II SA/Op 586/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z.o.o w O. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] , nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie legalności użytkowania piekarni oddala skargę. W dniu 3 czerwca 2005 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] wpłynęła, złożona przez Spółkę z ograniczona odpowiedzialnością - A w O., prośba o udzielenie informacji na temat pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania, a także pozwolenia na użytkowanie piekarni położonej w O. przy ul. [...], należącej do M. B. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie legalności użytkowania w/w piekarni, a następnie po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, decyzją z dnia 30 czerwca 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., umorzył postępowanie w sprawie legalności użytkowania piekarni położonej w O., przy ul. [...] stanowiącej własność M. B. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie stwierdzono zmiany sposobu użytkowania obiektu ani nie stwierdzono wykonania robót budowlanych wymagających zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. Prowadzona przez M. B. działalność w budynku piekarni nie stanowi naruszenia przepisów Prawa budowlanego w zakresie obowiązujących przepisów budowlanych. Decyzja ta została doręczona M. B., zaś Spółkę poinformowano odrębnym pismem o braku stwierdzenia naruszeń przepisów ustawy Prawo budowlane. Pismem z dnia 16 września 2005 r., A Sp. z o.o. w O. wniosła, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją wskazując, że jako strona postępowania nie brała w nim udziału. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 i art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego umorzeniem postępowania w sprawie legalności użytkowania piekarni. Decyzję tę utrzymał w mocy organ odwoławczy. W wyniku wniesionej skargi do WSA w Opolu, wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Op 12/06 uchylone zostały obie decyzje. Sąd bowiem wskazał, że organy rozstrzygnięcia dokonały z pominięciem wydania postanowienia w sprawie wznowienia postępowania oraz brakiem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii statusu strony. Postanowieniem z 27 listopada 2006 r. nr [...] organ pierwszej instancji wznowił postępowanie wskazując, że strona spełniła wymagania formalne umożliwiające rozpatrzenie wniosku. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 30 czerwca 2005 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Skargę do WSA w Opolu na tę decyzję wniosła A. Sąd wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Op 322/07 uchylił decyzje organu odwoławczego, wskazując na jej wadliwości wynikające z art. 11 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 7, 77 § 1 K.p.a. Przywołując art. 15 K.p.a., Sąd stwierdził, że "w niniejszej sprawie takiego ponownego rozpoznania zabrakło." Następnie Sąd podniósł, że z uwagi na zarzut z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., kierując się treścią art. 28 K.p.a., organ winien w pierwszej kolejności ustalić krąg stron postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu pierwszej instancji z dnia 30 czerwca 2005 r. i dopiero w drodze eliminacji wykazać, że skarżąca Spółka nie posiada interesu prawnego. Sąd wskazał na niekonsekwencje wynikające z uzasadnienia decyzji, w kwestii interesu prawnego a podnoszonego w motywach stwierdzenia o nienaruszeniu interesu prawnego. Po otrzymaniu akt sprawy, organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej z dnia [...], nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postanowił odmówić uchylenia swojej decyzji nr [...] z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie legalności użytkowania piekarni położonej w O., przy ul. [...], stanowiącej własność M. B. W obszernym uzasadnieniu organ opisał przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, wskazując na spełnienie wymogów formalnych wniosku skarżącej o wznowienie, na postanowienie w sprawie wznowienia postępowania w niniejszej sprawie oraz na wydane decyzje i zapadłe wyroki w tej sprawie oraz na przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w sprawie. Przypomniał, że w przypadku powoływania się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., po wznowieniu postępowaniu organ bada czy rzeczywiście wystąpiła okoliczność będąca podstawą wznowienia, wskazywana przez wnioskodawcę. Dopiero po uzyskaniu pozytywnego wyniku można przejść do kolejnego etapu, czyli rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocną decyzją, w której to postępowanie zostało wznowione. Organ podkreślił, że w tej sprawie miał na uwadze wytyczne zawarte w wyroku WSA w Opolu z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Op 322/07. Powołując się na przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i