II SA/Op 573/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem i oszacowaniem pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 25 maja 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o obowiązku zapłaty kwoty 29.248,00 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdu, należącego do Z. G. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia oraz o sposobie i terminie ich wniesienia, przesłana została na adres Z. G. i tam doręczona w dniu 15 września 2016 r. Świadczy o tym adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji (por. akta administracyjne sprawy). Z powyższą decyzją nie zgodził się Z. G., który pismem z dnia 13 października 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Skarga ta zastała nadana w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 18 października 2016 r. i wpłynęła do organu w dniu 20 października 2016 r., co wynika z dołączonej do akt koperty oraz prezentaty organu umieszczonej na skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu. Na skutek powyższego, prawomocnym postanowieniem starszego referendarza sądowego, odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), - zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca postanowieniem skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu listem poleconym w dniu 15 września 2016 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 16 września 2016 r., i - zważywszy, że ostatni dzień terminu przypadał na dzień 15 października 2016 r., będący sobotą - termin ten upływał z dniem 17 października 2016 r. (poniedziałek), stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skarga została natomiast wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 18 października 2016 r. (data stempla na kopercie), a zatem z uchybieniem terminu. Wobec powyższego, skargę należało odrzucić na podstawie przywołanych powyżej przepisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. O powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji.