II SA/Op 59/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 5 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu na rzecz R. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. R. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu (dalej: Dyrektor OR ARiMR) z dnia 5 grudnia 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik BP ARiMR) w Opolu z dnia 18 sierpnia 2014 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 14 maja 2013 r. R. P. wystąpił do Kierownika BP ARiMR Opolu o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007 - 2013) na rok 2013, w tym w ramach pakietu 1 Rolnictwo zrównoważone w wariancie 1.1. - zrównoważony system gospodarowania podał 28 działek oznaczonych literami A - T, o łącznej powierzchni 132,18 ha, w tym działkę rolną S o powierzchni 29,56 ha na działce ewidencyjnej nr a, na której wskazał uprawę w plonie głównym mieszanki strączkowo-zbożowej. Poza tym dla działki oznaczonej AD wykazał brak płatności rolnośrodowiskowej. Powierzchnia wnioskowana do przyznania płatności wyniosła 130,98 ha. W dniach 2-14 sierpnia 2013 r. organ przeprowadził w gospodarstwie wnioskodawcy kontrolę na miejscu, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości, w tym w odniesieniu do działki rolnej S/S1 stwierdzono powierzchnię wynoszącą 29,03 ha i błędy oznaczone m.in. kodami DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku, DR13+ (zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej), DR6 (nie stwierdzono deklarowanej uprawy) i DR52 (powiększenie zasięgu pola zagospodarowania). R. P., wezwany przez organ do złożenia wyjaśnień w przedmiocie działki rolnej S/S1 (powierzchnia działki rolnej jest większa od największego spójnego obszaru uprawnionego do uzyskania jednolitej płatności obszarowej), złożył w dniu 16 grudnia 2013 r. korektę wniosku, dokonując podziału działki rolnej S/S1 na działki rolne: S - o powierzchni 29,03 ha z rośliną w plonie głównym mieszanka strączkowo-zbożowa oraz SSX - o powierzchni 0,51 ha z rośliną w plonie głównym pszenica. Decyzją z dnia 21 marca 2014 r. Kierownik BP ARiMR w Opolu odmówił przyznania R. P. płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W uzasadnieniu wskazał, że na działce rolnej S na powierzchni 29,03 ha stwierdzono nieprzestrzeganie prawidłowego doboru i następstwa roślin w płodozmianie, gdyż zadeklarowana na działce rolnej S mieszanka strączkowo-zbożowa (groch z kukurydzą) jest w programie rolnośrodowiskowym oddzielną grupą, która nie jest zaliczona do grupy zboża. Uprawa kukurydzy i grochu nie była uprawą w plonie głównym. Powyższa decyzja została uchylona przez Dyrektora OR ARiMR decyzją z dnia 4 czerwca 2014 r. na skutek odwołania R. P., który zakwestionował zasadność stwierdzenia nieprawidłowości i odnośnie zasiania na działce rolnej S kukurydzy z grochem podniósł, że zasiewu dokonał przy pomocy specjalnie przystosowanego siewnika, a po zebraniu plonu mieszanka ziarna kukurydzy z grochem została sprzedana, na co posiada dowody. Wskazał na rozbieżności w treści raportu z czynności kontrolnych, w którym odnośnie działki S stwierdzono "kukurydzę z wsiewką grochu", "kukurydzę z grochem" oraz "kukurydzę z grochem w międzyrzędziach". Zauważył, że groch na pewno posiano w rzędach, gdyż siew w międzyrzędziach jest technicznie niemożliwy przy użyciu posiadanego siewnika. Natomiast co do kwalifikacji tej mieszanki występował o interpretację do Biura Powiatowego ARiMR w Opolu i uzyskał odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r., które dołączył do odwołania. Ponownie rozpatrując sprawę Kierownik BP ARiMR w Opolu wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 22 października 2014 r., którą ponownie odmówił przyznania wnioskodawcy płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173 - zwanej dalej ustawą), § 2, § 3, § 11 § 12, § 26, § 38 ust. 1 i 2 Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem rolnośrodowiskowym), art. 10 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 5, art. 16 ust. 5 rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L z 2011 r. nr 25, s. 8 - zwanego dalej "rozporządzeniem nr 65/2011"), art. 15 ust. 1, art. 17 i art. 26 ust. 1 rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 oraz art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu zrelacjonował ustalenia kontroli przeprowadzonej w