ustalony stan faktyczny, organ stwierdził, że sporna piekarnia funkcjonuje od wielu lat, co potwierdzają zebrane dowody. Dodał, że przepisy art. 28 K.p.a. w powiązaniu z art. 28 Prawa budowlanego pozwalają na przekonanie, że osoby wymienione w tych przepisach nie będą stronami w sprawie użytkowania obiektu. Wskazał, że dla oceny kto jest stroną postępowania zakończonego decyzją z 2005 r. konieczne jest ustalenie, czy istnienie i funkcjonowanie piekarni oddziaływuje na prawnie chronione interesy Spółki - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ powołał się na pisma organów - Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska; Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. oraz Wydziału Ochrony Środowiska Starostwa Powiatowego w O. - w przedmiocie prowadzonych przez nie postępowań administracyjnych związanych z działalnością piekarniczą w budynku przy ul. [...] w O. Organ w uzasadnieniu dodatkowo przywołał stanowisko Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w kwestii stanu technicznego sprawności przewodów kominowych, charakterystyki spalanego w piecu węgla oraz wykazania, że nie występują żadne nieprawidłowości a ponadto nie wymaga się od eksploatującego pozwolenia na wprowadzenie do powietrza gazów i pyłów, a ze względu na moc paleniska nie wymaga się również zgłoszenia, o którym mowa w art. 152 Prawa ochrony środowiska. W ocenie organu, podnoszona przez skarżącą Spółkę kwestia szkodliwości spalin z pieca, które są odprowadzane do komina ceramicznego jest subiektywnym odczuciem Spółki. W świetle przedstawionego przez organ ochrony środowiska stanu faktycznego zgodności funkcjonowania piekarni z przepisami z zakresu ochrony środowiska, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] uznał, iż obszar oddziaływania piekarni ogranicza się do terenu, na którym stoi przedmiotowy budynek, a zatem nie może oddziaływać na teren działki A, stąd trudno mówić w takiej sytuacji, że skarżąca ma interes prawny. Ponadto organ powołując się na - dysponujący przez Starostę O. – przegląd ekologiczny spornej piekarni (w zakresie oddziaływania: akustycznego, na wody powierzchniowe i podziemne, zagrożenia odpadami, zagrożenia gleb oraz zanieczyszczenia powietrza), podał, że Starosta przyjął stanowisko, iż nie ma konieczności podejmowania działań ani też nakazania w drodze decyzji instalacji środków ochrony powietrza, w świetle wskazywanych regulacji prawnych. Podobnie stwierdził Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Skoro organy przyjęły, że funkcjonowanie piekarni nie oddziałuje negatywnie na środowisko, stąd należało uznać, że M. B. nie korzysta ze swej własności (piekarni) z naruszeniem granic i zasad, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 Prawa budowlanego. Dodatkowo zasygnalizował organ, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w kwestii funkcjonowania spornej piekarni wypowiedział się, że zakład spełnia również przepisy dotyczące higieny środków spożywczych a także gwarantowane jest bezpieczeństwo produkcji. Mając na uwadze powyższe, organ dokonał oceny wpływu użytkowania obiektu na nieruchomość Spółki, bowiem zdaniem organu, tylko potwierdzenie takiego wpływu uzasadniałoby wywodzenie interesu prawnego z art. 5 ust. 1 pkt 9 czy ust. 2 Prawa budowlanego. Zaś analiza materiału dowodowego wskazuje, ze żaden przepis prawa materialnego nie stanowi źródła interesu prawnego Spółki statuującego jej udział w zakończonym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, w rozumieniu art. 28 K.p.a. W ostateczności organ podniósł, że działalność piekarni nie wykracza poza teren jej działki, zatem skarżąca Spółka nie jest stroną w sprawie legalności funkcjonowania piekarni i nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wzruszenie decyzji ostatecznej. Z powyższym stanowiskiem organu pierwszej instancji nie zgodziła się skarżąca Spółka i w odwołaniu wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji oraz o wydanie decyzji potwierdzającej fakt nielegalnego użytkowania spornej piekarni przez M. B. Podniosła, że interes prawny Spółki wynika z powodowanych działalnością uczestnika postępowania ograniczeń w wykonywaniu przysługujących Spółce prawa własności budynku sąsiadującego ze sporną piekarnią, a także naruszenia przez uczestnika postępowania prawa do ochrony zdrowia i życia pracowników i przedstawicieli Spółki. Wskazała, że prowadzone postępowanie nie doprowadziło do usunięcia wady postępowania polegającej na możliwości zapewniania odwołującej się Spółki prawa do czynnego udziału w postępowaniu zakończonym umorzeniem. W uzasadnieniu odwołania dodała, że przerwa w działaniu piekarni nie była okresowa lecz kilkuletnia, co w ocenie Spółki, doprowadziło do zmiany sposobu użytkowania obiektu. