II SA/Op 568/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na Starostę [...] w przedmiocie zaświadczenia o zarejestrowaniu łodzi wędkarskiej postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. jest forma wydanego przez Starostę [...] zaświadczenia o rejestracji łodzi wędkarskiej, w szczególności wydanego w formacie A-4. Wydanie zaświadczenia poprzedziło następujące postępowanie : W dniu 3 września 2007 r. A. K. dokonał zgłoszenia jednostki pływającej do amatorskiego połowu ryb. Starosta [...], działając na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm. ) dokonał wpisu do rejestru "A" pod numerem [...]. Na potwierdzenie dokonanej czynności A. K. zostało wydane zaświadczenie formatu A-4. A. K. nie zgodził się z powyższym, zarzucając wydanemu zaświadczeniu, iż jest uciążliwe w codziennym użytkowaniu, zwłaszcza przy dokonywaniu kontroli na łodzi przez policję oraz straż rybacką. Zażądał "wydania zaświadczenia na druku formatu A-6". Swoje stanowisko wyraził w piśmie z dnia 18 września 2007 r., domagając się "wskazania organu i aktu prawnego, unieważniającego stosowane do 2006 r. druki zaświadczenia w formacie A-6 oraz wskazania osoby, u której należy interweniować w sprawie zmiany decyzji". W odpowiedzi na pismo skarżącego, organ w piśmie z dnia 3 października 2007 r. ( znak: [...] ) podkreślił, iż brak jest przepisów prawa nakazujących stosowania określonych wzorów zaświadczeń. Poinformował także o możliwości pomniejszenia otrzymanego dokumentu do wielkości skarżącemu odpowiadającej, a następnie potwierdzenia jego zgodności z oryginałem przez Starostę. Ponadto dalszym pismem z dnia 16 października 2007 r. ( znak: [...] ) organ wyjaśniał, iż nie istnieje potrzeba unieważniania druków stosowanych do 2006 r., albowiem ustawodawca nie określił ich wzorów. Poinformowano także skarżącego, że ustawodawca nie przewidział także trybu odwoławczego od wydawanych zaświadczeń. Pismem z dnia 21 listopada 2007 r. A. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, żądając "uchylenia decyzji Starostwa Powiatowego w S. dotyczącej wydania zaświadczenia rejestracyjnego łodzi w formacie A-4." W uzasadnieniu odwołał się do przebiegu postępowania administracyjnego i korespondencji z organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie odnotować należy, iż A. K. w swojej skardze kwestionuje postępowanie związane z wydaniem zaświadczenia o rejestracji łodzi wędkarskiej, a w szczególności żąda uchylenia zaświadczenia wydanego przez Starostę [...] w formacie A-4. W związku z tym zauważyć należy, iż do postępowania w sprawach zaświadczeń mają zastosowanie przepisy Działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98., poz. 1071 ze zm. ) - zwanej dalej: "K.p.a.", "Wydawanie zaświadczeń". Zgodnie z art. 217 § 1 i 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, a zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskodawcę jest czynnością materialno - techniczną, rodzajem dokumentu urzędowego. Powinien on być wydany na piśmie i zawierać co najmniej oznaczenie organu, datę wydania, wskazanie adresata, osnowę oraz podpis osoby uprawnionej. Od takiego zaświadczenia nie służy żaden środek zaskarżenia. W literaturze prawniczej zwraca się uwagę na to, że zmiana zaświadczenia nie jest możliwa na podstawie przepisów K.p.a. Osoba, które je uzyskała, nie może korzystać ze środków zaskarżenia, a musi uciec się do innych sposobów działania, jak np. przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym przeciwdowodu na podstawie art. 76 § 3, wniesienia skargi do właściwego organu ( art. 227 K.p.a. ) lub wniesienia nowego żądania w sprawie wydania zaświadczenia ( por. B. Adamiak, J. Borkowki; "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, wydanie 7. ). Organ administracji publicznej może natomiast odmówić wydania zaświadczenia w trzech przypadkach, tj.: przy braku interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano żądanie oraz gdy nie można spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. Odmowa wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej, w myśl art. 219 K.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Na postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie przysługuje zażalenie, zaś konsekwencją tego jest, że na postanowienie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie zaskarżone zażaleniem, przysługuje skarga do sądu administracyjnego ( por. wyrok NSA O/Z w Katowicach z dnia 14 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1265/99; LEX nr 45541 ) Podkreślenia wymaga jednak, że przepisy K.p.a., a zwłaszcza przywołanego art. 219 K.p.a. nie przewidują możliwości wydania przez organ postanowienia o odmowie, na które służy zażalenie, w przypadku kwestionowania przez stronę formy wydanego zaświadczenia. Jeżeli zatem strona żąda wydania zaświadczenia w określonym formacie, tj. A-6, a nie A-4, nie kwestionując jednocześnie treści zawartej w zaświadczeniu, to organ administracji nie może dokonać odmowy postanowieniem, na które stronie służyłby środek odwoławczy, a w konsekwencji także skarga do sądu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarga A. K., wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest niedopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) - zwaną dalej: "P.p.s.a." , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. Dlatego w ustawowym pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem, decyzji, postanowienia albo innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. W szczególności przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, o czym była już mowa wyżej, nie może być czynność materialno-techniczna, jaką jest wydanie kwestionowanego zaświadczenia o rejestracji łodzi wędkarskiej. Przedmiotem skargi nie może być także bezczynność organu, polegająca na niewydaniu stosownego zaświadczenia, albowiem zaświadczenie o treści przez skarżącego żądanej, zostało przez organ wydane. Wprawdzie zaświadczenie nie zostało wydane w formie przez niego oczekiwanej, niemniej jednak żądanie to nie rodzi w świetle przepisów K.p.a. i P.p.s.a., skutków umożliwiających wszczęcie postępowania odwoławczego i wzruszenia wydanego zaświadczenia. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.