchni lokali w budynku, odpowiedzialność zawodową ponosi projektant. W tym celu, osoby sporządzające projekt budowlany składają stosowne oświadczenie. Dodatkowo organ wskazał, że określone w projekcie budowlanym bilans terenu i parametry techniczne inwestycji wskazują, że tereny zielone będą obejmowały 556,8 m2. Podobnie wysokość elewacji na przekrojach wynika z sumy poszczególnych elementów konstrukcyjnych budynków (posadzki, podłogi, stropów), a dodatkowo jest wskazany w opisie (str. 44). Spadki połaci dachowych zostały przedstawione na przekrojach A-A, B-B i na rzucie dachu. O tym, czy charakterystyka energetyczna budynku jest wyczerpująca nie decyduje strona postępowania, ale projektant. Podobnie jak ocena, czy obliczenia powierzchni użytkowych pomieszczeń oraz szerokość kuchni są właściwe. Inwestycja nie wymaga także zgody na odstępstwo w tym zakresie, w trybie art. 9 ustawy Prawo budowlane. Reasumując organ stwierdził, że projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 18 czerwca 2008 r., a projekt zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Nie godząc się z powyższa decyzją, J. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., ponieważ organ nie wyjaśnił całkowicie stanu faktycznego poprzez niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; 2) art. 28 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stron postępowania; 3) art. 35 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zweryfikowanie przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego. W motywach skargi powtórzył argumentację przedstawioną w odwołaniu, dotyczącą sprzeczności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie wysokości elewacji frontowej, możliwości zastosowania lukarn w dachu, geometrii dachu oraz odległości projektowanej inwestycji od granicy działek sąsiednich. Akcentował, iż pierwotny projekt przewidywał realizację dwóch budynków mieszkalnych - jeden na działce nr c, drugi na działce nr d. Ponieważ granica pomiędzy działkami nr c i nr d, stanowiła jedynie granicę pomiędzy "parcelami", wchodzącymi w skład jednej dużej działki budowlanej, jej przebieg nie miał jakiegokolwiek znaczenia przy lokalizowaniu projektowanych budynków. Wyłączenie natomiast z opracowania terenu działki nr d spowodowało, że zaprojektowany budynek mieszkalny na działce nr c, nie spełnia wymogów przepisów techniczno-budowlanych w odniesieniu do granicy działki wyłączonej, tj. nr d. Zdaniem skarżącego, nie ma znaczenia, że działka nr d stanowi własność inwestora, gdyż przepis § 272 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., jednoznacznie precyzuje minimalną odległość ściany wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej, a zatem przepis ten odnosi się do działki sąsiedniej, a nie działki sąsiada. Działka nr d, wyłączona z opracowania jest działką budowlaną, gdyż ustalono dla niej warunki zabudowy w decyzji z dnia 18 czerwca 2008 r. Tymczasem, południowa ściana szczytowa projektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi znajduje się w odległości mniejszej niż 3m od granicy z działką d, a balkony w odległości mniejszej niż 1,5m. W dalszej kolejności skarżący odniósł się do kwestii błędnego ustalenia stron postępowania oraz bezskuteczności doręczenia przesyłki poleconej w drodze tzw. fikcji doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów odwołania, jako niezasadny organ uznał zarzut dotyczący niezgodności decyzji o warunkach zabudowy z projektem zagospodarowania terenu, w zakresie objęcia opracowaniem północnej części działki b, w sytuacji, gdy na tym obszarze nie będą wykonywane żadne roboty budowlane. Odnośnie odległości pomiędzy projektowanym budynkiem, a ścianą budynku skarżącego, organ wyjaśnił, że z mapy do celów projektowych sporządzonej w skali 1:500 (pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego) wynika, że wynosi ona 8 m. W sytuacji zatem, gdy skarżący będący właścicielem budynku zlokalizowanego w granicy z nieruchomością inwestora obawia się że ww. odległość od projektowanego budynku jest niewystarczająca ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, winien doprowadzić ścianę budynku, której jest właścicielem do stanu, która odpowiadałaby jego wymaganiom. Podkreślił także organ, że zabudowa skarżącego w granicy spowodowała ograniczenia w zagospodarowaniu działki inwestora, z tego też względu inwestor odsunął się od granicy o 8 m, a nie 4 m (jak wskazują przepisy § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r.). Organ wskazał również, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 18 czerwca 2008 r. nie zabrania zaprojektowania lukarn. Względem stwierdzenia, że "zaprojektowany budynek mieszkalny na działce nr c znalazł się w kolizji z przepisami techniczno-budowlanymi", tj. § 272 ust. 1 ww. rozporządzenia zauważył, że granicę działki, o której mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć jako odległość budynku od granicy działki będącej własnością innej osoby, albowiem przewidziany przez ustawodawcę przepis ma na celu ochronę interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości. Tym samym, gdy obiekt znajduje się w mniejszej odległości od granicy sąsiadujących działek jednego właściciela, brak jest uzasadnienia dla wymogu uzyskania jednej księgi wieczystej dla tych nieruchomości (nr c i nr d) lub scalenia działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej, badana jest bowiem wyłącznie legalność aktu administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz - na zasadzie art. 135 P.p.s.a. – poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od przypomnienia, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 2 października 2016 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 23 czerwca 2017 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. B., M. B. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych przy ul. [...] w [...], na działkach nr a, b, c, k.m.[...], obręb [...]. W związku z powyższym wskazać należy, iż granice postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza przepis art. 35 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – zwanej nadal ustawą Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w powyższym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane). Podkreślić także należy, iż zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z powyżej przytoczonych przepisów, warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego. Jednocześnie zaakcentować trzeba, że organ ten, przeprowadzając postępowanie sprawdzające przed wydaniem pozwolenia na budowę został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Zauważyć również należy, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Wniosek ten powinien między innymi określać zakres zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego (inwestycji). Oznacza to, że organ orzekający jest związany treścią wniosku i nie może we własnym zakresie wykroczyć poza treść żądania znajdującego się we wniosku. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że projekt budowlany, który uzyskał akceptację organów architektoniczno-budowlanych spełniał wymagania wynikające z wiążących ustaleń decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy, co uzasadniało udzielenie wnioskodawcom pozwolenia na budowę. Zaznaczyć też trzeba, iż w przedmiotowej sprawie kwestie tzw. ładu przestrzennego dla powyższego przedsięwzięcia inwestycyjnego na działce nr a, b, c, d, k.m.[...], zawarte zostały w decyzji Prezydenta Miasta Opola o warunkach zabudowy z dnia 18 czerwca 2008 r., nr [...]. Ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wyznacza bowiem, w przypadku braku planu miejscowego, podstawowe kierunki kształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący tak projektanta obiektu budowlanego, jak i organ wydający pozwolenie na budowę. Związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia prezydenta miasta (wójta, burmistrza), że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie ma przeszkód, aby w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można było zatwierdzić projektu budowlanego i udzielić pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w przypadku, gdy projekt ten nie zawiera jednej z działek wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy, a która nie została wskazana we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Natomiast rozstrzygnięcie organu, które wykraczałoby poza granice wniosku inwestora, stanowiłoby rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie podnieść należy, iż w przypadku, gdy pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1ww. ustawy, dla całego zamierzenia budowlanego. To jednak nie oznacza, że określenie decyzją o warunkach zabudowy, w jaki sposób może zostać zagospodarowany dany teren obliguje inwestora do zrealizowania zabudowy, na wszystkich działkach. Żaden przepis nie stanowi o konieczności złożenia wniosku o pozwolenie na budowę w takim samym zakresie, jak wskazuje decyzja o warunkach zabudowy. W przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, użyto sformułowania, że projekt budowlany winien być zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Na ustalenia decyzji o warunkach zabudowy składa się szereg parametrów, tj. rodzaj inwestycji, funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Ustalenia te, są przyjęte dla określonych działek, wymienionych na wstępie i nie ma znaczenia, czy wskazana zabudowa będzie znajdowała się na jednej z tych działek, czy na wszystkich wymienionych, jeśli zachowane będą wymienione parametry i nieprzekraczalna linia zabudowy. Zwłaszcza w sytuacji, gdy sposób zagospodarowania