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu uznał odwołanie za bezzasadne i postanowił na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymać w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu wznowieniowym, wszczętym z wniosku Spółki, która twierdziła, że bez własnej winy, jako strona postępowania, nie brała w udziału w sprawie zakończonej decyzją umarzającą postępowanie w sprawie legalności funkcjonowania piekarni. Organ podkreślił, że w takim wypadku, jeśli wniosek odpowiada innym wymogom (termin, ostateczna decyzja), organ administracji publicznej, który wydał decyzję w ostatniej instancji, obowiązany jest wznowić postępowanie celem ustalenia, czy twierdzenia wnioskodawcy polegają na prawdzie. Wynikiem ustaleń pozytywnych dla wnioskującego będzie decyzja o uchyleniu dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku ustalenia, że wniosek pochodzi od osoby, która nie jest stroną postępowania - organ odmawia uchylenia wcześniejszej decyzji. Przywołując brzmienie przepisu art. 28 K.p.a. organ wskazał, że w omawianej sprawie, o statusie stron postępowania decydują dwa wyróżniki: tytuł prawny do nieruchomości oraz wpływ planowanej lub zrealizowanej inwestycji na prawnie chronione uprawnienie lub interes prawny podmiotu posiadającego ten tytuł. Przy czym stwierdził, że Spółka nie jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w O., jest natomiast właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Odwołując się zaś do przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zawierającego definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu" organ odwoławczy podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania w zakresie legalności użytkowania spornej piekarni, organ pierwszej instancji stwierdził, że w budynku przy ul. [...] w O. nie dokonano zmiany sposobu użytkowania, to tym samym brak było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego. Powyższe oznacza, że sporna piekarnia nie naruszała przepisów art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitame, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Przepisy art. 71 prawa budowlanego nie mogły zatem stać u podstaw rozważań, czy Spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności pisma: Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Opolu oraz Starostwa Powiatowego w O., organ odwoławczy doszedł do przekonania, że brak jest norm prawnych, których naruszenie uzasadniałoby udział Spółki w postępowaniu. Podkreślił, że właściciele nieruchomości sąsiednich będą stronami postępowaniu legalizacyjnego, jeśli przysługiwałby im przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W stanie prawnym obowiązującym w dacie nabycia przez M. B. piekarni (1998 r.) zmiana sposobu użytkowania wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Od 2004 r. zmiana taka wymaga jedynie zgłoszenia, w którym to postępowaniu nie ma obowiązku zapewnienia czynnego udziału innym uczestnikom postępowania niż inwestor (wniosek a contrario z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego). Założenia takie prowadzą do przekonania, że w przypadku dokonania samowolnej zmiany sposobu użytkowania Spółka mogłaby skutecznie powoływać się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tylko w pierwszym przypadku. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nie dopatrzył się naruszenia w/w przepisów, co legło u podstaw decyzji umorzeniowej. Tym samym, chcąc ustalić czy w sprawie występuje wskazana przesłanka wznowieniowa organy nadzoru budowlanego winne są sięgnąć do innych przepisów prawa. Wzmiankowany wyżej przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wyznacza obszar oddziaływania obiektu budowlanego w odniesieniu do przepisów odrębnych. Przepisami takimi mogą w szczególności być przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a także przepisy z zakresu ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) i przepisów wykonawczych. Z mapy geodezyjnej z 10 grudnia 2006 r. wynika, że budynek położony jest względem granic działki zgodnie z przepisami § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (odległości powyżej 3 m), co powoduje, że zachowane są warunki bezpieczeństwa pożarowego i brak jest wpływu budynku na działki sąsiednie. Następnie potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, że piekarnia nie wpływa również pod pozostałymi względami na nieruchomości Spółki. W szczególności, jak wynika z akt sprawy nie emituje zanieczyszczeń, które wymagałyby zgód środowiskowych, nie emituje hałasu wykraczającego poza teren działki, nie powoduje powstawania ścieków przemysłowych, a w zakresie gospodarki odpadami posiada stosowne zezwolenia. Organ podał, że nie można podzielić stanowiska Spółki, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 71 Prawa budowlanego, gdyż do takiej konstatacji mogło doprowadzić organ pierwszej instancji jedynie postępowanie prowadzone