II SA/Op 570/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] nr [...], orzekł o uznaniu K. D. za osobę bezrobotną od dnia 10 września 2007r. oraz odmówił prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę prawną decyzji pierwszoinstancyjnej wskazano art. 2 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b oraz art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. g, ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 listopada 2006r. w sprawie opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego (Dz.U. Nr 203, poz. 1500). Organ I instancji wyjaśnił, że K. D. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu 10 września 2007r. jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji przedłożył zaświadczenie o zatrudnieniu w Iranie w okresie od 5 kwietnia 2006r. do 7 kwietnia 2007r., jednocześnie w dniu 11 września 2007r., na piśmie, wniósł o uznanie zatrudnienia za granicą w okresie od dnia 5 kwietnia 2006r. do dnia 7 kwietnia 2007r. i przyznanie w związku z tym prawa do zasiłku dla bezrobotnych, udokumentował, że w wyżej podanym okresie opłacał składki na Fundusz Pracy. Organ potwierdził opłacanie przez stronę składek na Fundusz Pracy podczas zatrudnienia w Iranie, w okresie od 5 kwietnia 2006r. do 31 marca 2007r. Powołując się na § 2 ust. 1 przywołanego w sentencji decyzji rozporządzenia organ stwierdził, że osoby mogą opłacać składki na Fundusz Pracy pod warunkiem zawiadomienia na piśmie powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej o przystąpieniu do opłacania tych składek. Równocześnie Prezydent Miasta [...] wskazał, że zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. g ww ustawy, prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego. Zważywszy, że składki na Fundusz Pracy w okresie zatrudnienia za granicą zostały opłacone przez K. D. do dnia 31 marca 2007r., a więc w okresie krótszym niż 365 dni organ uznał, że stronie nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji strona zarzuciła, że spełniła wymagane ustawą kryteria uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Podniosła, iż w istocie dokonała nadpłaty składki na Fundusz Pracy, bowiem była zatrudniona za granicą w okresie od 5 kwietnia 2006r. do dnia 7 kwietnia 2007r., i za cały ten czas była odprowadzana składka na Fundusz Pracy w pełnej wysokości tj. w kwocie 246,54 zł, począwszy od kwietnia 2006r., przez 12 miesięcy, czyli 365 dni. Dowodem uiszczania wymaganych składek są przelewy bankowe na łączną kwotę 2598,48 zł, dołączone do akt administracyjnych, wykazujące nadpłatę składki za miesiąc kwiecień 2007r. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ponownie wskazano, że K. D. będąc zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku, w dniu 3 kwietnia 2006r. zgłosił wyjazd za granicę powyżej 30 dni. Organ odwoławczy przyznał, że strona od 5 kwietnia 2006r. opłacała składki na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem u pracodawcy zagranicznego, w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej. Składki na Fundusz Pracy opłacane były w wysokości 246,54 zł miesięcznie w okresie od 5 kwietnia 2006r. do 31 marca 2007r. Dodał, że po powrocie do kraju, K. D. w dniu 10 kwietnia 2007r. ponownie zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O., przedkładając zaświadczenie, z którego wynikał fakt zatrudnienia w Iranie w okresie od 5 kwietnia 2006r. do dnia 7 kwietnia 2007r. Organ odwoławczy przyjął tak jak organ pierwszej instancji, iż składki na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem u pracodawcy zagranicznego, były opłacane w okresie krótszym niż 365 dni. Wojewoda [...] przywołał treść przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i g ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, lub opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niebędącym członkiem Unii Europejskiej. Organ odwoławczy uznał, że skarżący opłacał składkę na Fundusz Pracy w okresie od 5 kwietnia 2006r. do dnia 31 marca 2007r., dodając, że w okresie od 18 listopada 2006r. składki były opłacane w kwotach nienależnych. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 grudnia 1998r. w sprawie trybu dokonywania wpłat na Fundusz Pracy przez obywateli polskich zatrudnionych za granica u pracodawców zagranicznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1241), które obowiązywało do 17 listopada 2006r. oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 listopada 2006r. w sprawie opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie lub inną pracę zarobkową u pracodawcy zagranicznego (Dz. U. Nr 203, poz. 1500), osoby podejmujące zatrudnienie mogą opłacać składki na Fundusz Pracy pod warunkiem zawiadomienia na piśmie powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej o przystąpieniu do opłacania składek. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie strona nie zawiadomiła na piśmie powiatowego urzędu pracy o przystąpieniu do opłacania składek na Fundusz Pracy w związku z podjęciem zatrudnienia, a nadto opłacała składki w nienależnych kwotach i w okresach krótszych niż 365 dni, wobec czego uznał za zasadną decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania wnioskowanego świadczenia. W skardze do Sądu K. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że na piśmie, w dniu 3 kwietnia 2006r. powiadomił Powiatowy Urząd Pracy o wyjeździe do pracy za granicą, powyżej 30 dni. O sposobie, terminach i wysokości dokonywania wpłat został poinformowany przez urzędnika urzędu pracy i do tych wskazówek się dostosował. Podkreślił ponownie, że składki w wysokości 246,54 zł opłacał przez okres 12 miesięcy, czyli przez okres 365 dni, również pierwsza składka za miesiąc kwiecień 2006r., wyniosła 246,54 zł, a więc została uiszczona w pełnej wysokości. Skarżący wywodził, że nie może ponosić konsekwencji związanych ze zmianą przepisów wykonawczych regulujących tryb dokonywania wpłat na Fundusz Pracy, w sytuacji, gdy nie został powiadomiony i pouczony przez organ o ciążących na nim obowiązkach, związanych ze zmianą przepisów odnoszących się do zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego. W piśmie procesowym z dnia 31 listopada 2007r., powołując się na zestawienie wpłat na Fundusz Pracy wyjaśnił, że powstała nadpłata w wysokości 67,73 zł, była wystarczającą sumą do pokrycia składki za miesiąc kwiecień 2007r. (od 1 kwietnia 2007r. do dnia 7 kwietnia 2007r.), i właśnie ta okoliczność stanowiła przyczynę nieopłacenia powtórnie składki za ten okres osobnym przelewem. W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2007r., powołując się na notatkę sporządzoną przez głównego księgowego Powiatowego Urzędu Pracy w O., wskazał jaka była wymagana przez organ wysokość miesięcznej składki na Fundusz Pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Z zarzutami skargi, dotyczącymi popełnionych przez organy obu instancji uchybień w zakresie sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, należy się zgodzić. Sąd Administracyjny w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) ocenia tylko, czy organ administracji prawidłowo ustalił stan faktyczny, a więc czy wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia, a zwłaszcza, czy w tym celu w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy ( art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.). Zatem dokładne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest warunkiem sine qua non zastosowania właściwej normy prawnej. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) zwana dalej ustawą. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. W świetle art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i g wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 105, w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, oraz opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że skarżący rejestrując się jako bezrobotny w dniu 10 września 2007r., nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie organów skarżący, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, nie odprowadzał składek na Fundusz Pracy przez okres co najmniej 365 dni, co skutkuje brakiem spełnienia przesłanek uprawniających do przyznania przedmiotowego zasiłku. Zgodzić się należało z organami, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych, niezależnie od spełnienia przesłanek określonych w art. 71 ust. 1 i 2, uzależnione jest od faktycznego odprowadzania składek na Fundusz Pracy. Rację więc ma Wojewoda twierdząc, że spełnienie tego obowiązku daje podstawę organom zatrudnienia do przyznania zasiłku, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków koniecznych do jego uzyskania. W konsekwencji, zauważyć przyjdzie, że istotne w sprawie jest ustalenia spełnienia przez skarżącego przesłanek ustawowych pozwalających na przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a więc wykazanie zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania oraz opłacanie składki na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c ustawy, w wysokości 9,75 % przeciętnego zatrudnienia za każdy miesiąc zatrudnienia. Jednocześnie należy podnieść, że przepis art. 71 ust. 8 ustawy zawierał delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw pracy do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków oraz trybu opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie wymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c ustawy, uwzględniając zasady obowiązujące przy opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne, brak możliwości opłacania składek za okresy wsteczne oraz ich zwrotu, chyba, że zostały wpłacone w wyższej od obowiązującej wysokości. Na podstawie powyższego upoważnienia zostało wydane w dniu 2 listopada 2006r. przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej rozporządzenie w sprawie opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie lub inną pracę zarobkową u pracodawcy zagranicznego (Dz. U. Nr 203, poz. 1500), obowiązujące od 18 listopada 2006r. Zgodnie z § 2. 1, 2 i 3 przywołanego rozporządzenia osoby, o których mowa w § 1, mogą opłacać składki na Fundusz Pracy pod warunkiem zawiadomienia na piśmie powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej o przystąpieniu do opłacania tych składek. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, powiatowy urząd pracy przekazuje osobie zainteresowanej pisemną informację, w której: 1) potwierdza otrzymanie zawiadomienia o przystąpieniu do opłacania składek; 2) podaje wskaźnik procentowy, podstawę obliczenia oraz wysokość składek; 3) podaje numer wyodrębnionego dla środków Funduszu Pracy rachunku bankowego powiatowego urzędu pracy, na który składki powinny być opłacane. Składki na Fundusz Pracy są opłacane od miesiąca wskazanego w zawiadomieniu, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zawiadomienie o przystąpieniu do opłacania składek zostało przesłane lub złożone w powiatowym urzędzie pracy. Składki na Fundusz Pracy są opłacane na wyodrębniony dla środków Funduszu Pracy rachunek bankowy powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby, o której mowa w § 1, w Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z przepisami § 3 ww rozporządzenia składki opłaca się bez uprzedniego wezwania do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z adnotacją na przekazie lub innym dokumencie wpłaty "wpłata z tytułu zatrudnienia za granicą za okres..." lub "wpłata z tytułu wykonywania innej pracy zarobkowej za granicą za okres...". Składki za pierwszy miesiąc opłaca się w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji powiatowego urzędu pracy, o której mowa w § 2 ust. 2. Składki na Fundusz Pracy nie mogą być opłacone za okres wsteczny. Opłacone na Fundusz Pracy składki nie podlegają zwrotowi, chyba że zostały wpłacone w wyższej od obowiązującej za dany okres wysokości – § 4 cyt. rozporządzenia. Jednakże z uwagi na okres zatrudnienia skarżącego u pracodawcy zagranicznego, dodać należy, że po myśli art. 149 ustawy, stanowiącego o utrzymaniu w mocy dotychczasowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie, m. in. art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały również przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 grudnia 1998r. w sprawie trybu dokonywania wpłat na Fundusz Pracy przez obywateli polskich zatrudnionych za granicą u pracodawców zagranicznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1241 ze zm.). Stosownie do przepisu § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 28.12.1998r. obywatel polski zatrudniony za granicą na podstawie umowy zawartej bezpośrednio lub za pośrednictwem jednostki kierującej z pracodawcą zagranicznym, składkę na Fundusz Pracy wpłaca na konto powiatowego urzędu pracy właściwego ze względu na miejsce zamieszkania w Polsce począwszy od miesiąca przez niego wskazanego, nie wcześniej niż od miesiąca, w którym zawiadomił ten urząd o przystąpieniu do płatności składki. Po otrzymaniu zawiadomienia powiatowy urząd pracy przekazuje zainteresowanemu informację o sposobie opłacania składki, którą opłaca się bez uprzedniego wezwania do 10 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni – ust. 2 § 1 cyt. rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, powtórzyć przyjdzie, iż w rozpoznawanej sprawie powinno zostać wykazane, że okresy zatrudnienia