sierpniu 2013 r. oraz przedstawił w ujęciu tabelarycznym nieprawidłowości wykryte na poszczególnych działkach zgłoszonych we wniosku. Wyjaśnił, że w odniesieniu do działek ABA, BA, BB, Ł zastosowano kod DR50 i powierzchnię tych działek uwzględniono w wymiarze zmniejszonym, natomiast maksymalny obszar kwalifikujący się do dopłat odnośnie działki rolnej JB wynosi 0,09 ha. Wskazując na fakt skorygowania przez wnioskodawcę wniosku odnośnie działki rolnej S organ podał, że stwierdzenie na tej działce w wyniku przeprowadzonej kontroli na miejscu kodu DR6 skutkowało wykluczeniem jej z płatności. Następnie omówił zasady stosowania zmniejszeń i wykluczeń w odniesieniu do wielkości obszaru zadeklarowanego we wniosku oraz przytoczył treść przepisów powołanych jako podstawa prawna wydanej decyzji. Wskazując na możliwość dokonywania zmian we wniosku oraz wynikające z art. 3 ust. 4 rozporządzenia nr 65/2011 uprawnienie do korygowania przez rolnika danych zawartych we wniosku zawierających tzw. błędy oczywiste, a także sposób rozumienia tych błędów według wytycznych Komisji Europejskiej (tj. błędy wykryte na podstawie informacji zawartej we wniosku np. o charakterze czysto pisarskim, błędy wykryte na skutek kontroli spójności), organ podał, że wycofanie nie jest dozwolone w odniesieniu do części wniosku, których te nieprawidłowości dotyczą, jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o nieprawidłowościach lub powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli, natomiast nieprawidłowość o kodzie DR6 jest wykrywana podczas kontroli na miejscu. Poza tym, powołując się na definicję obszaru zatwierdzonego z art. 6 ust. 2 lit. c tegoż rozporządzenia podkreślił, że do obszaru zatwierdzonego nie mogą być wliczane działki rolne, których sposób użytkowania (roślina uprawna) jest inny od zadeklarowanego i pomyłka rolnika nie została zakwalifikowana do błędu oczywistego. Stosownie do powyższego organ stwierdził, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości DR6 i braku zgłoszenia przez rolnika zamiany na podstawie rozporządzenia nr 1122/2009, powierzchnię taką należy wykluczyć z płatności rolnośrodowiskowej i zastosować sankcje z tytułu przedeklarowania powierzchni. Na tle przepisów art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011 w zw. z art. 58 akapit 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L z 2009 r., nr 316, s. 65, z późn. zm. - zwanego dalej rozporządzeniem nr 1122/2009), Kierownik BP ARiMR w Opolu wskazał, że jeśli dla danej grupy różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a obszarem stwierdzonym, spełniającym wszystkie warunki, przekracza 20%, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Końcowo organ przedstawił rachunkowe wyliczenie kwoty sankcji, według którego procentowa różnica pomiędzy powierzchnią przedeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wyniosła 29,34%. Nie godząc się z tą decyzją R. P. wniósł odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia - w szczególności w zakresie dotyczącym zastosowania kodu DR6 w odniesieniu do działki S - i przyznania należnej dopłaty. Podniósł, że wskazywana w decyzji działka JB składa się z działki nr b i z działki nr c, która "zniknęła" podczas kontroli. Ponadto wyjaśnił, że działki P, R i S stanowią jedną działkę geodezyjną trwale rozgraniczoną drogą, która z czasem uległa przesunięciu, stąd błąd był niezamierzony, a działania rolnośrodowiskowe za minione lata były realizowane w tym samym zakresie obszarowym. Odnośnie działki S stwierdził, że nadanie kodu DR6 jest wynikiem "tak zwanego błędu oczywistego opartego na podstawie pisma z dnia 05.04.2011 r. na temat uprawy kukurydzy z grochem" i podniósł, że kukurydza jest na świecie traktowana jako zboże. Zauważył, że w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część wniosku, opisał szczegółowo i zaznaczył zasięg i rodzaj uprawy. Ponadto stwierdził, że podanie świadomie nieprawdziwych danych nie miałoby sensu ani motywacji. Za niezrozumiały uznał też sposób przeprowadzenia pomiarów i przypisanie kodu DR50 dla działek, które w minionych latach były podzielone ze względu na zmianowanie, a w dniu kontroli stanowiły jedną uprawę. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor OR ARiMR decyzją z dnia 5 grudnia 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie omówił dotychczasowy przebieg postępowania oraz zgromadzone dowody i przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Podniósł, że w postępowaniu o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, będącym postępowaniem wnioskowym, na wnioskodawcy realizującym wieloletni program, ciąży obowiązek dochowania zaciągniętych zobowiązań, co do których ma corocznie pełną świadomość i potwierdza to podpisem w pkt 22 sekcji X wniosku. Organ wskazał, że wnioskodawca w sekcji VIII wniosku zadeklarował działki rolne P, R i S oraz w wariancie 1.1 (zrównoważony system gospodarowania) działkę rolną JB. Podkreślając, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność przyznawana jest rolnikowi jeżeli realizuje zobowiązanie zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej oraz spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów, organ wywiódł, że według pkt 1 załącznika nr 3 do rozporządzenia, podstawowym warunkiem jest przestrzeganie prawidłowego doboru i następstwa roślin w plonie głównym przy zastosowaniu co najmniej trzech gatunków roślin, każdego z innej grupy. Konieczność stosowania tzw. zmianowania wynika z załącznika nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Organ wskazał, że producent w ciągu 5 lat trwania zobowiązania na działce S o powierzchni 29,56 ha zadeklarował w roku 2008 pszenżyto ozime, w roku 2009 rzepak ozimy, w latach 2010, 2011 i 2012 kukurydzę, a w 2013 - mieszankę strączkowo-zbożową. Natomiast na skutek kontroli na miejscu na działce rolnej S stwierdzono w plonie głównym kukurydzę. W ocenie organu odwoławczego, organy kontroli właściwie zastosowały kody pokontrolne, w tym kod DR6 oraz S1 i organ pierwszej instancji właściwie uznał, że działka S nie może być uwzględniona do przyznania płatności, a jej deklarację potraktował jako powierzchnię zawyżoną. Za niezasadne organ uznał argumenty podniesione w odwołaniu dotyczące błędnego nadania kodu DR6 i zauważył, że wprawdzie przepis art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009 przewiduje możliwość dokonywania zmian w deklaracji, które nie skutkują zmniejszeniem płatności, jednak organ powinien być o tym informowany, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie działki JB organ odwoławczy stwierdził, iż w toku postępowania wyjaśniającego, na podstawie wskazań bazy LIPS/GIS, w tym zdjęcia gruntu wykonanego w dniu 6 sierpnia 2013 r., ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że powierzchnia na działce ewidencyjnej nr c uległa zmniejszeniu i wynosi 0,0865 ha, a na działce nr b wynosi 0,2931 ha, co stanowi łącznie 0,38 ha, jak przyjęto w tabeli zamieszczonej w decyzji organu pierwszej instancji. Z kolei, maksymalna powierzchnia PEG działki ewidencyjnej a (działki P, R i S) według wskazań LIPS/GIS wynosi 39,3216 ha, przy czym powierzchnia stwierdzona dla działek P i R wynosi 3,81 ha oraz 5,77 ha, jednak ze względu na dokonaną kompensatę powierzchnia udowodniona dla tych działek wyniosła 3,69 ha i 5,77 ha, co łącznie z powierzchnią działki rolnej S, wynoszącą 29,56 ha (z podziałem na działkę S -29, 05 ha i SSX - 0,51 ha) wynosi 39,02 ha i nie przekracza łącznej powierzchni działki ewidencyjnej. Odnośnie kodu DR50 organ wyjaśnił, że oznacza on, iż uprawa wykracza poza wykazane we wniosku działki ewidencyjne składające się na konkretną działkę rolną, co dotyczy działek ABA, BA, BB oraz Ł. Organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo zweryfikował powierzchnie z nadanym kodem DR50 i właściwie ustalił powierzchnie udowodnione dla wszystkich oznaczonych nim działek rolnych. Poza tym organ drugiej instancji wskazał, że ponownie dokonał analizy uprawnienia do płatności dla spornych gruntów oraz pozostałych gruntów i przedstawił te ustalenia w formie tabeli, a następnie wyliczył, że powierzchnia stwierdzona, po uwzględnieniu kodów DR50, DR13- oraz kodu DR6 wynosi 101,27 ha, zaś przedeklarowanie gruntów wynosi 29,71 ha, z kolei procentowa różnica pomiędzy powierzchnią przedeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 29,34%. Na tej podstawie, wskazując na przepis art. 16 ust. 3 i 5 rozporządzenia nr 65/2011 stwierdził, że wykazane procentowe przedeklarowanie winno skutkować odmową przyznania pomocy. Poza tym organ stwierdził, że R. P. w toku postępowania nie przedłożył dowodów na poparcie tezy o występowaniu mieszanki strączkowo-zbożowej