określonego w ww. decyzji terenu (wszystkich wymienionych w decyzji działek) jest tożsamy. Z akt sprawy wynika, że w analizowanej sprawie inwestorzy wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na budowę w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 czerwca 2008 r. o warunkach zabudowy, która określa jednakowy sposób zagospodarowania wszystkich działek o numerach: a, b, c, d. Pierwotnie wniosek o pozwolenie na budowę obejmował wszystkie ww. nieruchomości, jednak w toku prowadzonego postępowania inwestorzy wykreślili z wniosku działkę nr d. Jednakże pomniejszenie zakresu inwestycji nie spowodowało zmiany parametrów określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, z treści wniosku nie wynika, aby zamiarem inwestorów było etapowanie inwestycji, zatem zgodzić należało się z organem odwoławczym, że wniosek o pozwolenie na budowę obejmował wyłącznie budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych przy ul. [...] w [...], na działkach oznaczonych numerami: a, b, c i tylko w tym zakresie mógł być badany. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż inwestor posiadający prawo zagospodarowania swoich nieruchomości zgodnie z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy nie ma obowiązku zrealizowania wszystkich obiektów i zagospodarowania wszystkich nieruchomości objętych tą decyzją. Oznacza to, że jeżeli wolą inwestora było, aby działka d pozostała niezagospodarowana lub zagospodarowana w sposób dotychczasowy, nie pozostaje to w sprzeczności z żadnym przepisem prawa. Powyższe nie musi także oznaczać, jak twierdzi skarżący, że inwestycja będzie etapowana, w rozumieniu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor może wystąpić z kolejnym wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy dokonać zgłoszenia, ale też może zrezygnować. W świetle przytoczonych rozważań, wbrew żądaniu skarżącego, organ nie miał możliwości ingerencji w zakres wniosku i rozwiązania projektowe, jakie przyjął inwestor. Dokonując dalszej oceny zaskarżonej decyzji, wskazać również należy, iż przed wydanie decyzji organ pierwszej sprawdził kompletność dokumentów, dokonał oceny ich zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i nie dopatrzył się naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Oba organy orzekające trafnie uznały, że w tej sprawie nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej. Odnotować jedynie można, że organ odwoławczy bardziej szczegółowo niż organ pierwszej instancji – z uwzględnieniem zarzutów odwołania - omówił spełnienie przesłanek do wydania pozytywnej dla wnioskodawców decyzji. Dołączona dokumentacja do wniosku o pozwolenie na budowę podlegała sprawdzeniu przez organ architektoniczno-budowlany pod względem zgodność złożonego projektu budowlanego, obejmującego projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany (art. 34 tej ustawy), wyłącznie w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W myśl cyt. przepisów, skoro projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem organy zobligowany jest do sprawdzenie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami takiej decyzji (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Z akt sprawy wynika, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestorzy dostarczyli dokumenty wymagane dla wnioskowanego rodzaju przedsięwzięcia inwestycyjnego, wskazane w art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ustawy Prawo budowlane, tj. projekt budowlany w wymaganej liczbie egzemplarzy z wymaganymi dokumentami; sporządzony przez osobę uprawnioną (zgodnie z wymogami art. 12 ust. 7 tej ustawy), legitymującą się stosownym zaświadczeniem; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ww. decyzję o warunkach zabudowy. Stąd zasadnie organ przyjął na dzień wydania zaskarżonej decyzji, że wymagana w tej sprawie dokumentacja była kompletna (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Organ ustalił też krąg stron w postępowaniu w sprawie z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę. Odrębną decyzją organ umorzył postępowanie odwoławcze z powodu braku legitymacji stron w tym postępowaniu. Odnośnie zgodności projektu budowalnego z decyzją o warunkach zabudowy, w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu, liczby miejsc parkingowych, stwierdzić należy, że projekt budowlany nie pozostaje w sprzeczności w zakresie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, zauważyć bowiem należy, że w pkt 2 lit. a tiret 4 decyzji o warunkach zabudowy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej projektowanego budynku ustalono na 6,5 m z tolerancją ± 0,5 m, z kolei z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji wynosi 6,085 m, a zatem mieści się w przedziale określonym w decyzji o warunkach zabudowy. W zakresie geometrii dachu, wskazać