II SA/Op 572/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 listopada 2007r. A. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...], Nr [...]. Zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 9 listopada 2007r. Następnie, pismem z dnia 10 grudnia 2007r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący wskazywał, iż w dniu 18 czerwca 2007r. otrzymał z Urzędu Gminy [...] pismo Nr [...], informujące go, że został wymeldowany z lokalu mieszkalnego położonego w D. ul. [...] decyzją z dnia 17 października 2006r. Nie godzi się z decyzją dotyczącą wymeldowania go z w/w lokalu, gdyż w dniu 31 grudnia 2007r. opuszcza Zakład Karny i chce mieć dach nad głową. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że w sprawie zapadły dwie decyzje Wójta Gminy [...] z dnia 17 października 2006r., Nr [...] oraz z dnia [...], Nr [...] i pozostają one w obrocie, jak również i to, że skarżący nie wniósł odwołania od powyższych decyzji do organu II instancji, jakim w niniejszej sprawie jest Wojewoda [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. ) zwanej dalej K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do Sądu wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 K.p.a. Zasada dwuinstancyjności daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa" (por. B. Adamiak, J. Borkowski: "Polskie postępowanie administracyjne sądowoadministracyjne", Warszawa 1999 r., str. 165 i nast.). W myśl omówionej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Wójta Gminy [...] jest Wojewoda [...]. Stosownie bowiem do art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm), wojewoda jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych przez organy gminy na podstawie ustawy. Stosowne pouczenie zawarte zostało w decyzji z dnia [...], doręczonej skarżącemu w dniu 9 listopada 2007r. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. P. dotyczy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...], Nr [...], co wynika z treści skargi, a także akt administracyjnych i stąd też skarga na tę decyzję wniesiona do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna wobec treści art. 52 § 1 P.p.s.a., albowiem dotyczy decyzji organu I instancji. Wobec powyższego skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.