na działce rolnej S, ani innych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia z kontroli na miejscu, która na spornym gruncie stwierdziła kukurydzę, co potwierdza również analiza dokumentacji fotograficznej sporządzonej dla działki rolnej S. W skardze na powyższą decyzję R. P. zarzucił naruszenie: - art. 21 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy w zakresie, w jakim organ drugiej instancji w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. udzielił odpowiedzi na pytanie skarżącego odnośnie mieszanki strączkowo-zbożowej. Udzielenie tej odpowiedzi skutkowało wskazaniem przez skarżącego mieszanki kukurydzy i grochu, którą organ zakwestionował; - art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez nieprzeprowadzenie przez organy obu instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jak również niezastosowanie przez organ drugiej instancji art. 136 K.p.a.; - art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy poprzez niedokonanie przez organ pierwszej instancji weryfikacji informacji ujętych we wniosku, podczas gdy skarżący na załączniku graficznym wskazał, że na przedmiotowej działce prowadzona będzie kukurydza z grochem, a poprzez pominięcie przez organy faktu, że organ pierwszej instancji udzielił skarżącemu pouczenia co do wykładni istotnego w sprawie pojęcia mieszanki zbożowo-strączkowej. Poza tym organy nie ustosunkowały się do większości zarzutów i dowodów powoływanych przez stronę; - art. 8 K.p.a. poprzez oparcie przez organ pierwszej instancji decyzji na stanowisku pracownika Departamentu Płatności Bezpośrednich, do którego organ zwrócił się drogą elektroniczną i przekazywał informacje o sprawie osobom trzecim z pominięciem procedury administracyjnej; - art. 107 ust. 3 K.p.a. poprzez niewskazanie przyczyn, z jakich organy odmówiły wiarygodności twierdzeniom skarżącego oraz pominęły fakt udzielonego pouczenia; art. 73 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez pominięcie dyspozycji tego przepisu i jego niezastosowanie, pomimo że skarżący wskazał w plonie głównym mieszankę zbożowo-strączkową na podstawie informacji otrzymanej od organu pierwszej instancji, a zatem dokonał zapisu we wniosku bez swojej winy, kierując się wskazaniami organu; - § 7 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez nieokreślenie przedmiotu kontroli - § 8 ust. 3, 4 i 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w zakresie, w jakim organ nie dokonał weryfikacji zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącego w związku z wykazaniem oczywistych sprzeczności w protokołach i nie uzasadnił przyczyn, z jakich nie uwzględnił podniesionych zarzutów; - § 8 ust. 7 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez zwłokę w udzieleniu odpowiedzi na zastrzeżenia do raportu z czynności kontrolnych, do czasu, gdy ponowne dokonanie ustalenia zasadności zastrzeżeń dotyczących uprawy nie było już możliwe. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie od organu kosztów zastępstwa skargowego według załączonego wykazu. Ponadto wniósł o dopuszczenia jako dowodu w sprawie: - korespondencji mailowej prowadzonej przez organ pierwszej instancji na okoliczność sposobu, w jaki organ ustalił, że stwierdzona podczas kontroli kukurydza z grochem nie jest mieszanką strączkowo-zbożową i w sposób sprzeczny z prawem ustalając stan faktyczny wpisał jako roślinę dominującą kukurydzę, - faktury VAT na okoliczność dokonania przez skarżącego sprzedaży zebranej mieszanki kukurydzy i grochu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że był obowiązany wpisać we wniosku rośliny uprawiane w plonie głównym, wymienione w ust. 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego, wśród których są mieszanki, w tym strączkowo-zbożowa. Wyjaśnił, że związku z obowiązkiem przestrzegania prawidłowego doboru i następstwa roślin, uprawianych w plonie głównym, przy zastosowaniu co najmniej trzech gatunków roślin, każdego z innej grupy, już w lutym 2011 r. zwrócił się w trybie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy do Kierownika BP ARiMR w Opolu o wyjaśnienie, czy uprawa kukurydzy z grochem zostanie potraktowana jako mieszanka zbożowo-strączkowa, czy też jako kukurydza. Z uzyskanej informacji, zawartej w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r., wynikało, że jako mieszankę