należy, że z załącznika graficznego (rzut dachu) wynika bezspornie, że budynek będzie posiadał dach dwuspadowy z lukarnami o odpowiednim kącie nachylenia połaci (przekrój B-B), z kalenicą usytuowaną równolegle do ul. [...] na wysokości 11 m (przekrój B-B i opis techniczny pkt 2.1.1), co jest zgodne z ustaleniami zawartymi w punkcie 2 lit. a tiret 5 ww. decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym podzielić należy wyjaśnienia organu, że określenie dach wielospadowy w decyzji o warunkach zabudowy oznacza inaczej dach o krzyżujących się połaciach (wielopołaciowy), utworzony poprzez skrzyżowanie dwu lub więcej dachów o różnym rozwiązaniu (trapezowe, trójkątne), które łączą się ze sobą wzdłuż krawędzi poziomych (w kalenicach) i ukośnymi, gdzie umieszcza się ukośne krokwie. Ponadto, elewacje projektowanego budynku zawarte w projekcie budowlanym, pozwalają bezspornie stwierdzić, że projektowany dach nie jest dachem jednospadowym bądź płaskim. Zaprojektowana architektura budynku, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie będzie dysharmonizującą zabudową, naruszającą ład przestrzenny miasta, bowiem, jak akcentował organ, w okolicy znajdują się budynki o zbliżonej zabudowie, w tym również o dachach płaskich. Dodać w tym miejscu należy, że kwestie dotyczące elementów architektury budynku należą wyłącznie do oceny uprawnionego projektanta, posiadającego stosowne kwalifikacje w powyższym zakresie. W kwestii kolejnego zarzutu podnieść należy, iż skoro decyzja o warunkach zabudowy z dnia 18 czerwca 2008 r. nie zabrania projektowania lukarn, to uznać należało, że rozwiązania projektowe zastosowano zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, czego potwierdzeniem jest złożone oświadczenie projektantów. Odnośnie miejsc parkingowych oraz dostępu do drogi publicznej, wskazać należy, że w pkt 2 lit. c tiret 2 decyzji o warunkach zabudowy ustalono, że "dla projektowanej inwestycji należy zapewnić 1,5-2 miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny". Z powyższego zapisu, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie wynika obowiązek inwestora do zapewnienia maksymalnie 2 miejsc postojowych na jedno mieszkanie. Określenie "należy zapewnić", w ocenie Sądu, nie oznacza, że nie można zapewnić więcej niż 2 miejsca na jeden lokal mieszkalny, bowiem ww. zapis należy odnieść (traktować) jako minimum. W związku z powyższym, uznać należało, że projektowany zasób miejsc postojowych na terenie inwestycji w ilości 30 miejsc – w tym czterech miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych (zaprojektowano 10 mieszkań), z całą pewnością koresponduje z zapotrzebowaniem przedmiotowej inwestycji w tej sferze i zapewnia minimum miejsc postojowych. Zasadnie zatem organ przyjął, że ww. warunki decyzji dotyczące ilości miejsc postojowych zostały spełnione. W zakresie dostępu do drogi publicznej, bezsprzecznie dochowane są warunki z ww. decyzji o warunkach zabudowy, bowiem komunikacja odbywać się będzie od ulicy [...] dotychczasowym zjazdem oznaczonym na mapie numerem [...], a ponadto przewidziano w projekcie zagospodarowania dodatkowy zjazd (oznaczony numerem [...]), którego wykonanie będzie podlegało zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Powyższe potwierdza opis techniczny projektu budowlanego oraz projekt zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący niezgodności decyzji o warunkach zabudowy z projektem zagospodarowania terenu, w zakresie objęcia opracowaniem północnej części działki b. Z legendy projektu zagospodarowania terenu oraz z zakresu projektu budowlanego wynika bowiem, że działka nr b oznaczona jest w ewidencji gruntów jako użytek "dr", co oznacza drogę. Z uwagi na fakt projektowanego, według odrębnego opracowania, zjazdu z drogi krajowej nr [...], na działkę nr b - oznaczonego cyfrą [...], projektant uwzględnił tę informację na mapie. Aktualnie działka posiada dostęp do drogi gminnej ul. [...] poprzez istniejący zjazd (oznaczony numerem [...]), natomiast zjazd z drogi krajowej może być zrealizowany, na podstawie zgłoszenia. Również podnoszona przez skarżącego kwestia zacieniania, ograniczenia dostępu oświetlenia i nasłonecznienia przez nowoprojektowaną inwestycję została w sposób wyczerpujący wyjaśniona przez organ odwoławczy, w oparciu o przedstawioną analizę przesłaniania i analizę nasłonecznienia, które sporządzone zostały przez projektanta posiadającego stosowne uprawnienia. Organ także, wskazując na przepisy § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust. 1-2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zwanego nadal rozporządzeniem z 2002 r., dokonał własnej analizy, w oparciu o projekt zagospodarowania terenu oraz część graficzną projektu budowlanego, dochodząc do słusznego wniosku o braku podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącego. Zauważyć