II SA/Op 575/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji przyznającej dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego postanawia umorzyć postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach, działającego z upoważnienia Burmistrza Krapkowic, z dnia 19 maja 2016 r., nr [...], o odmowie sprostowania decyzji ostatecznej wydanej przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach, z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...], przyznającej G. G. prawo do dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, w wysokości 400 zł miesięcznie, na okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2014 r. na D. G. i M. G., urodzonych w trakcie jednego porodu. Na powyższą decyzję G. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, w ktorej domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, zobowiązania organu pierwszej instancji do wydania w terminie 14 dni decyzji prostującej błąd zawarty w decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...], stosownie do wniosku skarżącej z dnia 30 października 2015 r. Wniosła także o przyznanie od organu kosztów postępowania oraz o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 19 maja 2016 r., odmawiającą sprostowania decyzji własnej z dnia 8 stycznia 2014 r. Wyjasniła, że Kolegium powołało się na okoliczność, iż art. 31 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114, z późn. zm.) nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż sama zmiana wykładni prawa nie może uzasadniać twierdzenia, że decyzję wydano z błędem w rozumieniu art. 31 tej ustawy. Po wniesieniu skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględniło skargę i decyzją z dnia 4 listopada 2016 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję. Kolegium uchyliło ponadto w całości decyzję wydaną przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 19 maja 2016 r., nr [...], oraz orzekło o sprostowaniu decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Krapkowicach z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...], w ten sposób, że dodatek do zasiłku rodzinnego, przyznany G. G. z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, wynosi 400 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2014 r. na D. G. i M. G., urodzonych w trakcie jednego porodu, na każde z dzieci. Na wezwanie Sądu o wyjaśnienie, czy do organu została wniesiona skarga na uwzględniającą skargę decyzję z dnia 4 listopada 2016 r., nr [...], o uchyleniu zaskarżonej decyzji własnej z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji przyznającej prawo do świadczeń rodzinnych, wydaną w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., a ponadto o przesłanie dowodu doręczenia tej decyzji stronie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w piśmie z dnia 30 grudnia 2016 r. podało, że do dnia sporządzenia tego pisma nie wpłynęła do Kolegium skarga na decyzję z dnia 4 listopada 2016 r. Poza tym wskazało, że decyzja została doręczona w dniu 14 listopada 2016 r. dorosłemu domownikowi skarżącej – K. G. W związku z powyższym organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania sądowego argumentując, że na skutek usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r. referendarz sądowy w Wojewodzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu umorzył postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na fakt, że skarżąca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztow sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 54 § 3 P.p.s.a. stanowi, że organ, którego działanie lub czynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie, w której w ramach ustawowo przyznanych organowi odwoławczemu uprawnień do autokontroli zaskarżonego aktu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uwzględniło skargę wydając w dniu 4 listopada 2016 r.decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia 26 lipca 2016 r., jak również poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia 19 maja 2016 r. Zgodnie z żądaniem skarżącej, organ odwoławczy orzekł o sprostowaniu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 8 stycznia 2014 r., nr [...], i ustalił, że dodatek do zasiłku rodzinnego przyznany G. G. z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego wynosi 400 zł miesięcznie za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 września 2014 r. na D. G. i M. G., urodzonych w trakcie jednego porodu, na każde z dzieci. Z repertorium sądowego wynika, że na powyższą decyzję Kolegium z dnia 4 listopada 2016 r. G. G. nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Na skutek opisanych działań organu odwolawczego po wniesieniu skargi, w porzadku prawnym przestała istnieć zaskarzona decyzja, która miała zostać poddana kontroli Sądu. Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w toku tego postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna, co ma miejsce m.in. wówczas, gdy organ, którego decyzja została zaskarżona, wyda rozstrzygnięcie na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. i uwzględniając skargę, uchyli zaskarżone rozstrzygnięcie, powodując jego wyeliminowanie z porządku prawnego, przez co brak jest przedmiotu postępowania sądowego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, w związku z czym zachodzi konieczność umorzenia postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. W związku z wnioskiem w przedmiocie kosztów postępowania wyjaśnić trzeba, że stosownie do treści art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. W niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania tego przepisu, gdyż skarżąca była zwolniona z kosztów sądowych z mocy art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a., natomiast nie wykazała innych kosztów postępowania.