II SA/Op 574/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji przyznającej prawo do świadczeń rodzinnych postanawia umorzyć postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach, działającego z upoważnienia Burmistrza Krapkowic, z dnia 19 maja 2016 r., nr [...], o odmowie sprostowania decyzji ostatecznej Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 22 października 2013 r., nr [...], przyznającej skarżącej prawo do świadczeń rodzinnych na okres zasiłkowy 2013/2014 w tym także: dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w wysokości 400 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. na D. G. i M. G., urodzonych w trakcie jednego porodu. Decyzja Kolegium została doręczona dorosłemu domownikowi skarżącej w dniu 14 września 2016 r., co wynika z pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki. Na powyższą decyzję, pismem z dnia 28 września 2016 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosła G. G.. Zażądała w niej uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zobowiązania organu I instancji do wydania w terminie 14 dni decyzji prostującej błąd zawarty w decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 22 października 2013 r., nr [...], stosownie do wniosku skarżącej z dnia 30 października 2015 r. Wniosła także o przyznanie od organu kosztów postępowania. Uzasadniając skargę G. G. przedstawiła przebieg postępowania administracyjnego odnotowując, że wyżej omówioną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Kierowania Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 19 maja 2015 r. odmawiającą sprostowania decyzji własnej z dnia 22 października 2013 r. powołując się na okoliczność, iż art. 31 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114, z późn. zm. - zwanej dalej u.ś.r.), nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż sama zmiana wykładni prawa nie może stanowić twierdzenia, że decyzję wydano z błędem w rozumieniu art. 31 u.ś.r. Po wniesieniu tej skargi organ odwoławczy, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), decyzją z dnia 4 listopada 2016 r., nr [...], uwzględniając opisaną powyżej skargę, uchylił zaskarżoną do Sądu decyzję. Kolegium ponadto uchyliło w całości decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 19 maja 2016 r., nr [...], oraz orzekło o sprostowaniu decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 22 października 2013 r., nr [...], w ten sposób, że dodatek do zasiłku rodzinnego przyznany G. G. z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego wynosi 400 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. na D. G. i M. G., urodzonych w trakcie jednego porodu, na każde z dzieci. Wobec tego Sąd zwrócił się pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o udzielenie informacji, czy na decyzję organu z dnia 4 listopada 2016 r., nr [...], o uchyleniu zaskarżonej decyzji własnej z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji przyznającej prawo do świadczeń rodzinnych, wydanej w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględniającej skargę, została do organu wniesiona skarga, a ponadto o przesłanie dowodów doręczenia tej decyzji stronie. Pismem procesowym z dnia 30 grudnia 2016 r. organ wyjaśnił, że do dnia sporządzenia niniejszego pisma do Kolegium nie wpłynęła skarga na decyzję z dnia 4 listopada 2016 r. Podało, że decyzja została doręczona w dniu 14 listopada 2016 r. dorosłemu domownikowi skarżącej – K. G. W związku z powyższym organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego, które - w jego ocenie - stało się bezprzedmiotowe wskutek usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 54 § 3 P.p.s.a., stanowi, że organ, którego działanie lub czynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie, w której w ramach ustawowo przyznanych uprawnień organu odwoławczego do autokontroli zaskarżonego aktu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uwzględniło skargę wydając decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego je rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Organ orzekł, zatem, zgodnie z żądaniem skarżącej, o sprostowaniu decyzji z dnia 2 października 2013 r., nr [...], w ten sposób, że dodatek do zasiłku rodzinnego przyznany G. G. z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego wynosi 400 zł miesięcznie za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. na D. G. i M. G., urodzonych w trakcie jednego porodu, na każde z dzieci. Z Repertorium sądowego wynika, że na decyzję uchylającą Kolegium z dnia 4 listopada 2016 r., G. G. nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Tym samym w obrocie prawnym przestała istnieć decyzja, która wskutek wniesionej skargi miała być poddana sądowej kontroli. Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w toku tego postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Taka sytuacja zachodzi między innymi wówczas, gdy organ, którego decyzja została zaskarżona, wyda rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. i uwzględniając skargę, uchyli zaskarżone rozstrzygnięcie, powodując jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, a przez to brak jest przedmiotu postępowania sądowego. Ponieważ przypadek taki wystąpił w niniejszej sprawie, zaszła konieczność umorzenia postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, o czym Sąd orzekł na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w sentencji postanowienia.