zbożowo-strączkową należy uważać mieszankę dwóch grup roślin z reguły zbóż i roślin strączkowych. W tej sytuacji, pod tym pojęciem możliwe było uznanie także mieszanki kukurydzy z grochem, a to zwłaszcza z uwagi na przyjęte w klasyfikacji międzynarodowej zaszeregowanie kukurydzy do zbóż. Skarżący ponownie zwrócił uwagę, że w trakcie kontroli, przeprowadzanej przez te same osoby - co do których w trzech kolejnych występują rozbieżności w dotyczące numerów ich upoważnień - organ dokonał na działce S rozbieżnych ustaleń, wskazując w protokole w jednym miejscu na wystąpienie kukurydzy, w kolejnym - kukurydzy z grochem, a w innym - kukurydzy z wsiewką grochu. Ponadto zarzucił, że ustalenia odnośnie przyjęcia kukurydzy w plonie głównym zostały dokonane w wyniku korespondencji mailowej pomiędzy pracownikami ARiMR. Podniósł, że składał zastrzeżenia do protokołu wskazując na powyższe nieprawidłowości, jednak organ nie dokonał wizji niezwłocznie, przed zbiorami, a odpowiedzi udzielił dopiero po zebraniu plonów i w dniu 29 listopada 2013 r. częściowo uwzględnił zarzuty, jednak nie odniósł się do przesłanej przez skarżącego kserokopii stanowiska organu z 5 kwietnia 2011 r. Skarżący stwierdził, że organ odwoławczy nie wyjaśnił, jakie czynności doprowadziły go do konstatacji, iż na spornej działce uprawiana była kukurydza, a nie mieszanka kukurydzy z grochem. W tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące obowiązków organów w kwestii postępowania dowodowego, a także sposobu uzasadniania decyzji w świetle z art. 107 § 3 K.p.a. Stwierdził, że organ oparł się jedynie na wybranych zapisach protokołu kontroli, który zawiera wiele niespójności, zwłaszcza w zakresie określenia plonu głównego, co stanowi naruszenie przepisów, a przede wszystkim zasady praworządności. Tymczasem dowód sprzedaży potwierdza, że zebrał i sprzedał mieszankę kukurydzy z grochem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR w Opolu podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że nie wprowadził wnioskodawcy w błąd i nie poinformował, iż uprawa kukurydzy z grochem będzie spełniała definicję mieszanki strączkowo-zbożowej. Posłużył się natomiast tabelą, w której zostały wymienione nazwy upraw dla celów zmianowania w pakiecie 1, gdzie pod pozycją 1 wskazano zboża, a pod pozycją 14 kukurydzę. Wynika z tego, że stanowią one oddzielne grupy. Ocena w tym zakresie nie była przedmiotem weryfikacji deklaracji zawartej we wniosku na etapie jego składania i nie mogła być oceniana jako nieścisłość, gdyż konfrontacja upraw polowych z treścią wniosku dokonywana jest dopiero podczas kontroli na miejscu. Z tego względu pozostaje bez doniosłości prawnej kwestia sprzeczności w zakresie oznaczenia plonu głównego w ustaleniach zawartych w protokole kwalifikowalności, gdzie dla działki rolnej S stwierdzono "kukurydzę z grochem w międzyrzędziach" oraz w ustaleniach kontroli rolnośrodowiskowej, gdzie stwierdzono "kukurydzę", gdyż nie stanowi to mieszanki strączkowo-zbożowej. Ponadto, organ stwierdził, że z okoliczności konsultacji pewnych zagadnień w ramach struktury ARiMR nie można wyprowadzać wniosku, że osoby będące adresatami takiej korespondencji brały udział w przygotowaniu rozstrzygnięć administracyjnych albo w wydawaniu decyzji. Przedmiot kontroli został określony w sposób jasny, a na każdym etapie postępowania przestrzegano zasady czynnego udziału strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności, w granicach określonych wskazanymi przepisami, w myśl art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że przy ocenie legalności zaskarżonego aktu Sąd bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych akt i - co do zasady - nie wykracza poza znajdujący się w nich materiał dowodowy. Wprawdzie, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, niemniej jednak celem postępowania dowodowego, o którym mowa w powołanym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy spoczywa wyłącznie na organie administracji publicznej, przy czym to treść normy prawa materialnego wyznacza kierunek i zakres postępowania dowodowego prowadzonego w tym zakresie. Natomiast sąd administracyjny nie jest kolejną instancją rozpatrującą sprawę administracyjną w administracyjnym toku instancji. Nie zastępuje organów w dokonywaniu ustaleń faktycznych i oceniając legalność działania podjętego przez organ administracji publicznej nie rozpoznaje sprawy merytorycznie, ale - jak wskazano na wstępie - bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego organ nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego uzasadniających wyeliminowanie jej z porządku prawnego. Precyzując reguły proceduralne obowiązujące w sprawach przyznawania płatności rolnośrodowiskowych od razu należy wskazać, że wynikają one z treści art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 173), zwanej w dalszym ciągu ustawą, który w ust. 1 przewiduje co do zasady stosowanie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej K.p.a. