II SA/Op 580/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Służby Celnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w O. na rzecz skarżącej J. K. kwotę 257 zł ( słownie dwieście pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej w O., działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 26 pkt 12, art. 27 i 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), zwolnił J. K. ze służby celnej z upływem trzymiesięcznego okresu wyprzedzenia oraz udzielił jej zwolnienia od pełnienia służby z zachowaniem prawa do uposażenia w okresie wypowiedzenia. W uzasadnieniu podał, iż J. K., pełniąca od [...] służbę w Referacie Przeznaczeń Celnych, w pismach z dnia 2 i 29 marca 2007r. oraz w trakcie jej przesłuchania w charakterze obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym w dniu 15 marca 2007r., zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Celnego w O. – M. C. działania niezgodne z prawem, manipulowanie faktami oraz zastraszanie jej, wymuszanie i działania represyjne, naruszając tym samym zawarte w Kodeksie etyki funkcjonariusza Służby Celnej normy wyznaczające właściwą postawę (pkt 1), normy stojące na straży godności i zawodowego prestiżu funkcjonariuszy Służby Celnej (pkt 1 i 3) oraz przepis art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej. Działania te oraz fakt podważania przez nią autorytetu Naczelnika wobec podległych mu pracowników i osób trzecich tj. Rzecznika Praw Obywatelskich i Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, spowodowały utratę zaufania przełożonego i tym samym na podstawie art. 26 pkt 12 ustawy o Służbie Celnej koniecznym stało się jej zwolnienie z dotychczas zajmowanej funkcji. Dyrektor Izby Celnej w O. dodał, iż powyższą decyzję wydał po przeprowadzeniu postępowania, w którym przesłuchano świadków powołanych przez organ, tj. R. K., H. M. i M. C. Nie uwzględniono wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania dodatkowych świadków, albowiem będące przedmiotem dowodu okoliczności zostały już stwierdzone dzięki zeznaniom świadka M. C. Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodziła się J. K., która w odwołaniu skierowanym do Dyrektora Izby Celnej w O., zarzuciła decyzji z [...] obrazę przepisów prawa materialnego tj. 26 pkt 12 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej poprzez bezzasadne i niepoparte materiałem dowodowym przyjęcie, iż zachodziły przesłanki do jej zwolnienia ze służby celnej, art. 27 ust. 1 i art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej, a także obrazę przepisów proceduralnych, tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, domagając się jej zmiany i ponownego rozpatrzenia sprawy. Uzasadniając swoje stanowisko podniosła, iż nie jest prawdą, jakoby swoim zachowaniem w toku prowadzonego przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego działała z zamiarem podważenia autorytetu swojego bezpośredniego przełożonego Naczelnika Urzędu Celnego w O. Przyznała, iż w toku przesłuchania w postępowaniu dyscyplinarnym wyraziła swoją opinię, co do niezgodnego z prawem zachowania M. C., niemniej jednak czyniła to w sposób obiektywny i rzeczowy, mając na celu swoją obronę oraz zasygnalizowanie rażącego naruszenia przez niego jej podstawowych praw obywatelskich oraz praw należnych jej jako funkcjonariuszowi celnemu. Przy składanych przez nią wyjaśnieniach obecne były jedynie osoby oddelegowane do udziału w postępowaniu dyscyplinarnym i z racji tego zobowiązane do zachowania w tajemnicy wszelkich okoliczności podnoszonych w jego trakcie. Trudno zatem uznać, iż podważała autorytet Naczelnika wobec podległych mu pracowników, tym bardziej, iż twierdzenie to nie zostało poparte żadnymi dowodami. Odwołująca zarzuciła także naruszenia przez organ administracyjny art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej poprzez merytorycznie niesłuszne i niczym nie poparte przyjęcie, że J. K. nie zachowywała się godnie podczas służby oraz art. 27 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej poprzez zaniechanie doręczenia jej zawiadomienia o zwolnieniu ze służby celnej. Wprawdzie decyzję tę doręczono jej obrońcy, jednak z zakresu udzielonego mu pełnomocnictwa wynika, iż nie został on upoważniony do odbioru kierowanej do niej korespondencji. W uzasadnieniu odwołania J. K. dodatkowo wskazała na naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie żadnego z jej wniosków dowodowych, zaniechanie wyczerpującego zbadania sprawy i w konsekwencji brak wyczerpującej oceny materiału dowodowego. Podniosła, iż w toku postępowania Dyrektor Izby Celnej zawnioskował przeprowadzenie dowodów z trzech świadków, a to M. C., H. M. i R. K., lecz tylko M. C. złożył obszerne zeznania, natomiast dwóch pozostałych świadków nie miało nic do powiedzenia w sprawie. Niesłusznym i bezzasadnym stało się, więc oddalenie jej wniosków dowodowych z tego powodu, że przeprowadzone dowody już wykazały okoliczności, których zamierzała dowieść. Zawnioskowani przez nią świadkowie mieli podać nowe okoliczności, nie objęte zeznaniami M. C. i Dyrektor Izby Celnej w O. odmawiając ich przesłuchania, pozbawił J. K. możliwości jej obrony oraz dowodzenia swoich racji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Izby Celnej w O., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Przytaczając argumentację zawartą w jej uzasadnieniu, wskazał, iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy w postaci pisma Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 18 kwietnia 2007r., pism J. K. z dnia 2 i 29 marca 2007r. kierowanych do Naczelnika Urzędu Celnego, protokołu jej przesłuchania w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym z dnia 15 marca 2007r. oraz protokołu przesłuchania świadka M. C. - Naczelnika Urzędu Celnego w O., był wystarczający, aby uznać, że utrata zaufania do funkcjonariuszki celnej J. K. była uzasadniona. Jednocześnie organ podkreślił doniosłość elementu zaufania w relacjach między pracownikiem a przełożonym, dodając, iż służbę w Referacie Przeznaczeń Celnych powinny pełnić jedynie osoby darzone zaufaniem Naczelnika Urzędu Celnego, którego jednak zabrakło w relacji z J. K. Ustosunkowując się do zarzutu doręczenia decyzji jedynie pełnomocnikowi strony, organ administracyjny podniósł, iż z treści udzielonego przez J. K. pełnomocnictwa wynika, iż upoważniła ona swojego pełnomocnika do zastępowania jej w całym postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby bez jakiegokolwiek ograniczenia, a zatem był on uprawniony także do odbioru pism pochodzących od organu. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosła J. K., domagając się jej uchylenia i ponownego rozpatrzenia sprawy. Oprócz zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] wskazała dodatkowo na naruszenie przepisu art. 95 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie jej złożenia wyjaśnień w sprawie, pomimo złożenia takiego wniosku dowodowego w piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2007r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz prezentując argumentację zawartą już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Oznacza to, że sąd kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność, tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dodać przy tym należy, iż sąd nie jest władny do zastępowania organów administracji państwowej w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...], Nr [...], który działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. – Dz. U. Nr 98, poz. 1071), zwanej dalej K.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...], Nr [...], o zwolnieniu funkcjonariusza celnego – J. K. ze służby celnej z upływem trzymiesięcznego okresu wyprzedzenia oraz udzieleniu jej zwolnienia od pełnienia służby z zachowaniem prawa do uposażenia w okresie wypowiedzenia. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie odpowiada ona prawu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 26 pkt 12 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz.U. z 2004r., Nr 156, poz. 1641 ze zm., zwanej dalej ustawą), który stanowi, że funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w wypadku utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności w przypadku funkcjonariusza celnego wykonującego czynności z zakresu kontroli celnej lub związane z nadawaniem towarom przeznaczenia celnego. Użycie w przepisie art. 26 pkt 12 ustawy zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 K.p.a.). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby", czy też jak w niniejszym przypadku "utraty zaufania niezbędnego do wykonywania obowiązków służbowych. Przypadek utraty zaufania do funkcjonariusza musi mieć oparcie w przesłankach natury obiektywnej i racjonalnej i nie może wynikać z samowoli, czy też wyłącznie z subiektywnych uprzedzeń organu. Powodem utraty do funkcjonariusza zaufania koniecznego do wykonywania służby, ze względu na rodzaj wykonywanej przez niego pracy, może być zawinione naruszenie obowiązków istotnych z uwagi na określone właściwości umówionej służby. Uzasadniony brak zaufania do funkcjonariusza może jednakże istnieć także wtedy, gdy wprawdzie funkcjonariuszowi nie można przypisać winy - bądź też nie da się jej udowodnić - jednakże w sensie obiektywnym jego zachowanie nosi cechy naruszenia obowiązków służbowych, a nawet i w takich sytuacjach, w których do naruszenia powinności pracowniczych w ogóle nie dochodzi (np. w przypadku popełnienia określonego przestępstwa poza zakładem pracy). Przyczyną utraty zaufania może być także brak możliwości porozumienia się pomiędzy przełożonym, a podwładnym w sytuacji, gdy podwładny wyraża w obecności innych funkcjonariuszy, w obraźliwych słowach, dezaprobatę dla decyzji oraz działań przełożonego. Utrata zaufania musi jednak wynikać z obiektywnej oceny zaistniałej sytuacji. Musi być skonkretyzowana poprzez ustalenie okoliczności faktycznych i winna być oparta na faktach wskazanych przez organ, których wszechstronna i zindywidualizowana ocena uzasadnia przyjęcie utraty zaufania do osoby podwładnej. Oznacza to, że muszą istnieć realne i obiektywne przyczyny (powody) by doszło do utraty zaufania do funkcjonariusza w stopniu, jaki jest wymagany w tej służbie. Koniecznym jest, więc by zarzut był prawdziwy i aby jego treść odpowiadała rzeczywistości, a działanie, bądź zaniechanie funkcjonariusza było zachowaniem obiektywnie nagannym. Skorzystanie, zatem przez dyrektora urzędu celnego z rozwiązań przyjętych w art. 26 pkt 12 ustawy z 1999 r. o Służbie Celnej nie może opierać się wyłącznie na jego subiektywnych przekonaniach. Wymaga natomiast wskazania przez organ realnie istniejącej przyczyny lub składającego się na nią szeregu okoliczności uzasadniających konieczność rozwiązania z funkcjonariuszem celnym stosunku pracy. Chodzi tu przy tym o konkretne zdarzenia dotyczące zachowania się funkcjonariusza w służbie lub w życiu prywatnym bądź inne okoliczności, których powstanie obiektywnie uzasadnia przyjęcie, że urząd nie może dalej zatrudniać funkcjonariusza, gdyż utracił do niego zaufanie. Co więcej przesłanka "utraty zaufania" z art. 26 pkt 12 ustawy musi być skonkretyzowana w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej funkcjonariusza-celnika, przez ustalenie okoliczności faktycznych składających się na taką właśnie ocenę danej sprawy, należycie udowodnionych, przy czynnym udziale samego zainteresowanego oraz wykazanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej o zwolnieniu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż u podstaw przyjęcia przez organy, utraty zaufania przełożonego do funkcjonariuszki celnej legło jej zachowanie, a właściwe czynności podejmowane przez nią w ramach prowadzonego przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego, a związane z podważaniem autorytetu przełożonego w obecności podległych mu pracowników. Oceniając sposób przeprowadzenia postępowania organów w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego. W toku postępowania administracyjnego na organie administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. ciąży obowiązek pojęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to zatem, iż to organ administracji publicznej, a nie strona postępowania ma obowiązek podjąć kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto to organ właśnie administracji publicznej jako podmiot kierujący postępowaniem, a nie strona postępowania, obowiązany jest, zgodnie z art. 77 KPA, w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy. (por wyrok WSA w Warszawie z 09.04.2004r., II SA 1631/03; podobnie wyrok NSA z 23.04. 2002r., syg. I SA 274/02; wyrok NSA z 01.04.2002r., syg. V SA 115/01). Pod pojęciem materiał dowodowy rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie może zostać zakończone dopóki organ nie ustali czy stan faktyczny przewidziany w normie prawnej wystąpił, czy też nie w rozpoznawanej sprawie. Organ administracji winien, więc zebrać a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy, wyjaśniając jakie okoliczności legły u podstaw podjęcia decyzji o określonej treści. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, był niekompletny, bowiem organy poddały jedynie ocenie i analizie zeznania Naczelnika Urzędu Celnego, który był organem prowadzącym postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącej, treść pism z dnia 2 i 29 marca 2007r. złożonych przez skarżącą na użytek prowadzonego przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego oraz treść jej zeznań z dnia 15 marca 2007r. złożonych również w tamtym postępowaniu. Organy pominęły całkowicie fakt, że postępowanie dyscyplinarne nie jest postępowaniem jawnym w tym sensie, iż każdy funkcjonariusz zatrudniony w danym urzędzie może zapoznać się z jego przebiegiem oraz z treścią zebranych w nim dowodów, a także składanych przez stronę wniosków i oświadczeń, a jego wyniki znane są tylko