II SA/Op 576/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji przyznającej prawo do świadczeń rodzinnych postanawia: umorzyć postępowanie. G. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...], dotyczącą świadczeń rodzinnych. W skardze zawarła prośbę o zwolnienie od kosztów sądowych w całości, a także złożyła wniosek w tym zakresie, na urzędowym formularzu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczęte na skutek wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, polegającym na zwolnieniu od kosztów sądowych w całości, należało umorzyć. W procesie sądowoadministracyjnym, regulowanym przepisami P.p.s.a. istnieje obowiązek fiskalny uiszczania kosztów sądowych. Zasadą w tym procesie jest bowiem, stosownie do art. 199 P.p.s.a., ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanego ze swoim udziałem w sprawie. Przepisy regulujące procedurę sądowoadministracyjną przewidują jednakże pomoc dla osób, które ubiegają się o ochronę swoich interesów przed sądem administracyjnym. W tym właśnie celu ustawodawca przewidział dwa rodzaje zwolnień od kosztów sądowych - zwolnienie z mocy ustawy i zwolnienie przyznane przez sąd. Zwolnienia ustawowe zostały katalogowo wymienione w art. 239 P.p.s.a. i są podyktowane względami społecznymi, a wśród spraw mających do nich zastosowanie, znalazły się m.in. sprawy ze skarg z zakresu pomocy społecznej (por. komentarz do art. 239 P.p.s.a. H. Knysiak-Molczyk, LEX 2013). Z uwagi właśnie na przedmiot niniejszej sprawy dotyczący prawa do świadczeń rodzinnych, G. G. jako skarżąca, jest ustawowo zwolniona od uiszczania kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z przywołanym art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z tych względów, postępowanie z wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe, a orzekanie w sprawie stało się zbędne i podlegało umorzeniu na zasadzie art. 249a P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na względzie powyższe, referendarz działając na zasadzie art. 249a P.p.s.a. w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.