II SA/Op 569/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie WSA Grażyna Jeżewska WSA Ewa Janowska Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A.Spółka z o.o. w [...] na decyzję Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 10 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu produktu zagrażającego życiu lub zdrowiu oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowadministracyjnego stanowi decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 października 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 2 sierpnia 2013 r. upoważnieni przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie-Koźlu pracownicy przeprowadzili kontrolę w sklepie "[...]" w [...] przy ul. [...], w którym działalność gospodarczą prowadziła firma A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] (dalej zwana Spółką). Podczas kontroli zatrzymano i pobrano próbki produktów, które przeznaczone zostały do badań laboratoryjnych. Wyniki kontroli ujęte zostały w protokole nr [...]. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2013 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kędzierzynie-Koźlu, działając na podstawie art. 27 ust. 1 i 2, art. 27c ust. 1, ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 44b i art. 44c ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nakazał Spółce wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktów o nazwach: a) Imitacja produktu – [...], b) Imitacja produktu – [...], c) Imitacja produktu – [...], na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, ale nie dłużej niż na okres 18 miesięcy, liczonych od daty doręczenia decyzji oraz zaprzestania prowadzenia działalności w przedmiotowym obiekcie, w którym stwierdzono wprowadzanie do obrotu opisanych produktów, na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, ale nie dłużej niż na okres 3 miesięcy, liczonych od daty doręczenia decyzji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał na fakt przeprowadzenia w dniu 2 sierpnia kontroli, jej wyniki oraz okoliczność, że skład zatrzymanych produktów nie jest znany, a tym samym nie jest znane ich oddziaływanie na zdrowie lub życie ludzi i stąd też zachodzi uzasadnione podejrzenie, że produkty te stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia. Wobec wprowadzanie ich do obrotu wystąpiła wystarczająca przesłanką do uznania, że zostały naruszone wymagania zdrowotne. Organ podniósł, że zagrożenie dla życia i zdrowia jest realne, gdyż produkty te sprzedawane są w cenach od 30 do 50 zł za opakowanie, a tak wysokie ceny tych produktów nie są adekwatne do cen rynkowych produktów podobnego przeznaczenia (deklarowanego na opakowaniu) oraz ich ilości w opakowaniu. Zdaniem organu, ilość środków w opakowaniu, cena, występowanie podobnych produktów i wprowadzanie ich do obrotu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, uzasadnia przypuszczenie, że są to środki zastępcze. Zaznaczył, że doniesienia prasowe dotyczące zatruć po spożyciu środków zastępczych, jak i posiadane wyniki badań wskazują, że wprowadzanie do obrotu nieznanych w zakresie składu, produktów może naruszać art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przez co powstaje uzasadnione podejrzenie zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi i stąd też koniecznym stało się wstrzymanie wprowadzania do obrotu ww. produktów do czasu przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, a w związku z tym nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z treścią decyzji nie zgodziła się Spółka. We wniesionym odwołaniu domagała się uchylenia decyzji organu I instancji oraz umorzenie w całości postępowania pierwszej instancji, a także o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a to, w tym art. 81 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 27c ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie pomimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi" oraz art. 79, art. 79a, art. 79b ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób niezgodny z przepisami prawa. Odwołująca Spółka wniosła jednocześnie o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając swoje stanowisko dowodziła, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że zatrzymane produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, a także nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomijąjąc słuszny interes strony oraz interes społeczny. Zdaniem odwołującej, uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a, gdyż nie zawiera wskazania żadnych dowodów, na których organ mógłby oprzeć swoje wnioski. Nadto, skarżona decyzja poprzedzona została postępowaniem administracyjnym obarczonym licznymi błędami natury procesowej, a w szczególności stronie odmówiono prawa wypowiedzenia się w postępowaniu i ustosunkowania się do materiału dowodowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 10 października 2013 r. Opolski Państwowy Inspektor Sanitarny w Opolu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał na stan faktyczny oraz przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Uznał, że postępowanie administracyjne wobec formy A. Spółka z o.o. w [...] prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami. Kontrolę sanitarną sklepu "[...]", mieszczącego się w [...]