II SA/Op 555/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego wniosku C. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. C. K., wniósł skargę z dnia 23 października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w O., z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w O. nr [...] z dnia [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 12495 zł za przekroczenie terminu zajęcia pasa ruchu drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 30 listopada 2007 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał w nim, że wykonanie decyzji grozi mu powstaniem znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł ile wynosi kwota należność wynikająca z wadliwej w jego ocenie decyzji organu, i że w ostatnich dwóch miesiącach nie osiągnął dochodu, a ma stratę 252 zł. Płaci natomiast za zajmowanie chodnika pod działalność gospodarczą około 400 zł miesięcznie, ponosi koszty utrzymania rodziny około 2500 zł miesięcznie, składają się na nie koszty utrzymania mieszkania, wyżywienia, odzieży, edukacji i wypoczynku dziecka. Na powyższe okoliczności załączył oświadczenie. Skarżący podniósł, że z tych przyczyn należy uznać, że nie ma zdolności finansowej na zapłacenie kwoty 12495 zł wynikającej z zaskarżonej decyzji, a gdyby uzyskał w tym celu pożyczki to naraziłby siebie i swoją rodzinę na niepowetowane szkody. Stwierdził, że powyższe argumenty, wykazują, że skutki wykonania decyzji należy uznać za trudne do odwrócenia. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że dotyczy ona należności pieniężnych, których zapłata może wywołać uszczerbek majątkowy, a taka szkoda ze swej natury jest odwracalna. Ponadto powołał się na orzecznictwo, wskazując, że "Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, powinien mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (...). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne i faktyczne skutki, które zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków." (patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, System Informacji Prawnej Lex nr 192964). Na postanowienie to skarżący złożył zażalenie, wnosząc nim o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów art. 61 § 3, 141 § 1 w związku z art. 166, 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 Kodeksu cywilnego postępowania cywilnego. Podniósł, że jego wniosek nie był przedmiotem starannych rozważań sądu, gdyż Sąd nie wskazał dlaczego uważa, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skarżący do zażalenia dołączył kopię strony z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za miesiąc października 2007 r., z której wynika, że miał on wtedy stratę na kwotę 945,87 zł, zeznanie podatkowe PIT-36 za rok 2007 r., w którym wykazał roczny dochód na kwotę 42383,96 zł, wyciąg z konta bankowego, na którym na dzień 5 listopada 2007 r. widnieje kwota 8600,28 zł , jako saldo dodatnie konta, a pod nią odręczna adnotacja, że od 5 listopada 2007 r. brak środków na koncie. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II GZ 35/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone Postanowienie i wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania. Wskazał w nim, że zażalenie jest o tyle zasadne, że powoduje uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie przedmiotowego wniosku do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. Zdaniem Sądu II instancji, sąd I instancji powinien na bazie szczegółowej analizy przedstawionych i ewentualnie uzupełnionych konkretnych danych co do sytuacji skarżącego, zbadać czy uiszczenie kwoty kary 12495 zł, nie spowoduje zagrożenia dla bytu firmy skarżącego, łączącego się z trudnym do odwrócenia niebezpieczeństwem w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy uwzględnić. Zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest – zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. – iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., może nastąpić jedynie na wniosek strony, jeśli wykaże, że jest to konieczne, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest to więc instytucja wyjątkowa, stosowana w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Wykazanie przesłanek zastosowania tego przepisu leży przede wszystkim po stronie skarżącego. Należy stwierdzić, że skarżący w samym wniosku nie wykazał w niniejszej sprawie w sposób wystarczający okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 cyt. ustawy. Samo zacytowanie ustawowej przesłanek nie jest wystarczające. Nie może być także uznane za przesłankę uzasadniającą wstrzymanie, podnoszone przez skarżącego, że nie ma on wolnych środków na zapłacenie należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, nie powodują bowiem automatycznie powstania, jak to twierdzi skarżący, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Zgodnie z obowiązującym orzecznictwem "Do wykazania, że zachodzi potrzeba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami." (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, niepubl, Bogusław Dauter "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo, Wydawnictwo Oficyna a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, s. 135). Stosowne dokumenty skarżący przedłożył dopiero w zażaleniu, zawartym w piśmie z dnia 19 grudnia 2007 r. Nie wynika z nich wprawdzie pewność co do faktu, czy zapłata przez skarżącego kwoty kary zagraża bytowi jego firmy, Kierując się dalej orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności jego postanowieniem z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl., Bogusław Dauter "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo, Wydawnictwo Oficyna a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, s. 135); podnieść należy, że "Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Strona skarżąca, powołując w uzasadnieniu określone fakty, powinna również uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne twierdzenia o pozbawieniu rodziny środków szycia i możliwości utraty miejsca zamieszkania". Wyjaśnić także trzeba, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie, jest dopuszczalne, gdy przewidują go przepisy szczegółowe, dopuszcza ustalenie okoliczności faktycznych bez przeprowadzania postępowania dowodowego (por. Barbara Adamiak[w:], Janusz Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wydawnictwo Naukowe PWN ,Warszawa 1992, str. 132-133) W ocenie tut. Sądu przedłożone przez skarżącego przy zażaleniu dokumenty uprawdopodabniają, że nie dysponuje on wystarczającymi środkami na pokrycie kwoty kary wynoszącej 12495 zł. Z przedłożonego wyciągu z konta bankowego na dzień 5 listopada 2007 r., wynika bowiem, że skarżący zebrał kwotę 8600 zł, czyli mniejszą od kwoty kary, a nadto w tym dniu, dopisano adnotację, że nastąpiło wydatkowanie tych środków z konta i miało ono stan zerowy. Skarżący przedłożył też wyciąg z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za październik 2007 r., wykazujący, że ma on stratę w działalności, oraz zeznanie podatkowe PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2006, dla osoby samotnie wychowującej dziecko, przedstawiające dochód do opodatkowania 29770 zł, a podstawa obliczenia podatku 14885 zł, podatek należny wynosi 2142 zł, składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 2453, 91 zł, dochód netto to zatem kwota 25174,55 zł. Wielkości te obrazują, że kwota 12495 zł, jest dla niego znaczna bowiem wynosi blisko połowę osiąganego przez niego dochodu netto, a zatem zapłata jej mogłaby wywołać znaczną szkodę, powodując niemożność zapewnienia odpowiednich środków na utrzymanie skarżącego i pozostającego na jego utrzymaniu dziecka. Wobec powyższego w ocenie tut. Sądu skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie decyzji o zapłacie przez niego kary za przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego, mogłoby spowodować wystąpienie przesłanki znacznej szkody, co przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn i z mocy powołanych przepisów należało orzec, jak wyżej.