II SA/Op 585/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi I. i H. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżących kwotę 1304 zł. (tysiąc trzysta cztery), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi I. i H. J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] w sprawie nakazu rozbiórki budynku garażowego czteroboksowego o konstrukcji blaszanej, posadowionego na płycie betonowej, a położonego na działce nr A, przy ulicy [...] w K. Wydanie tych decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], działając na podstawie art. 81 a i art.81 c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. 2003 Nr 207 poz. 2016 ze zm.) zawiadomił stronę o kontroli w sprawie wybudowania garażu na działce nr A przy ul. [...] w K. Zawiadomienie zawierało także informację o dacie czynności. W dniu 7 czerwca 2005 roku inspektorzy organu pierwszej instancji przeprowadzili kontrolę sporządzając protokół, w którym ustalono, że "na terenie posesji przy ul. [...] w K. istnieje ciąg czterech boksów garażowych o konstrukcji stalowej, o wymiarach 4.85 m x 11,0 m x h=2,15 m do 2,06 m, który wykonano w 1994 roku". Zaznaczono w protokole także, że inwestorzy I. i H. J. nie przedłożyli żadnych dokumentów związanych z wybudowaniem kontrolowanego obiektu. I. i H. J. oświadczyli w toku czynności kontrolnych, że konstrukcja boksów garażowych została rozbudowana w pierwszym kwartale 1994 roku, wcześniej istniały tam tylko miejsca postojowe, będące konsekwencją braku możliwości parkowania pojazdów na zbyt wąskiej ulicy [...]. Zaznaczyli, że szerokość ulicy "nie spełnia wymogów drogi osiedlowej, brakuje na niej chodnika i jest zbyt wąska by mogły się po niej poruszać dwa samochody". Ponieważ miejsca postojowe istniejące pod budynkiem od 1991 roku były narażone na spadający z dachu śnieg i dachówki, inwestorzy podjęli decyzję o ich zabudowaniu nie występując jednak o pozwolenie na budowę. Podkreślili także, że usunięcie pojazdów z drogi ułatwiło poruszanie się po niej innym użytkownikom. Służy celom zaopatrzeniowym a przede wszystkim wzmacnia bezpieczeństwo przeciwpożarowe wprowadzając ład i porządek na ulicy. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji, organ nadzoru budowlanego ustalił też w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...], że obowiązujący w 1994 roku miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony uchwałą MRM [...] z dnia [...] (opublikowaną w Dz. Urz. [...] i utrzymaną w mocy uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...]; Dz. Urz. Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...]) określał teren, na którym położony jest budynek garażowy symbolem "[...]", oznaczającym "istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, adaptacja z możliwością uzupełnień zabudowy o podobnym charakterze przy uwzględnieniu sąsiedztwa starego miasta. Ponadto ustalono na podstawie ustaleń ogólnych zawartych w pkt 6.2 ppkt 6 lit. d, że "w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się lokalizacje jednego budynku gospodarczego lub garażu". Dysponując tymi ustaleniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], decyzją nr [...], z dnia [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz. U. 1974 Nr 38 poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, nakazał I. i H. J. "rozbiórkę budynku garażowego czteroboksowego o konstrukcji stalowej posadowionego na płycie betonowej na posesji przy ul. [...] (działka nr A) w K.". W uzasadnieniu decyzji organ przywołał ustalenia dokonane przez inspektorów w czasie kontroli w dniu 7 czerwca 2005 roku, w tym wymiary budynku garażowego i stwierdził, że jest on własnością I. i H. J., a został wybudowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Następnie powołano się na cytowane wyżej zapisy obowiązującego w 1994 roku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego K. W konsekwencji, organ pierwszej instancji uznał ziszczenie się przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 roku do orzeczenia przymusowej rozbiórki. Decyzję tą zaskarżyli odwołaniem małżonkowie J. i wnosząc o jej uchylenie podnieśli, że nie zachodzi podstawa do orzeczenia nakazu rozbiórki, gdyż obiekt zlokalizowany jest na terenie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, stanowiąc jej uzupełnienie, zaspokajając podstawowe potrzeby bytowe osób tam mieszkających. Zdaniem odwołujących się, nie zachodzi także przypadek określony w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego 1974 roku, gdyż objęty nakazem rozbiórki obiekt "znacznie poprawia warunki użytkowe otoczenia z tego względu, że gminna droga dojazdowa stanowiąca działkę gruntu nr B, ukształtowana została z naruszeniem postanowień § 31 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, a to dlatego, że na drodze nie mogą parkować żadne samochody należące do mieszkańców, jak i ich gości". Dlatego urządzenie przez strony na własnej działce, dla własnych samochodów, stanowisk postojowych zostało wymuszone "ciasnotą otoczenia powodowaną nienormatywną drogą dojazdową". Organ odwoławczy, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., decyzją nr [...], z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy ustalił stan faktyczny zbieżnie z ustaleniami pierwszoinstancyjnymi, po czym zważył, że z uwagi na zapis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, do wybudowania spornego garażu stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli ustawę z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane. Zwrócono uwagę na zapis art. 28 ust. 1 tej ustawy wskazujący, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia przedstawiono przepisy dotyczące przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego przewidziane w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Zaznaczono, że obowiązujący w 1994 roku miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] stanowił, że teren na którym wybudowano samowolnie garaż składający się z czterech boksów, objęty był symbolem [...], przeznaczonym pod istniejącą zabudowę mieszkaniową, jednorodzinną i wielorodzinną, przy czym zgodnie z ustaleniami ogólnymi zawartymi w pkt 6.2 ppkt 6 lit.d, w zabudowie jednorodzinnej na jednej działce dopuszczano lokalizację jednego budynku gospodarczego lub garażu. W decyzji organu odwoławczego zawarto pogląd, że przy dokonanych ustaleniach faktycznych i przedstawionym stanie prawnym decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z prawem. Zaznaczono, że wydano ją bowiem na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane a nie na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 tego aktu prawnego. Dlatego postępowanie prowadzone było w zakresie zgodności obiektu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a nie zasadami określonymi rozporządzeniem z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki. Zwrócono przy tym uwagę, że powołany przez odwołujących się przepis rozporządzenia reguluje dojazd pożarowy, a nie zabudowę działki będącej współwłasnością stron. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. i H. J. wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji administracyjnych i podtrzymując wcześniejsze stanowisko w sprawie podkreślili, że są świadomi, iż "prawo budowlane obowiązujące w dacie budowy garażu nakładało na inwestora konieczność uzyskania pozwolenia na budowę". Zaznaczyli, "że przystępując do budowy znaleźli się w sytuacji przymusowej stworzonej przez warunki zabudowy i usytuowanie drogi dojazdowej do poszczególnych posesji. To te warunki nie pozwalały na parkowanie pojazdów na ulicy. Powstała zatem potrzeba stworzenia miejsc parkingowych na obszarze działki siedliskowej i temu służył garaż blaszany. Montując taki obiekt nie wiedzieli, że przystępują do robót wymagających pozwolenia na budowę". Dalej wywodzili, że nawet przy założeniu konieczności uzyskania pozwolenia na budowę nie istnieje przepis nakazujący bezwzględny nakaz rozbiórki, gdyż nie usytuowali garażu na terenie nieprzewidzianym pod zabudowę albo pod innego rodzaju zabudowę. Zaznaczyli, że w budynku zamieszkują cztery rodziny i garaż był użytkowany nie tylko przez nich. Końcowo zaakcentowali, że "wybudowanie garażu nie spowodowało niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo pogorszenia warunków zdrowotnych". W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy nie znajdując podstaw do zastosowania art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2002. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniósł o oddalenie skargi z uzasadnieniem tożsamym do zawartego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 4 maja 2006r. oddalił skargę I. i H. J., którzy od powyższego wyroku wnieśli skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007r. skargi kasacyjnej I. i H. J. od wyroku Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 maja 2006r., w sprawie ze skargi małżonków J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi, orzekając jednocześnie o kosztach postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce (...), gdy właściwy organ stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju. Warunkiem zastosowania przez organ administracji publicznej przymusowej rozbiórki obiektu, przewidzianej w tym przepisie jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek: - obiekt wybudowano lub budowę rozpoczęto bez wymaganego prawem pozwolenia, - obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie nie przewidzianym – w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym – pod zabudowę albo przeznaczony jest pod zabudowę innego rodzaju. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, że ocena zgodności z przepisami o planowaniu sprowadza się do kontroli inwestycji zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (łącznie: rysunku planu i jego części tekstowej), jeśli na danym terenie taki plan obowiązuje. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego uchwalony i opublikowany zgodnie z właściwymi przepisami prawami, ma moc powszechnie obowiązującą na obszarze nim objętym. Jest obowiązującym prawem lokalnym i jego ustalenia wiążą organy administracji publicznej wszystkich szczebli, a wydawane przez nie decyzje administracyjne podlegają sądowej kontroli zarówno w zakresie ich zgodności z ustawami jak i obowiązującym prawem lokalnym. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego zawierają ograniczenie w zakresie określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego władztwa nad gruntem. Stąd ujawnia się kolizja pomiędzy uprawnieniami właściciela wynikającymi z prawa własności, a ograniczeniami związanymi z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, jako najsurowszy sposób likwidacji samowoli budowlanej powinien mieć zastosowanie jedynie w sytuacji zgodnej z prawem i w pełni uzasadnionej. Plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści graficznej i tekstowej. Mając na uwadze treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dopuszczającego w zabudowie jednorodzinnej lokalizację jednego budynku gospodarczego lub garażu, bez wyjaśnienia, czy przez takie sformułowanie należy rozumieć jeden garaż wolnostojący pozwalający garażować tylko jeden pojazd, czy też jeden garaż pozwalający garażować więcej niż jeden samochód, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuprawnione stwierdzenie przez Sąd I instancji, że skarżący wybudowali garaż z naruszeniem ustaleń punktu 6.2 ppkt 6 lit.d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co powodowało skutki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r. W toku postępowania sądowego, na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. skarżący podtrzymali swoje stanowisko, podnosząc, że przedmiotem oceny Sądu powinna być tylko zgodność zaskarżonej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy nie zgłaszał dodatkowych oświadczeń procesowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W pierwszej kolejności należy podnieść, że stosownie do przepisu art. 185 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie, innemu sądowi. Natomiast stosownie do art. 190 tej ustawy sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania nie różni się od ustaleń dokonanych przy pierwotnej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji. Nie jest sporne w sprawie, że skarżący w pierwszym kwartale 1994 roku wybudowali bez wymaganego pozwolenia na budowę budynek garażowy czteroboksowy o konstrukcji stalowej, o wymiarach 4.85 x 11,0 m, na posesji w K. przy ul. [...]. Ponieważ garaż wybudowany został przed 1995 rokiem, trafnie organy obu instancji przyjęły, że w sprawie oceny legalności wzniesionej zabudowy zastosowanie winny mieć przepisy ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Odmowa legalizacji wybudowanego obiektu w czasie obowiązywania ustawy z 1974r. Prawo budowlane może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nieprzeznaczony jest pod zabudowę, lub gdy powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Ustaleń co do zgodności z planem samowoli budowlanej dokonuje się w dacie jej popełnienia. Zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonym uchwałą MRN nr [...] z [...] (Dz. Urzędowy [...]), utrzymanym w mocy uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z [...] (Dz. Urzędowy Województwa [...] nr [...] poz. [...] z 13 lutego 1991r.) – obowiązującym w 1994 roku – teren na którym zlokalizowano przedmiotowy obiekt garażowy oznaczony był symbolem [...] i przeznaczony był pod istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, adaptacja z możliwością uzupełnień zabudowy o podobnym charakterze, przy uwzględnieniu sąsiedztwa starego miasta dla jednostki bilansowej "B" warunki oraz ograniczenia dotyczące sposobu użytkowania terenu, jak i ustalenia dla jednostki bilansowej "A" . Natomiast w ustaleniach ogólnych dotyczących całego obszaru objętego planem w punkcie 6.2 ppkt 6 lit. d zawarto zapis o dopuszczeniu w zabudowie jednorodzinnej na jednej działce lokalizację jednego budynku gospodarczego lub garażu. W tym miejscu godzi się powtórzyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony i opublikowany zgodnie z właściwymi przepisami prawa ma moc powszechnie obowiązująca na obszarze nim objętym. Jest obowiązującym prawem lokalnym i jego ustalenia wiążą organy administracji publicznej. Zauważyć warto, że plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego części graficznej i tekstowej, z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu, nie jest możliwe zastosowanie rozszerzającej wykładni treści planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości, gdyż stanowiłoby to naruszenie prawa własności oraz zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji R.P.) Punkt 6.2 ppkt 6 lit.d miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dopuszczał w zabudowie jednorodzinnej lokalizację jednego budynku gospodarczego lub garażu, przy czym ustalenia tego planu nie wyjaśniały, czy przez takie sformułowanie należy rozumieć jeden garaż wolnostojący pozwalający garażować tylko jeden pojazd, czy też jeden garaż pozwalający garażować więcej niż jeden samochód. Jednocześnie w ustaleniach planu brak było uściślenia gabarytów garażu, m.in. powierzchni zabudowy, ilości boksów, miejsc postojowych. W tej sytuacji nie można uznać, że skarżący wybudowali garaż, będący jednym obiektem budowlanym, z naruszeniem ustaleń punktu 6.2. pkt 6 lit. d miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Skoro zatem w sprawie nie zaistniały przesłanki z 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane, organy inspekcji budowlanej nie były uprawnione do wydania nakazu rozbiórki w oparciu o przywołany wyżej przepis. Przepis art. 37 ust.1 ww aktu należy rozumieć dosłownie. Po pierwsze, przymusowej rozbiórce podlegają samowolnie wybudowane obiekty, znajdujące się na terenie nieprzeznaczonym pod zabudowę, po drugie – należy również rozebrać samowolnie wybudowany obiekt, gdy teren na którym się znajduje, przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Analizowany obszar był przeznaczony pod zabudowę i możliwe na nim było wzniesienie budynku garażowego, a więc były możliwości legalizacji samowoli budowlanej, niezasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobligowany był wydać nakaz rozbiórki. Z tych względów należy uznać, że rozstrzygnięcie organu I instancji oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. zostały wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego (art. 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane) oraz prawa procesowego, poprzez wydanie decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, a także prawidłowej oceny materiału dowodowego – art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 powołanej wyżej ustawy. Wskazania co do dalszego postępowania sprowadzają się do rozważenia kwestii możliwości legalizacji zrealizowanej inwestycji przy zastosowaniu środków określonych w art. 37 i nast. Prawa budowlanego z 1974r.