skarżącego oraz odprowadzanie składek na Fundusz Pracy wynosiły co najmniej 365 dni poprzedzających dzień zarejestrowania, zaś strona spełniła wymogi obowiązującego w dacie podjęcia zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego, rozporządzenia wykonawczego regulującego tryb opłacanie składek na Fundusz Pracy. Dodać należy, że przed podjęciem rozstrzygnięcia organ zobowiązany był do wnikliwego i wszechstronnego zebrania, rozpatrzenia i dokonania oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) oraz uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia według wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Z lektury akt administracyjnych, w tym z treści decyzji z dnia [...] nr [...], wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] wynika, że skarżący zgłosił wyjazd za granicę na okres co najmniej 30 dni, a po powrocie, przy kolejnej rejestracji dołączył zaświadczenie o zatrudnieniu u pracodawcy zagranicznego ( [...]) przez okres od 4 kwietnia 2006r. do 7 kwietnia 2007r., a także dokonywał wpłat na Fundusz Pracy przez okres 12 miesięcy (notatka służbowa zawierająca zestawienie dokonanych wpłat – ostatnia wpłata 10 kwietnia 2007r.). Natomiast w zaskarżonej decyzji wywodzono, iż skarżący nie powiadomił organów zatrudnienia o przystąpieniu do płatności składki na Fundusz Pracy oraz, że dokonywał wpłat składek na Fundusz Pracy do dnia 31 marca 2007r. Oznacza to, że organy zatrudnienia nie przeprowadziły wnikliwego postępowania wyjaśniającego i nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego, nie poddając analizie wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy m.in. oświadczenia księgowej PUP o opłacaniu przez skarżącego składek na Fundusz Pracy od 4 maja 2006r. do 10 kwietnia 2007r., dowodów przelewów bankowych przedłożonych przez skarżącego a także nie wyjaśniły dlaczego w wykazie stażu pracy dla bezrobotnego przyjęto datę końcową zatrudnienia jako dzień 31 marca 2007r. i wymiar tego stażu w ilości 361 dni, skoro w zaświadczeniu pracodawcy zagranicznego wskazano, że zatrudnienie to trwało do dnia 7 kwietnia 2007r. Nadto nie wyjaśniono, czy rzeczywiście skarżący dokonywał wpłat na Fundusz Pracy w kwotach nienależnych bądź dokonał nadpłaty tych świadczeń, co zdaje się potwierdzać w notatce służbowej zestawienie sporządzone przez inspektora W. S. Powyższe oznacza, że decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, nie można czynić skarżącemu zarzutu, iż nie dostosował się do wymogów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 grudnia 1998r. w sprawie dokonywania wpłat na Fundusz Pracy (...), bowiem § 1 tego rozporządzenia nakładał na stronę obowiązek powiadomienia o przystąpieniu do płatności składek na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem u pracodawcy zagranicznego nie określając formy tegoż oświadczenia, zaś z akt administracyjnych wynika, iż skarżący powiadomił o wyjeździe do pracy za granicą i rozpoczął opłacanie składek na Fundusz Pracy, nie kwestionowanych przez organ. Natomiast mając wcześniej taką informację ( o pracy za granicą) i wiedząc o dokonywanych wpłatach organy nie powiadomiły skarżącego o zmianie przepisów regulujących tryb opłacania składek na Fundusz Pracy, w związku z wejściem w życie rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 2 listopada 2006r. w sprawie opłacania składek na Fundusz Pracy przez osoby podejmujące zatrudnienie u pracodawcy zagranicznego (Dz. U. Nr 203, poz.1500) i nie wskazały w formie pisemnej informacji o ewentualnie innej wymaganej wysokości tych składek, innej formie dokumentu wpłaty, nowym numerze rachunku bankowego powiatowego urzędu pracy – stosownie do przepisu § 2 ust 2 przytoczonego rozporządzenia. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie można przyjąć w przedmiotowej sprawie, że zachodzi sytuacja, w której na podstawie przepisów art. 71 ust. 1 pkt 1, 2 lit. a i g ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W rezultacie, zdaniem Sądu sporna kwestia została rozstrzygnięta na podstawie niekompletnego materiału dowodowego, zważywszy, że organ nie ustalił, czy rzeczywiście skarżący nie przepracował 365 dni w ciągu 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i przez jaki okres, i w jakiej kwocie były opłacane składki na Fundusz Pracy. Z powyższych zatem względów skarga zasługiwała na uwzględnienie, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 orzekł jak w sentencji.