II SA/Op 566/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia odrzucić skargę. W. B., prowadzący działalność pod firmą A, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 września 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia za zajęcie pasa drogowego. Skarga nie została podpisana przez skarżącego. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub przesłanie egzemplarza skargi osobiście podpisanego, a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania każdego z wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te przesłano na podany w skardze adres, ul. [...] w [...], będący jednocześnie adresem firmy skarżącego, i tam doręczono je w dniu 19 grudnia 2017 r. upoważnionemu pracownikowi firmy A – K. L., co wynika z adnotacji oraz pieczęci firmowej na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 15 akt sądowych). W aktach brak jest dowodu, że skarżący uzupełnił brak podpisu na skardze albo nadesłał osobiście podpisany egzemplarz skargi oraz uiścił wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do jakich należy m.in. określone w pkt 3 powołanego przepisu nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem - w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi w wówczas przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Obok wskazanej przesłanki dopuszczalności skargi, warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis stały, który w myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), w sprawach skarg dotyczących m.in. decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, bez względu na przedmiot sprawy, jest stały i wynosi 200 zł. Nieuiszczenie wpisu skutkuje wezwaniem przez sąd do jego dokonania w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do podpisania skargi lub nadesłania własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni, oraz - w tym samym terminie - do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącemu w trybie zastępczym, wynikającym z art. 72 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, pismo można doręczyć osobie upoważnionej do odbioru pism. Doręczenie dokonane w dniu 18 grudnia 2017 r. należało zatem uznać za skuteczne. W związku z tym 7-dniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął bieg w dniu 19 grudnia 2017 r. i ostatni jego dzień przypadał na 25 grudnia 2017 r., będący jednak dniem wolnym od pracy na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. l ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90). W tych okolicznościach za ostatni dzień terminu należało uznać 27 grudnia 2017 r., stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., stanowiącego, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W tak zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi ani nie uiścił wymaganego wpisu, stąd skarga podlegała odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.