II SA/Op 554/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Burmistrza Głuchołaz z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 października 2008 r. A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę wskazując, iż dotyczy ona nieprawidłowości w naliczaniu dodatku mieszkaniowego przez Wydział Urzędu Miejskiego w Głuchołazach. W dalszej części skargi A. K. podniosła, iż czuje się pokrzywdzona przez organy administracyjne, które stale korygują przedstawiane przez skarżącą oświadczenia co do uzyskiwanego dochodu, a także nieprawidłowo przyjmują jako podstawę naliczania zasiłków, uzyskiwany przez skarżącą i jej matkę dochód brutto, zamiast netto. Wobec tego, A. K. zakwestionowała "wniosek o dodatek mieszkaniowy" i zażądała uznania jej roszczeń za zasadne. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Głuchołaz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania, w wyniku którego decyzją Burmistrza Głuchołaz z dnia 19 marca 2004 r., Nr [...] przyznano A. K. od dnia 1 kwietnia 2004 r. do dnia 30 września 2004 r. dodatek mieszkaniowy w wysokości 87,50 zł miesięcznie. W wyniku złożonego przez A. K. odwołania, organ II instancji wydał w dniu 27 maja 2004 r. decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Burmistrza Głuchołaz. Następnie, w wyniku wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Op 354/04 oddalił skargę A. K. W wykonaniu zarządzenia z dnia 23 października 2008 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, a także do określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej osobiście w dniu 27 października 2008 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W terminie zakreślonym przez Sąd A. K. nadesłała pismo z 28 października 2008 r., w którym wymieniła dziesięć decyzji wydanych w latach 1999 – 2004, tj. nr [...] z dnia 18 sierpnia 1999 r., - nr [...] z dnia 17 lutego 2000 r. , - nr [...] z dnia 21 sierpnia 2000 r., - nr [...] z dnia 15 lutego 2001 r., - nr [...] z dnia 11 września 2001 r., - nr [...] z dnia 18 lutego 2002 r., - nr [...] z dnia 22 sierpnia 2002 r., - nr [...] z dnia 25 marca 2003 r., - nr [...] z dnia 2 października 2003 r., - nr [...]z dnia 19 marca 2004 r. Skarżąca zakwestionowała także wyliczenia kwoty dodatku mieszkaniowego, dokonane w decyzji nr [...] z dnia 19 marca 2004 r. Wobec powyższych wyjaśnień, Sąd pismem z dnia 12 grudnia 2008 r. ponownie wezwał A. K. do usunięcia, w terminie siedmiu dni, braków formalnych skargi, przez jednoznaczne określenie, czy przedmiotem jej skargi jest decyzja Nr [...] oraz pozostałe w/w decyzje. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 17 grudnia 2008 r. oświadczyła, że skarży wyliczenia dodatku mieszkaniowego dokonane w decyzji Nr [...] z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem Sąd stwierdził, że skarga nie spełnia wymogów art. 57 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a., zgodnie z którymi to przepisami, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Sąd wezwał zatem skarżącą, pismem z dnia do usunięcia braków skargi, zakreślając jej siedmiodniowy termin do wykonania żądanej czynności. Skarżąca odpowiadając w terminie na wezwanie Sądu, oświadczyła, że kwestionuje wyliczenia, na podstawie których wydano z upoważnienia Burmistrza Głuchołaz decyzję z dnia [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Tym samym skarżąca wskazała, że przedmiotem jej skargi jest decyzja organu I instancji. Zważyć zatem należy, że zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowią podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania zważyć należy, iż również w przedmiotowej sprawie przewidziany został dwuinstancyjny tryb rozpatrywania sprawy przez organy. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zgodnie z którym dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast odwołanie wnosi się do samorządowego kolegium odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał tę decyzję (art.7 ust.8 ustawy). Skoro więc skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. K., dotyczy organu pierwszej instancji, to stwierdzić należało, mając na względzie wyżej podane wywody, że skarga ta jest niedopuszczalna. Wobec powyższych okoliczności sprawy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.