przed wydaniem decyzji z 2005 r. w sprawie umorzenia. W warunkach natomiast ustalonych ówczesnym stanem faktycznym organy nadzoru budowlanego obowiązane były do ustalenia, czy Spółce przysługiwało w nim prawo do czynnego udziału jako strona. Wywodzony przez Spółkę interes prawny na gruncie przepisów prawa cywilnego (problem imisji regulowany jest w art. 144 k.c.), może być podstawą roszczeń przed sądami powszechnymi, nie znajdują jednak oparcia w prawie administracyjnym. Dlatego też, nie można zgodzić się ze Spółką, że nie zapewniono jej czynnego udziału w całym postępowaniu, gdyż, jak wskazano powyżej, skarżąca Spółka jest jedynie stroną postępowania wznowieniowego. Organ dodał, że dopiero uchylenie decyzji z 2005 r. otwarłoby jej drogę do udziału w postępowaniu zwykłym. Tam też mogłyby zostać rozpatrzone zarzuty dotyczące nielegalnego funkcjonowania piekarni. W ustalonym przez organ stanie faktycznym i prawnym należało przyjąć, że Spółka nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 30 czerwca 2005 r. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka z ograniczona odpowiedzialnością - A w O. Zaskarżając decyzję w całości wniosła o jej uchylenie i nakazanie organowi pierwszej instancji doręczenie jej decyzji w sprawie umorzenia oraz nakazanie organowi drugiej instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wnioskowanych w dotychczasowych pismach dowodu z wizji lokalnej w spornym obiekcie i dowodu z ewentualnych dokumentów pozostających w posiadaniu właściciela piekarni, wskazujących na spełnienie wymogów Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w postępowaniu w sprawie legalności funkcjonowania piekarni, organy zgodnie wskazywały na brak posiadania przymiotu strony przez Spółkę A w sprawie umorzenia postępowania, po wyjaśnieniu zasadniczej kwestii, czyli obszaru oddziaływania inwestycji. W ocenie skarżącej, w tym celu przedstawione zostały wyniki postępowania prowadzonego przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w zakresie prawidłowości funkcjonowania piekarni, nie wskazujące na jakikolwiek niekorzystny wpływ piekarni na otoczenie. Skarżąca dodała, że w konkluzji decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, "iż jedynie potwierdzenie takiego wpływu o charakterze negatywnym(!) uzasadniałoby wywodzenie interesu prawnego przez spółkę A, a subiektywne odczucie spółki A o naruszeniu interesu, który nie ma charakteru prawnego, nie daje podstaw do uznania jej za stronę postępowania w świetle art. 28 K.p.a." Zdaniem skarżącej, taka argumentacja budzi wątpliwość, zwłaszcza w świetle uzasadnienia wyroku WSA w Opolu z dnia 20 listopada 2007 r., wskazującego na sprzeczność w uzasadnieniu decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...], bowiem w podsumowaniu Sąd stwierdził, iż "pogląd o braku interesu prawnego wyklucza możliwość uznania, że interes ten nie został naruszony, dlatego tak ważne jest, by organ odwoławczy przedstawił swoje zdanie w tej kwestii". Skarżąca podkreśliła, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie takiego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można żądać wszczęcia czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Interes prawny można ująć też, jako subiektywnie odczuwana potrzeby spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki podmiot uważa za korzystny. Dlatego uznała, ze organ pierwszej instancji nie przedstawił przekonującego dowodu na brak podstaw do uchylenia decyzji umarzającej postępowanie, gdyż w ocenie skarżącej należało jeszcze raz przeanalizować, czy podjęcie przez M. B. działalności, polegającej na wypieku (produkcji) chleba, nie podlegało procedurze prawa budowlanego. Ponadto skarżąca stwierdziła, że "Tylko brak takich podstaw w prawie budowlanym mógł spowodować umorzenie postępowania, odrębną zaś kwestią było ustalenie stron postępowania, zapewnienie im możliwości czynnego udziału w postępowaniu i możliwość odwołania się od decyzji umarzającej to postępowanie." Stąd zdaniem skarżącej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął błędne założenie, iż uchylić decyzję umarzającą postępowanie w sprawie legalności funkcjonowania piekarni mógłby tylko wtedy, gdyby uznał spółkę A za stronę postępowania. Dodała, że konieczność badania zgodności z prawem inwestycji jest obowiązkiem organu nadzoru budowlanego, niezależnie od tego, czy w postępowaniu brały udział strony, czy też nie. Zdaniem skarżącej, w czasie podjęcia działalności piekarniczej przez M. B. obowiązywał zapis art. 71 Prawa budowlanego stanowiący o konieczności uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Nie było możliwości zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania. Nie obowiązywała również definicja obszaru oddziaływania inwestycji w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził natomiast, iż