- przy ul. [...] przeprowadzono bez naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Kędzierzynie-Koźlu posiadali dokumenty upoważniające do kontroli, z wykonanych czynności kontrolnych sporządzono protokół, którego egzemplarz pozostawiono w sklepie, zaś przepis art. 79 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dopuszcza możliwość niezawiadamiania przedsiębiorcy o planowanej kontroli w przypadku, gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia. Zważywszy na ustalenia kontroli (powzięcie podejrzenia o wprowadzeniu do obrotu środków zastępczych), organ odwoławczy zgodził się, że w sparwie wystąpiło potencjalne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Mając natomiast na uwadze art. 10 § 2 K.p.a., który w takim wypadku pozwala na odstąpienie od zapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie prowadzonego postępowania uznał, że odstąpienie od wysłuchania osób, które prawdopodobnie prowadzą obrót tzw. "dopalaczami" jest w pełni uzasadnione. Nadmienił, że informacja o odstąpieniu od zasady wysłuchania stron dołączona jest do akt sprawy. Nadto organ argumentował, że nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a., albowiem organ ten podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a uzasadnienie skarżonej decyzji należało uznać za wyczerpujące. Skargę na powyższą decyzję wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów K.p.a., w tym: art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co polegało na braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, a w szczególności niewskazanie przesłanek zastosowanych środków prawnych, niewyjaśnienie podstawy prawnej skarżonych rozstrzygnięć, niewskazanie faktów i dowodów na podstawie, których organ uznał, że istnieje "zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi", a także niewyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; art. 108 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, pomimo braku istnienia do tego podstaw faktycznych i prawnych; a także naruszenia prawa materialnego, w tym: art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie, mimo braku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, art. 27c ust. 3 pkt 2 przez jego zastosowanie, w sytuacji braku niezbędnych przesłanek, niewskazanie zagrożenia, któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro kwestionowane przez organ substancje zostały zatrzymane; art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez błędne zastosowanie i uznanie, ze wskazane w decyzji środki stanowią środki zastępcze, mimo, ze organ nie udowodnił, że były one w tym celu używane; art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie kontroli, która została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów, tj. art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, mającym wpływ na wynik tej kontroli. Wskazując na powyższe domagała się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu tak sformułowanych zarzutów stwierdzono, że produkty wymienione w zaskarżonej decyzji nie są zastępczymi środkami, o których mowa w art. 4 pkt 24 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przesłanką uznania danej substancji za taki środek jest wykazanie, że jest on używany zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowych, albo w takich samych celach. W przedmiotowej sprawie powyższe nie zostało wykazane, bowiem organy nie odniosły się do tego, że zatrzymane produkty nie są przeznaczone do spożycia. Zamiast tego organy w uzasadnieniach decyzji przytoczyły argumenty, które nie uzasadniają takiej treści rozstrzygnięcia (brak składu produktu, ilość produktu w opakowaniu, cena, występowanie podobnych produktów oraz fakt wprowadzenia do obrotu). Podkreślono, że zatrzymanie produktów spowodowało, że nakaz zaprzestania prowadzenia działalności nie ma racji bytu, a tym samym decyzja nie ma podstaw prawnych, ani faktycznych. Zdaniem skarżącej Spółki, uzasadnienia decyzji nie zawierają wskazania podstawy uznania przez organy, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, ze produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Ponadto, skarżąca przeprowadziła wywód dotyczący tego, że doszło do naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a organy administracji w sposób bezprawny ingerowały w swobodę gospodarczej działalności kontrolowanego podmiotu i konstytucyjnie chronione prawo własności. Opolski Państwowy Inspektor Sanitarny w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i polega na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Powyższe ustalenia dokonywane są wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a sąd nie jest w ich toku związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: P.p.s.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 października 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 5 sierpnia 2013 r. o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu produktu zagrażającego życiu lub zdrowiu wymienionych w decyzji oraz nakazaniu zaprzestania prowadzenia działalności w sklepie "[...]", przy ul. [...] w [...]