II SA/Op 564/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji postanawia: umorzyć postępowanie. Z. K., działając przez swojego pełnomocnika adwokata M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji. W skardze skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Organ w odpowiedzi na skargę z dnia 19 listopada 2012 r., ustosunkowując się do o wstrzymanie wykonalności decyzji stwierdził, że brak jest racjonalnych podstaw do wstrzymania jej wykonania zgodnie z art. 61 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć. Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), zmienionym z dniem 1 stycznia 2012 r., na podstawie art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 244, poz. 1454): "Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi." Decyzja ostateczna z art. 93 ust. 1 cyt. ustawy o transporcie drogowym, to decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów z zakresu przewozów drogowych przez organu uprawnione do kontroli warunków lub obowiązków przewozu drogowego. Skoro zatem skarżący złożył skargę na decyzję ostateczną z dnia 17 września 2012 r. o wymierzeniu mu kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym do sądu administracyjnego, to z mocy cyt. art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wykonalność tej decyzji ulega wstrzymaniu z mocy prawa do czasu wystąpienia zdarzeń w nim wymienionych. W tym miejscu przychodzi wyjaśnić, że wstrzymanie z mocy prawa zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2012 r., nr [...], odnosi skutek także względem decyzji organu I instancji. Zgodnie z prezentowanymi w literaturze przedmiotu poglądami odnośnie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w wypadku, gdy wstrzymanie to ma już miejsce z mocy prawa, uważa się, że zgłoszenie takiego wniosku jest bezprzedmiotowe i postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie powinno ulec umorzeniu. (por. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2012 r., Wydanie 5, s. 233). Drugi zbieżny pogląd, powstał na tle ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, według którego "Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, wniesienie przez zainteresowanego skargi na decyzję Prezesa Rady Ministrów o odwołaniu ze stanowiska prezesa samorządowego kolegium odwoławczego wstrzymuje odwołanie go ze stanowiska. Jest to konstrukcja wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej ex lege i nie jest potrzebne wydawanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania przez ten organ, ani przez sąd. W konsekwencji, w przypadku wniesienia wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji, postępowanie sądowe wszczęte wskutek wniesienia takiego wniosku powinno na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 zostać umorzone, jako bezprzedmiotowe." (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009 r., Wydanie 4, s. 394). Powyższe poglądy podzielane w całości przez Sąd, wskazują zatem, że w sytuacji, gdy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w razie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego następuje już mocy prawa, zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej, jako P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie staje się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 P.p.s.a. (przypadki, które nie mają zastosowania do rozpoznawanej sprawy). W świetle powyższego postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której wykonanie podlega wstrzymaniu z mocy samego prawa, to jest z mocy art. 93 ust. 2 cyt. ustawy o transporcie drogowym, należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie wskazanego art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W związku z tym orzeczono, jak w sentencji postanowienia.