należy, iż zgodnie z § 13 ust.1 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Stosowanie do § 13 ust. 2 cyt. rozporządzenia, wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 7, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. W myśl § 13 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (ust. 4). W przedmiotowej sprawie, budynek stanowiący przedmiot inwestycji zlokalizowany jest na działce c, a jego projektowana wysokość wynosi 11 m. Odległości projektowanego budynku od najbliżej położonych budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi są wystarczające (8 m od budynku nr i, 17 m od budynku dz. nr l oraz 24 m od budynku dz. nr k), aby zapewnić naturalne oświetlenie i nasłonecznie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (przy uwzględnieniu wysokości budynku 11 m i okien w sąsiednich budynkach, przy założeniu nawet skrajnej możliwości, iż są one na wysokości gruntu). Ponadto, skoro w ścianie budynku na działce nr i, usytuowanej w granicy nieruchomości, nie znajdują się otwory okienne, a budynek ten jest najbliżej położonym budynkiem względem budynku projektowanego (w odległości 8 m od projektowanego budynku na działce c), to odległości wynikające z § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia są zachowane także w stosunku do pozostałych pomieszczeń, w budynkach usytuowanych na działkach nr k i nr l w odległościach 17 m i 24 m. Regulacja dotycząca nasłoneczniania pokoi mieszkalnych znajduje się w § 60 ww. rozporządzenia z 2002 r. i zgodnie z tym przepisem pokoje mieszkalne mają mieć zapewniony czas nasłonecznienia 3 godziny w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7:00 do 17:00. W ustępie 2 tego przepisu ustawodawca dopuścił w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do jednego pokoju. Z wykonanego opracowania dotyczącego nasłonecznienia pokoi w budynkach położnych na działkach sąsiednich o numerach i, e, h, k i l, wynika, że warunek ten jest spełniony. Zauważyć bowiem należy, iż budynek znajdujący się po wschodnie stronie na działce nr i ma zapewnione nasłonecznienie w godzinach od 7:00-13:00 (6 godzin); budynek mieszkalny znajdujący się po wschodniej stronie na działce nr e ma zapewnione nasłonecznienie w godzinach od 7:00-15:00 (8 godzin), budynek mieszkalny znajdujący się po zachodniej stronie na działce nr h - nie posiada okien od strony zacienianej, zatem nie podlega zacienieniu, z kolei budynki mieszkalne znajdujące się po wschodnie stronie na działce nr k i l mają zapewnione nasłonecznienie w godzinach od 9:00-17:00 (8 godzin). Zatem zasadnie organy uznały, że nasłonecznienie pokoi w sąsiednich budynkach jest wystarczające i spełnia wymogi wynikające z § 60 ww. rozporządzenia. W zakresie bezpieczeństwa pożarowego wskazać należy, że powyższą kwestię regulują przepisy § 271 - § 273 rozporządzenia z 2002 r. Jak wynika z tabeli (§ 271 ust. 1 cyt. rozporządzenia) odległość pomiędzy budynkami mieszkalnymi (zewnętrznymi ścianami) nie może być mniejsza niż 8 m. Natomiast odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy działki winna wynosić 4 m (§ 272 i § 12 ww. rozporządzenia). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na mapie do celów projektowych, w skali 1:500, pochodzącej z państwowego ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, najmniejsza odległość pomiędzy budynkiem projektowanym, a budyniem istniejącym (na działce nr i) wynosi 8 m. Z kolei odległość projektowanego budynku (dz. nr c) do granicy z działką nr l wynosi 4,0 m; do granicy z działką nr k- 4,03 m oraz do granicy z działką nr i - 8m. Zatem budynek zaprojektowany został z uwzględnieniem i zachowaniem przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, a szczegółowe dane w tym zakresie zostały wskazane w projekcie budowlanego. Ponadto, pojazdy straży pożarnej będą posiadały dostęp do budynku od strony drogi gminnej ul. [...] oraz po utwardzonej powierzchni kostką brukową. Z kolei dostęp do budynku na działce nr c jest możliwy w jego otoczeniu, w pasie o szerokości co najmniej 4 m. Dodać również należy, że przepisy budowlane nie regulują wielkości obszaru, jaki winien być przeznaczony na miejsce gromadzenie odpadów stałych, a jedynie odległości od okien i drzwi budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi i charakterystykę tych miejsc, co wynika z § 22 i § 23 rozporządzenia z 2002 r. W przedmiotowej sprawie, miejsce gromadzenia odpadów zostało przewidziane przez inwestorów w projekcie zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, "śmietniki" jako obiekty małej architektury (art. 3 pkt 4 lit. c cyt. ustawy), nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia. Zatem, jak słusznie akcentował organ odwoławczy, również na etapie użytkowania, inwestor może zlokalizować dodatkowy pojemnik na