-, na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, ale nie dłużej niż na okres trzech miesięcy liczonych od daty doręczenia decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm.- dalej zwanej ustawą o PIS) oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124). Art. 44 b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zawarty został zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków odurzających i zastępczych. Zgodnie z art. 4 pkt 27 tej ustawy, środkami zastępczymi są substancje pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Wprowadzaniem do obrotu, stosownie do pkt 34 art. 4 przywołanej ustawy jest natomiast udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Zgodnie natomiast z art. 44 c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27 c ustawy o PIS. W art. 27c ust. 1 tej ustawy o PIS przewidziano, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny: zatrzymuje produkt i nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 2). Z treści cytowanych przepisów wynika, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 27c ustawy o PIS, uzależnione zostało od stwierdzenia, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że określone produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Powyższa przesłanka w okolicznościach niniejszej sprawy wystąpiła. Z protokołu z kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu 2 sierpnia 2013 r. w sklepie "[...]" przy ul . [...] w [...]-, w którym skarżąca Spółka prowadzi działalność handlową, stwierdzono, że są tam sprzedawane, m.in. następujące produkty: Imitacja produktu – [...], Imitacja produktu – [...], Imitacja produktu – [...]. W trakcie kontroli ustalono, że oferowane do sprzedaży produkty zawierają nieznane, bo nieujawnione na opakowaniach substancje chemiczne, które mogły stanowić środki zastępcze. Na produktach znajdowały się ostrzeżenia "nie do spożycia", "chronić przed dziećmi". Prawidłowo zatem przyjął organ I instancji, kierując się doświadczeniem i znajomością dostępnych produktów chemicznych, że brak wskazania składu produktów na oznakowanych jako przyśpieszających rozpalanie w piecu ekogroszku, który po rozpaleniu zmienia barwę, uzasadnia podejrzenie, że chodzi w rzeczywistości o tzw. "dopalacze". Podejrzenie to potęgowała wysoka cena saszetek (50 zł) w stosunku do występujących na rynku produktów podobnego przeznaczenia. Także niewielka ilość produktu nie była adekwatna do jego ceny. Z tych powodów organ pierwszej instancji był zobowiązany nie tylko do przeprowadzenia kontroli, ale i wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów o nazwach podanych w decyzji, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa. Przed wydaniem decyzji organ I instancji nie miał obowiązku udowadniania okoliczności, iż zatrzymywane produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Ustawa bowiem wprost wskazuje sytuację, kiedy na podstawie art. 27c ustawy o PIS wydawana jest decyzja. Stanowi ją wystąpienie uzasadnionego podejrzenia, że określone produkty stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, a taka sytuacja wystąpiła w sprawie. Dopiero bowiem badania tych produktów i ocena ich bezpieczeństwa wykaże, czy stwarzają one zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż na opakowaniach znajdowały się napisy "nie do spożycia", "chronić przed dziećmi", "produkt do użytku zewnętrznego". Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 4 pkt 27 przy definicji środków zastępczych używa określenia, że są one "(...) używane (...)". Pojęcie "spożycie" i "użycie" nie są tożsame w swym znaczeniu. Zakaz odnoszący się do niespożywania, nie oznacza, że nie powinny być używane w inny sposób, stwarzający zagrożenie życia lub zdrowia. Faktem powszechnie znanym jest, iż używanie środków odurzających lub substancji psychotropowych, czy środków zastępczych może odbywać się także poprzez drogi oddechowe. Tym samym, niezależnie od uwag i napisów znajdujących się na opakowaniach tych środków, w świetle poczynionych ustaleń przez organy sanitarne, nie powinno budzić wątpliwości to, iż mogły być one używane (a nie spożywane) przez małoletnich, skutkiem czego występowały zachorowania. Tak więc informacje zawarte na opakowaniach nie były skuteczne i nie powstrzymywały młodych osób przed ich używaniem. Wystąpienie uzasadnionego podejrzenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi obligowało organ inspekcji sanitarnej do wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzenia do obrotu tych produktów na okres niezbędny do przeprowadzenia stosownej oceny i badań jego bezpieczeństwa, a także do ich zatrzymania. Okoliczność, że środki zastępcze mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego jest oczywista, powszechnie znana i jakiekolwiek wywody w tej kwestii są zbędne. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zaistniała sytuacja uprawniała organ inspekcji sanitarnej do wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu przedmiotowych produktów i ich zatrzymaniu oraz nakazaniu zaprzestania działalności w sklepie przy ul. [...] w [...]