II SA/Op 581/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 10 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym postanawia odrzucić skargę. I. M., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata A. T., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu z dnia 10 listopada 2017 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie - stanowisko wierzyciela, tj. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich z dnia 13 września 2017 r., o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanej I. M. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w przedmiocie wykonania obowiązku poddania małoletniego dziecka – I. M. szczepieniom ochronnym. Skarga została wniesiona poprzez przesłanie jej pocztą, przesyłką nadaną w dniu 4 grudnia 2017 r. na adres organu, co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie (k. 8 a. sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność, oceniając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi, wskazanych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do których należy wymieniony w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, powoływanej dalej jako K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Skarga I. M. dotyczy postanowienia wydanego przez Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Opolu, działającego jako organ odwoławczy, w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w sprawie prowadzenia, na podstawie tytułu wykonawczego, postępowania egzekucyjnego w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych. Zaskarżony akt wydany został w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez I. M. na postanowienie wydane Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Strzelcach Opolskich z dnia 13 września 2017 r., w sprawie stanowiska wierzyciela. W związku z powyższym zaznaczenia wymaga, że powołana wyżej, aktualnie obowiązująca treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015 r. i została ustalona przepisem art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015 r. poz. 658, zwanej dalej ustawą nowelizującą). Nowelizacja tego przepisu polegała na wyłączeniu spod kontroli sądowoadministracyjnej postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przed nowelizacją kognicja sądu administracyjnego nie była ograniczona przedmiotowo i obejmowała wszystkie postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Na zasadzie art. 2 w zw. z art. 3 ustawy nowelizującej, omawiana zmiana ma zastosowanie do postępowań sądowych wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została w dniu 4 grudnia 2017 r., poprzez nadanie jej za pośrednictwem operatora pocztowego na adres organu, a zatem zastosowanie w sprawie ma przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy postanowienia wydanego przez organ drugiej instancji w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Tym samym poza oceną Sądu pozostają wszelkie zarzuty i wnioski zawarte w skardze, w tym wniosek o zwrócenie się zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności wskazanych w skardze przepisów z przepisami Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.