przepisy art. 71 Prawa budowlanego nie mogły stać u podstaw rozważań, czy Spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, gdyż od 2004 r. zmiana sposobu użytkowania wymagała zgłoszenia w myśl obowiązującej zmiany do tej ustawy, a w trybie zgłoszenia nie ma podstaw do ustalania stron postępowania. Skarżąca stwierdził, że po raz kolejny w decyzjach obu organów zabrakło ustosunkowania się do wskazanych przez A przesłanek, wskazujących na zaistniałą zmianę sposobu użytkowaniu, poprzez podjęcie w nieużytkowanym obiekcie działalności, zmieniającej warunki pracy, higieniczno-sanitame, ochrony środowiska czy ochrony pożarowej. Powodem zaś starań skarżącej o możliwość udziału w postępowaniu w sprawie legalności funkcjonowania piekarni jest utrudnienie i ograniczenie użytkowania nieruchomości skarżącej, na skutek archaicznego sposobu opalania pieca piekarniczego. Widocznym efektem stosowania w piekarni węgla są zniszczone elewacje budynku skarżącej. Zaakcentowała, ze dla organów nie jest ważne, czy prowadzona działalność jest samowolą budowlaną, ale to, iż zdaniem organu odwoławczego obecnie zakład spełnia przepisy dotyczące higieny środków spożywczych zgodnie z normami Unii Europejskiej. Stanowisko takie prowadzi do przekonania skarżącej, iż samo prowadzenie działalności, zgodnie ze standardami Unii, sankcjonuje samowolę budowlaną. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podkreślił, że zaskarżona decyzja jest odzwierciedleniem zapadłego w sprawie wyroku WSA w Opolu, poprzez dokładne ustalenie, czy skarżąca Spółka posiada przymiot strony. W tym celu przeprowadzono szerokie postępowanie dowodowe, które zmierzało nie do ustalenia, czy i w jakim zakresie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania piekarni (co było przedmiotem badania przy wydaniu decyzji z 2005 r.), ale czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Po zamknięciu rozprawy do tut. Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 10 marca 2009 r., w którym podniosła, że organ administracji zobowiązany jest podejmować działania z urzędu, a nie ograniczać się do zakresu wniosku skarżącego. Dodała, że na terenie posesji sąsiedniej znajduje się także sklep spożywczy, który "w swojej ofercie ma szeroki asortyment produktów spożywczych oraz napoi i wędlin". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania decyzji. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, by naruszała ona prawo, w zakresie który pozwalałby na uwzględnienie skargi. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., którą Wojewódzki Inspektor postanowił utrzymać w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...], odmawiającą uchylenia swej decyzji nr [...] z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie legalności użytkowania piekarni położonej w O. przy ul. [...]. Decyzja odmowna organu pierwszej instancji została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W pierwszej kolejności należy odnotować, iż dokonując oceny legalności obu decyzji w postępowaniu wznowieniowym, Sąd kierował się przede wszystkim tym, iż sprawa której dotyczy niniejsze postępowanie stanowiła już przedmiot oceny sądowej. Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Op 322/07 uwzględnił skargę złożoną poprzednio także przez skarżącą Spółkę i uchylił wcześniejszą decyzję organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekając w obecnym składzie, kierować się musiał treścią przepisu art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem postępowania. Znamienną dla postępowania sądowoadministracyjnego jest okoliczność, iż moc wiążąca orzeczenia nie jest związana tylko z samą treścią rozstrzygnięcia, ale również z jego uzasadnieniem, w nim bowiem sąd wyraża swoją ocenę prawną sprawy oraz wyznacza kierunki co do dalszego postępowania. Wyjaśnienia i rozważania sądu zawarte w uzasadnieniu oddziałują zatem na przyszłe postępowania zarówno administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Organ administracji przeprowadzając ponowne postępowanie zobowiązany jest do ścisłego kierowania się przedstawioną przez sąd opinią co do przepisów prawa mających zastosowanie w rozstrzyganej sprawie oraz wskazówkami co do prowadzenia tego postępowania. Przez ocenę prawną rozumieć należy dokonaną przez sąd wykładnię przepisów prawnych oraz sposobu ich stosowania na tle konkretnej sprawy. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania, zazwyczaj stanowią konsekwencję oceny prawnej. Sąd bowiem nie ogranicza się tylko do krytyki interpretacji przepisów i ich stosowania przez organy administracji, lecz jednocześnie poucza je jak w przyszłości w podobnej sytuacji powinny dokonać wykładni prawa. Związanie oceną prawną i poleceniami co do dalszego postępowania samego Sądu oznacza natomiast, że Sąd ma obowiązek podporządkowania się w pełnym zakresie wcześniej wyrażonemu w orzeczeniu poglądowi oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organ administracji publicznej (zob. wyrok z 16 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 129/07 - LEX nr 319133 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, orzekając o uchyleniu decyzji organu odwoławczego - w przywołanym wyżej wyroku z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Op 322/07 - dokonał oceny prawnej odnoszącej się przede wszystkim do przepisów formułujących podstawowe zasady prawidłowej procedury, tj. art. 7, art. 77§ 1 i art. 107 § 3 K.p.a., z uwagi na zarzut w tej sprawie z art. 145 § 1 pkt 4, w związku z treścią przepisu art. 28 K.p.a. Sąd wskazał, iż organ nie dokonał wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w ustalenia kręgu stron postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w powiecie [...] z dnia 30 czerwca 2005 r. i winien dopiero w drodze eliminacji wykazać, iż skarżąca Spółka nie posiada interesu prawnego. Powyższe pozwoli organowi dokonać oceny, czy przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zachodzi w tej sprawie, przy czym Sąd podkreślił także, że w takich okolicznościach "nie dochodzi do merytorycznego badania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym." Mając na uwadze wskazania Sądu trzeba odnotować, iż decyzje obu organów orzekających w rozpoznawanej sprawie zostały wydane w wyniku wszczętego postępowania wznowieniowego na wniosek skarżącej Spółki. Skarżąca we wniosku z dnia 16 września 2005 r., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. żądała wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia 30 czerwca 2005 r., którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] umorzył postępowanie w sprawie legalności użytkowania piekarni M. B., znajdującej się w O., przy ul. [...]. Skarżąca Spółka stwierdziła bowiem, że była wnioskodawcą w sprawie legalności funkcjonowania piekarni, zatem była stroną tego postępowania, w którym nie brała udziału. W tym miejscu zasadnym staje się zauważyć, że wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia błędów w sposobie prowadzenia postępowania administracyjnego, poprzedzającego wydaniem kwestionowanej - we wznowieniu - ostatecznej decyzji administracyjnej. Podstawy wznowienia postępowania zostały wyliczone w przepisie art. 145 oraz w art. 145a K.p.a. Podkreślić należy, że każda z przesłanek podanych w art. 145 § 1 K.p.a., łączy się z wadliwością samego postępowania administracyjnego, zaistniałą jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy. Odnotować także przyjdzie, że z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 K.p.a., wykładnia przesłanek wznowienia postępowania winna mieć charakter zwężający, bowiem przy wznowieniu postępowania chodzi o sprawdzenie, czy w czynnościach procesowych poprzedzających wydanie w trybie zwykłym decyzji doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 - 8 K.p.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy nie została ona zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów od niej niezawinionych. Stąd, przesłanka uzasadniająca wznowienie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. odnosi się do wymienionych powyżej okoliczności postępowania i obejmuje wszystkie jego stadia. Dodać także trzeba, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest "zasada czynnego udziału strony", według której organ winien zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 K.p.a.). Dlatego też, z datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania opartego o ustawową przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w pierwszej kolejności obowiązkiem organu będzie ustalenie, czy wniosek dotyczy decyzji ostatecznej zapadłej w postępowaniu zwykłym. W przypadku stwierdzenia przez organ, iż w obiegu prawnym funkcjonuje decyzja ostateczna, w następnej kolejności organ sprawdza - określony w art. 148 K.p.a. - termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jeżeli termin został zachowany, organ powinien dokonać wznowienia postępowania w formie postanowienia - art. 149 § 1 K.p.a. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia meritum sprawy - art. 149 § 2 K.p.a., (por. np. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, Lex nr 47857). W związku z obowiązującymi regułami postępowania administracyjnego (art. 6 – 16 K.p.a.), dla oceny prawidłowości działań organu administracyjnego w tym zakresie, będzie miało odpowiednie dokumentowanie przebiegu postępowania w aktach sprawy. Zaakcentować także należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w jakim doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w przepisach prawa procesowego (art. 145, art. 145a K.p.a.). Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, przypomnieć należy, że organ na zasadzie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wznowił postępowanie, bowiem bezsporną okolicznością w rozpoznawanej sprawie jest spełnienie wymogu formalnego wniosku skarżącej w przedmiocie dochowania terminu oraz istnienie w obiegu prawnym decyzji ostatecznej, a zatem wszczęcia dokonano z poszanowaniem przepisów z art. 16 § 1 i art. 149 § 1 K.p.a. Sporną kwestią zaś w tej sprawie jest okoliczność posiadania przymiotu strony przez skarżącą Spółkę w sprawie umorzenia postępowania, bowiem tylko fakt "niebrania udziału przez stronę bez jej winy" w tym postępowaniu stanowi przesłankę do weryfikacji decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania, czego oczekiwała skarżąca w niniejszej sprawie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Raz jeszcze wspomnieć trzeba, że ponieważ skarżąca Spółka wskazała w podaniu o wznowienie jako podstawę wznowienia, przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stąd prawidłowo - po wydaniu postanowienia - organ rozpoczął badanie, czy występująca z podaniem Spółka ma przymiot strony w kwestionowanym postępowaniu. Warto w tym miejscu zauważyć, że treść żądania strony we wniosku o wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest dla organu wyznacznikiem przedmiotu postępowania wznowieniowego. Z kolei, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną, zaś celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego. Dla przejrzystości, warto odnotować, iż skarżąca Spółka we wniosku o wznowienie podnosiła, że nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], a które wynikało z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitame, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Jednakże w celu dalszych rozważań w przedmiocie zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. odnotować przyjdzie, że z powodu stwierdzonego w postępowaniu zwykłym braku zmiany sposobu użytkowania spornej piekarni nie zachodziła okoliczność pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania ani zgłoszenia, stąd organ przypomniał, że decyzję w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie legalności użytkowania piekarni otrzymał tylko właściciel piekarni, bo tylko jemu przysługiwał przymiot strony w tej sprawie. Organ wspomniał też, że postępowanie zakończone umorzeniem postępowania wszczął z urzędu, w wyniku interwencji innego podmiotu - skarżącej Spółki - o wynikach postępowania poinformował skarżącą pismem po zakończonym postępowaniu, bowiem jak podkreślał, interweniująca nie posiadała statusu strony postępowania zakończonego decyzją o umorzeniu w sprawie legalności użytkowania piekarni. Interweniująca bowiem miała wątpliwości, co do legalności funkcjonowania piekarni, o czym poinformowała organ w piśmie z dnia 3 czerwca 2005 r., co spowodowało wszczęcie z urzędu postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...]. Zaakcentować należy, że oba organy orzekające w niniejszej sprawie wznowieniowej, przywołując treść art. 28 K.p.a. dokonały wykładni pojęcia interesu prawnego, który ma podstawowe znaczenie w postępowaniu administracyjnym. Organy podały, co jest treścią interesu prawnego oraz wskazały na cechy tego interesu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że funkcjonowanie spornej piekarni nie ma wpływu (nie oddziaływuje) na nieruchomości sąsiednie stanowiące własność skarżącej spółki, a zatem na prawnie chronione jej interesy. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan sprawy, dążąc do ustalenia czy w rozpoznawanej sprawie występuje przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., organy nadzoru budowlanego sięgnęły również do innych niż Prawo budowlane przepisów prawa, które mogłyby wskazywać na interes prawny skarżącej Spółki w postępowaniu zakończonym umorzeniem postępowania w sprawie legalności użytkowania piekarni, bowiem organy te związane były wyrokiem tut Sądu z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Op 322/07, a zatem zobowiązane były do realizacji zawartych w nim wskazań w zakresie dalszego postępowania (art. 153 P.p.s.a.). Stąd organy dodatkowo wyjaśniły, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ogranicza się do nieruchomości M. B., a zatem nie dotyczy działki sąsiedniej, tj, skarżącej Spółki. Na tę okoliczność organ wskazał przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), podając, że budynek położony jest względem granic działki zgodnie z przepisami § 12 tego rozporządzenia (odległości powyżej 3 m), co powoduje, że zachowane są warunki bezpieczeństwa pożarowego i brak jest wpływu budynku na działki sąsiednie. Ponadto wskazując na ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) i przepisy wykonawcze do tej ustawy, wykazały, że piekarnia nie wpływa również pod pozostałymi względami na nieruchomości skarżącej, nie emituje zanieczyszczeń, które wymagałyby zgód środowiskowych, nie