- na podstawie art. 27c ust. 1 i ust. 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów: art. 79, art. 79a, art. 79 b, art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 r. nr 173, poz. 1807 ze zm., dalej także, jako u.s.d.g.). Stosownie do art. 79 ust. 1 u.s.d.g. organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli, jednakże w myśl ust. 2 pkt 5 tego przepisu, zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Jak wykazano wyżej, ta przesłanka bezspornie zaistniała w stanie faktycznym sprawy. W art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przewidziano, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli. Ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika, że czynności kontrolne w sklepie "[...]" w [...]- dnia 2 sierpnia 2013 r. były podjęte przez odpowiednio upoważnionych pracowników, po okazaniu legitymacji służbowych i wręczeniu pracownicy przedsiębiorcy prawidłowo wystawionych upoważnień do przeprowadzenia kontroli. W protokole znajdują się zapisy wskazujące na brak zawiadomienia o kontroli ze wskazaniem podstawy prawnej uzasadniającej brak uprzedzenia (art. 79 ust. 2 pkt 5 u.s.d.g.) oraz zapis o odnotowaniu tego faktu w książce kontroli przedsiębiorcy. Pracownik kontrolowanego przedsiębiorcy został poinformowany o zakresie przedmiotowym kontroli, czyli o przestrzeganiu zakazu wprowadzania na terytorium RP środków zastępczych w związku z wystąpieniem uzasadnionego podejrzenia zagrożenia życia i zdrowia ludzi poprzez wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Ustalono również, że sprzedawczyni pracująca w sklepie nie była upoważniona przez właściciela obiektu do reprezentowania A. Spółki z o.o. w trakcie kontroli oraz do podpisywania dokumentów (oświadczenie A. J., że właściciel sklepu nie upoważnił jej do podpisania protokołu), zatem nie istniała możliwość poinformowania przedsiębiorcy lub pełnomocnika o jego prawach i obowiązkach w trakcie prowadzonej kontroli, dlatego też niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej dotyczące kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 77 ust. 6 u.s.d.g., wyłączający możliwość uznania za dowód, w jakimkolwiek postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy, dowodów przeprowadzonych w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, gdyż jak wyżej wykazano, organ inspekcji sanitarnej nie naruszył przepisów tej ustawy. Nie można podzielić także zarzutów naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ inspekcji sanitarnej nie naruszył art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a., gdyż w przypadku gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, na którą to okoliczność zasadnie powołano się w kwestionowanej decyzji, istnieje możliwość odstąpienia od zasady zagwarantowania stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu. W tym przypadku ograniczony zostaje również obowiązek organu zaznajomienia strony z wynikiem procesu dowodzenia, zawarty w art. 81 K.p.a. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy organ pierwszej instancji powziął uzasadnione podejrzenie, że wprowadzane przez skarżącą do obrotu produkty stwarzają zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego, to zasadnie zastosował art. 10 § 2 K.p.a., gdyż załatwienie sprawy wymagało podjęcia szybkich działań ze względu na niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzkiego. Ponadto, zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest bowiem wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, OSAiwsa 2005, z. 4, poz. 66, wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10, LEX nr 786594 i z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiwsa 2006/6/157). Skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. przez brak właściwego uzasadnienia decyzji również nie jest zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wystarczający uzasadniły wydane przez siebie decyzje, przedstawiając stan faktyczny sprawy, w tym okoliczności, które wzbudziły uzasadnione podejrzenie co do szkodliwości zabezpieczonych produktów oraz przywołując i dokonując wykładni stosowanych przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutu w zakresie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stwierdzić trzeba, że jako podstawę rygoru wskazano potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzkiego, co w sytuacji uzyskania wiarygodnych informacji o podjętych interwencjach medycznych w przypadkach zachorowań spowodowanych użyciem środków zastępczych należy uznać za zasadne. Stosownie bowiem do art. 108 § 1 K.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, również, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Taka konieczność ochrony zaistniała w kontrolowanej sprawie. Nie można więc zarzucić organowi administracji , iż naruszył przepisy postępowania. Dodatkowo zauważyć należy, że art. 145 § 1 ust. 1 c P.p.s.a. wymaga, aby naruszenie to miało charakter kwalifikowany tj. " mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonych decyzji, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.