II SA/Op 564/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich na skutek wniosku skarżącego z dnia 21 listopada 2008 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Pismem z dnia 30 września 2008 r. J. K. wniósł skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...], Nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pouczono jednocześnie skarżącego, iż niezastosowanie się do treści wezwania spowoduje odrzucenie skargi. W terminie wyznaczonym przez Sąd do uiszczenia wpisu, J. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje żądanie skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym, albowiem jego jedynym dochodem jest renta ZUS w wysokości 632 zł (553 zł netto) miesięcznie. Z tego dochodu skarżący, oprócz kosztów bieżącego utrzymania, musi pokryć także koszty alimentów w wysokości 150 zł miesięcznie, zasądzonych na rzecz małoletniej córki. Skarżący podkreślił, iż jest osobą schorowaną, posiadającą orzeczony II stopień inwalidztwa i w związku z tym musi się leczyć, lecz brakuje mu środków na zakup lekarstw. Podał, że z uwagi na swoją złą sytuację finansową, zmuszony jest korzystać z przedmiotów i produktów, które znajduje w śmietnikach. W oświadczeniu o stanie majątku podał, że posiada mieszkanie o powierzchni 35,80 m²; nie wykazał żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. J. K. oświadczył także, że z uwagi na zły stan zdrowia i posiadany wiek, nie ma możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zważono co następuje: W przywołanej wyżej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", przewidziano instytucję prawa pomocy. Jest to szczególna instytucja postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu ułatwienie najuboższym osobom, dochodzenia swych słusznych praw w sprawach dotyczących ich żywotnych interesów. Zakresem swym instytucja ta obejmuje zarówno zwolnienie od kosztów sądowych (w całości, czy też w części), jak również ustanowienie zawodowego pełnomocnika z urzędu. Podstawą jej przyznania jest natomiast spełnienie przez wnioskującego określonych przez ustawodawcę przesłanek. Powyższe przesłanki odnoszące się do zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, zostały określone w art. art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu, a więc musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, iż nie jest ona w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w przypadku J. K. została spełniona. Wprawdzie skarżący otrzymuje stały dochód w postaci świadczenia rentowego w wysokości 632 zł miesięcznie, jednak jego wysokość jest nieznaczna i nie może być uznana za wystarczającą dla łącznego pokrycia wszystkich wydatków skarżącego i nawet najmniejszych opłat sądowych. Pozostaje bowiem poza sporem, iż jakichkolwiek dodatkowy wydatek wiązałby się dla wnioskodawcy nie tylko z uszczerbkiem utrzymania koniecznego, ale wręcz z zagrożeniem dla podstawowych warunków egzystencji. Mając powyższe na uwadze, uznano o konieczności zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych i na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.