odpady. Częstotliwość wywozu odpadów i wielkość pojemników zależne jest bowiem od potrzeb mieszkańców, a ocena, czy są wystarczające należy do właściciela nieruchomości. Zauważyć także wypada, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej "działki budowlanej". Na potrzeby Prawa budowlanego, zdaniem Sądu, należy przyjąć definicję szerszą, iż działką budowlaną jest to każda nieruchomość, na której można prowadzić "roboty budowlane" w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane. Nieruchomość taka może się składać z jednej lub kilku działek gruntu w znaczeniu geodezyjnym, gdyż pojęcie działki ewidencyjnej nie jest tożsame z pojęciem działki budowlanej. Przedmiotem zagospodarowania może być również "teren", jako pojęcie szersze od działki budowlanej, w skład którego wchodzić może więcej niż jedna nieruchomość gruntowa. Zatem, działka budowlana może objąć projektem kilka działek gruntu, wskazując, że jest to w tych okolicznościach jedna działka budowlana. W takim przypadku nie uwzględnia się granic pomiędzy działkami tego samego inwestora. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd zaprezentowany przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2395/15, że przez działkę sąsiednią, co do której mają zastosowanie przepisy techniczne dotyczące usytuowania względem działki sąsiedniej, należy rozumieć inne działki niż działki inwestora objęte inwestycją. W związku z powyższym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów § 272 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r. w zakresie odległości planowanego budynku od granicy działki nr d, dla której ustalono warunki zabudowy i jednocześnie wyłączono z zakresu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Podsumowując, stwierdzić należy, że projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 18 czerwca 2008 r., a projekt zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatem zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Jeszcze raz powtórzyć należy, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro inwestorzy spełnili wszystkie wymagania nałożone przepisami prawa, tj.: złożyli kompletny wniosek i załączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym wykazali się prawem dysponowania, a także dołączyli ostateczną decyzję o warunkach zabudowy oraz projekt budowlany spełniający wymagania powyższej decyzji oraz czyniący zadość przepisom szczególnym, należało udzielić inwestorom pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z parkingiem dla samochodów osobowych przy ul. [...] w [...], na działkach gruntowych oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: a, b, c, k.m. [...] - obręb [...]. Zasadnym staje się też podnieść, iż odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa ponosi przede wszystkim projektant. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 ustawy Prawo budowlane, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami przepisów oraz zasadami wiedzy technicznej; zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego; dołączenie do projektu oświadczenia swojego oraz sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Nieprzestrzeganie przez projektanta przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 ustawy Prawo budowlane może powodować odpowiedzialność zawodową w budownictwie (art. 95 tej ustawy). Niezależnie od odpowiedzialności korporacyjnej projektant, jako podmiot gospodarczy - może podlegać dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych związanych ze szkodami będącymi efektem wadliwego projektowania. Tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12, LEX nr 1559760). Dlatego też, organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ww. ustawy oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Jednak poza ww. kontrolą projektu budowlanego organ zobowiązany jest do sprawdzenia zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projektu zagospodarowania działki, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Ponadto, nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Organy bowiem wszechstronnie i prawidłowo ustaliły w sprawie stan faktyczny. Granice niniejszej sprawy administracyjnej wyznaczone zostały wnioskiem inwestorów, zaś skarżący był bardzo aktywny w toku całego postępowania. Wbrew ocenie skarżącego, jego stanowisko prezentowane w sprawie zostało wzięte pod uwagę. Z decyzji wynika, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżącego. Organy wskazały konkretne argumenty faktyczno-prawne, przemawiające za podjęciem rozstrzygnięcia pozwalającego na zastosowanie w niniejszej sprawie art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew zarzutom skargi, ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organy należy uznać za trafną, z dochowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a.