II SA/Op 551/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 25 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty za wykonanie pracy geodezyjnej postanawia zasądzić od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu na rzecz D. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Op 551/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w punkcie 1 sentencji uchylił zaskarżone postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z dnia 25 września 2015 r., nr [...], oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Prudnickiego z dnia 25 maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty za wykonanie pracy geodezyjnej, a w punkcie 2 sentencji zasądził na rzecz skarżącego kwotę 237 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu orzeczenia o kosztach Sąd wskazał, że jego podstawę stanowi art. 200 i 205 § 2 w związku z art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. [obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 718], zwanej dalej "P.p.s.a."). Wyjaśnił, że art. 206 P.p.s.a. przewiduje, iż sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w całości niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zdaniem Sądu, uzasadnione było przyznanie skarżącemu kosztów postępowania w wysokości 237 zł, na które składały się wpis od skargi wynoszący 100 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz miarkowane koszty zastępstwa procesowego w wysokości 120 zł. Korzystając z uprawnienia do miarkowania zwracanych stronie skarżącej kosztów, Sąd miał na uwadze to, że o uchyleniu kwestionowanych postanowień nie zdecydowały tylko zarzuty zgłoszone w skardze, a ponadto Sąd uwzględnił nakład pracy pełnomocnika, który w dwóch sprawach skierowanych do tut. Sądu powielił argumentację skargi. Pełnomocnik skarżącego radca prawny E. P. złożyła zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 sentencji wyroku, wnosząc o jego uchylenie i zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 357 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 456/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie 2 ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w myśl art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zważyć należy, że stosownie do art. 190 P.p.s.a., tut. Sąd jest związany wykładnią dokonaną w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 456/16. NSA w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał, że z literalnego brzmienia przepisu art. 206 P.p.s.a. wynika, iż sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, jednak argumentacja przedstawiona przez Sąd pierwszej instancji nie uzasadnia zastosowania tej regulacji. NSA podniósł również, że w sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że czynności ustanowionego w sprawie radcy prawnego były rażąco sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, powinien był przyznać wynagrodzenie pełnomocnikowi skarżącego z uwzględnieniem minimalnych stawek opłat za czynności radcy prawnego. Wobec tego przyjąć należy, że w niniejszej sprawie wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym należało przyznać w wysokości 240 zł, ustalonej na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.). Wprawdzie od dnia 1 stycznia 2016 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), jednak zgodnie z jego § 21, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Niniejsza sprawa została wszczęta przed dniem 1 stycznia 2016 r. W związku z powyższym, mając na uwadze wskazania zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016 r., Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 357 zł, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz 100 zł wpisu sądowego od skargi. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.