wąskiej grupie funkcjonariuszy, którzy nie mogą ujawniać wiedzy, którą posiedli w wyniku udziału w tym postępowaniu. Funkcjonariusz składający wnioski oraz pisma w postępowaniu dyscyplinarnym, które mają na celu obronę jego praw i dowodzenie racji jego twierdzeń, nie nadużywa więc prawa, lecz korzysta z przyznanych mu uprawnień procesowych. Funkcjonariusz upoważniony jest, w ramach prowadzonego przeciwko niemu postępowania, do wyrażania swojego stanowiska, w formie przewidzianej prawem, a więc i dawania wyrazu własnym odczuciom dotyczącym wadliwości i nieprawidłowości, jakim w jego ocenie dotknięte jest to prowadzone przeciwko niemu postępowanie. Okoliczność zatem, iż skarżąca składała pisma procesowe, które w jej ocenie miały zwrócić uwagę na wadliwości prowadzonego postępowania, zwłaszcza w sytuacji, że znalazły one potwierdzenie w zapadłym w sprawie wyroku tut. Sądu z dnia 4 stycznia 2008r.,syg. akt II SA/Op 483/07, nie winny być uznane za podważające autorytet Naczelnika Urzędu Celnego w O. W świetle, zatem powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, który nie uwzględnił żadnego z wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą, w tym i wniosku o przesłuchanie świadka I. R., czy też nie przesłuchania z urzędu funkcjonariuszy P. i Ł., a to wobec treści zeznań złożonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. na okoliczność podważania autorytetu tegoż Naczelnika przez skarżącą w obecności innych funkcjonariuszy (por k.- 10 zeznań świadka M. C.). Organ administracji winien ustalić w sposób jednoznaczny, czy skarżąca podważała autorytet przełożonego w obecności innych funkcjonariuszy, czy też nie, w obecności, jakich funkcjonariuszy doszło do takiego zachowania oraz jakim zachowaniem, czy też wypowiedziami dopuściła się krytyki działań przełożonego przez zarzucenie mu niewłaściwego postępowania w życiu zawodowym, które mogłoby narazić go na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania funkcji, zawodu lub innej działalności. Tych okoliczności organy nie ustaliły i nie rozważyły. W niniejszym postępowaniu doszło, zatem do naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 75 § 1, 77 § 1 i 78 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie żadnego z wniosków dowodowych skarżącej oraz zaniechanie wyczerpującego zbadania sprawy i w konsekwencji braku wyczerpującej oceny materiału dowodowego. Niesłusznym i bezzasadnym stało się, więc oddalenie wniosków dowodowych z tego powodu, że przeprowadzone dowody już wykazały okoliczności, których zamierzała dowieść skarżąca. Zawnioskowani przez skarżącą świadkowie mieli podać nowe okoliczności, nie objęte zeznaniami M. C. Dyrektor Izby Celnej w O. odmawiając, zatem ich przesłuchania, pozbawił J. K. możliwości jej obrony oraz dowodzenia swoich racji. W związku z powyższym uznać należało, że wymienione braki postępowania dowodowego, powodowały uznanie, że przedwczesne było zwolnienie ze służby skarżącej, ze względu na utratę zaufania, bez uprzedniego, jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy w konkretnych okolicznościach sprawy istniały wystarczające podstawy do przyjęcia utraty zaufania przez pracodawcę, w stopniu uzasadniającym definitywne rozwiązanie stosunku służbowego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżącą nie godziła się ze sposobem prowadzenia przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego przez Naczelnika Urzędu Celnego i w tym celu podejmowała kroki zmierzające do zabezpieczenia oraz obrony swoich interesów. Ustalona jedynie przez organ krytyka sposobu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, znajdująca odzwierciedlenie w pismach skarżącej złożonych do akt postępowania dyscyplinarnego, a więc do akt konkretnej indywidualnej sprawy, nie powinna stanowić dostatecznej podstawy do uznania, że doszło do utraty zaufania do skarżącej, które nie pozwala na dalsze pozostawanie skarżącej w służbie. Wskazane uchybienia dotyczące zasad postępowania ( art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a.), mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu odnotować wypada, iż przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 458). Innymi słowy przeprowadzenie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącą w zakresie dotyczącym podważania autorytetu Naczelnika Urzędu Celnego w O. mogłoby w istocie wpłynąć na zmianę dokonanych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych i prawnych, a tym samym na zmianę treści decyzji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie w punkcie 2 o uzasadnia art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 P.p.s.a.