emituje hałasu wykraczającego poza terem działki, nie powoduje powstawania ścieków przemysłowych, a w zakresie gospodarki odpadami posiada stosowne zezwolenia. Organy orzekające odwołały się do postępowania zwykłego, w którym zapadła decyzja o umorzeniu postępowania w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w którym organ doszedł do przekonania wydając decyzje w 2005 r., że nie zachodzą okoliczności z art. 71 Prawa budowlanego i przepis ten nie został naruszony. Ponadto, rozważając kwestię strony tego postępowania z 2005 r., organ odnosząc się do wskazywanego przez skarżącą interesu prawnego w oparciu o przepisy prawa cywilnego - w zakresie uprawnień właścicielskich nieruchomości sąsiedniej - wskazał, przywołując art. 144 Kodeksu cywilnego, że podnoszony z tego tytułu przez skarżącą problem immisji może być podstawą roszczeń przed sądami powszechnymi, gdyż nie znajduje on jednak oparcia w prawie administracyjnym. Odnotować można, że z lektury akt wynika, jak podkreślał organ, że przez cały czas istnienia obiektu przy ul. [...] użytkowany był on jako piekarnia, przez kolejnych właścicieli, a emisja z instalacji ceramicznego pieca piekarniczego (w ocenie skarżącej – zabytkowego), nie wymaga uzyskania pozwolenia na wprowadzenie do powietrza gazów i pyłów. Brak interesu prawnego skarżącej w postępowaniu z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...], skutkowało odmową uchylenia tej decyzji w rozpoznawanym wznowionym postępowaniu z wniosku skarżącej. Organ bowiem akcentował w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wznowieniowego, że brak jest norm prawnych, które uzasadniałyby udział skarżącej Spółki w postępowaniu zwykłym zakończonym umorzeniem postępowania. Dodać trzeba, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu (zob. H. Knysiak – Molczyk, Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2004, s. 19). Skoro skarżąca Spółka twierdziła, że w postępowaniu zwykłym przysługiwał jej przymiot strony i została w nim pominięta przez organ, stąd organy, w związku z jej żądaniem wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w wyniku wznowionego postępowania wypowiedziały się co do żądania skarżącej w kwestii przyczyn wznowienia. Stwierdziły również brak podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji. W toku postępowania organy nadzoru budowlanego sygnalizowały, że w postępowaniu zwykłym organ nie stwierdził, aby w istniejącej piekarni dokonano nielegalnej zmiany sposobu użytkowania, a zatem aby doszło do naruszenia art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ uznał, że M. B. nie spowodował zmiany sposobu użytkowania w dotychczasowej, a zarazem obecnej piekarni, stąd funkcjonowanie piekarni nie podlegało procedurze, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Poczynione zaś rozważania w kwestii statusu strony skarżącej w postępowaniu zwykłym stanowią konsekwencję w działaniu organów orzekających po wydanym wyroku WSA w Opolu z dnia 20 listopada 2007 r. W związku z powyższym przyjdzie stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, iż decyzja wydana po wznowieniu postępowania - a dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym – narusza przepisy art. 28 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponieważ przedmiotem skargi były decyzje wydane na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., podjęte w wyniku wznowionego postępowania z wniosku skarżącej, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a dotyczące postępowania zwykłego zakończonego decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia 30 czerwca 2005 r., nr [...], stąd ocenie legalności przez Sąd podlegały te zaskarżone akty, a nie wszystkie pisma skarżącej kierowane do organu nadzoru po wydaniu decyzji w trybie zwykłym i podejmowane w ich wyniku czynności przez organ. W postępowaniu administracyjnym, w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, podmiotom zainteresowanym będzie przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. tyko wówczas, gdy ich interesu prawnego bądź obowiązku dotyczy to postępowanie. O posiadaniu przymiotu strony nie decyduje wola podmiotu interweniującego w kwestii nielegalnej zmiany sposobu użytkowania obiektu na sąsiedniej działce. Zauważyć także przyjdzie, iż sposób prowadzenia wznowionego postępowania administracyjnego przez organy obu instancji, z wniosku skarżącej opartego o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a, nie naruszał przy tym zasad ustalonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, obligujących organ w szczególności do zebrania materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto zaskarżona decyzja spełniała wymagania przewidziane dla tego rodzaju aktu, w myśl art. 107 K.p.a. Wobec powyższego, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalono skargę.