II SA/Op 550/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie świadczeń rodzinnych postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta [...] przyznał G. G. zasiłek rodzinny na syna K. na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w wysokości 64 zł miesięcznie, dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 100 zł jednorazowo w miesiącu wrześniu 2006 r. oraz odmówił przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek ustawowego okresu jego pobierania. G. G. pismem z dnia 17 października 2007 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...], skargę na powyższą decyzję, wskazując jej numer i datę wydania. W skardze domagał się jej uchylenia i przyznania dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka od początku okresu zasiłkowego tj. od września 2006 r. do 31 sierpnia 2007r. w kwocie 2040 zł, odsetek w wysokości 100% dziennie za okres od 1 września 2006 r. oraz wyciągnięcia konsekwencji od pracownika, który podpisał tę decyzję. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej odrzucenie, wskazując, że zaskarżona decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], a następnie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], przyznano skarżącemu prawo do zasiłku rodzinnego na syna K. na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w wysokości 64 zł miesięcznie, jednorazowy dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego w wysokości 100 zł oraz dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w wysokości 170 zł miesięcznie. Z ostrożności, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż prawo do dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka zostało stronie przyznane, a wyrównanie wypłacono w dniu 29 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie wart. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 127 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji, służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania, wynikającej z art. 15 K.p.a., a utrwalonej w art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa". Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania i w myśl przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Prezydenta Miasta [...], w przedmiocie świadczeń rodzinnych jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić przyjdzie, iż wniesiona skarga dotyczy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], Nr [...], a zatem decyzji organu będącego organem pierwszej instancji w sprawie przyznawania świadczeń rodzinnych. Z tego względu należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył decyzję organu podjętą przez organ pierwszej instancji. Na taką decyzję -jak już wskazano wyżej - nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie istnieje prawna możliwość skarżenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Tym samym nie został spełniony, wynikający z art. 52 § 1 P.p.s.a., warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., wniesioną w takich okolicznościach skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić, stąd orzeczono jak w sentencji.