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 2 ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się. W świetle powyższych przepisów, przyznawanie płatności rolnośrodowiskowej odbywa się w postępowaniu administracyjnym. W art. 21 ust. 2 ustawy określone zostały jednoznacznie obowiązki organów Agencji w toku prowadzonego postępowania, przy czym w pkt 4 wyraźnie wyłączono stosowanie art. 81 K.p.a. Stanowi to istotną modyfikację zasad postępowania wynikających z art. art. 7, 9 i 10 K.p.a., tj. prawdy materialnej, informowania stron oraz czynnego udziału strony w postępowaniu, a także rozkładu ciężaru dowodu. Oznacza to jednocześnie, że przez ustawodawcę nie zostały zmodyfikowane pozostałe zasady obowiązujące na gruncie K.p.a. Tym samym organ jest zobligowany realizować pozostałe obowiązki określone w procedurze administracyjnej. Z uwagi na to, że kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddane zostało rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., odnotowania wymaga, że rolą organu odwoławczego, wynikającą z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przyjętej w art. 15 K.p.a., jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, czego następstwem jest podjęcie jednego z rodzajów decyzji określonych w art. 138 § 1 K.p.a., wśród których, w punkcie 1 tego przepisu, wymienione jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Jak wskazuje się w doktrynie, użyty w tym przepisie zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza, że organ drugiej instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji jak organ pierwszej instancji (J. Zimerman glosa do wyroku NSA z 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997 z. 4, poz. 83). Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga bowiem nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jej podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, by dwukrotnie przeprowadzono merytoryczne postępowanie, oceniono dowody, a także w sposób rzeczowy i dogłębny przeanalizowano wszelkie argumenty i w konsekwencji dokonano prawidłowej subsumcji przepisu prawa do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. Wynika z tego obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu drugiej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru wyłącznie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Tok rozumowania organu, przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, powinien zostać przedstawiony w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było dokonanie weryfikacji zajętego przez organ odwoławczy stanowiska. Uzasadnienie decyzji stanowi też element decydujący o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania, wyrażona została w art. 11 K.p.a. stanowiącym, że organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zasada ta urzeczywistniana jest przy zastosowaniu art. 107 K.p.a., ustanawiającego - obok innych obligatoryjnych wymogów decyzji - również obowiązek organu zamieszczenia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego przepisu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku i pominięcie milczeniem niektórych twierdzeń, jak również nieodniesienie się do wszystkich faktów istotnych dla danej sprawy, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu. Jak wskazano na wstępie, powyższe obowiązki organu nie zostały wyłączone na gruncie ustawy o płatnościach, zatem niewadliwa decyzja organu Agencji, wydana w postępowaniu odwoławczym, powinna realizować wszystkie omówione dotychczas wymogi. Zaskarżona decyzja z dnia 5 grudnia 2014 r. tych standardów natomiast nie spełnia. Przypomnieć trzeba, że organ pierwszej instancji decyzją dnia 22 października 2013 r. odmówił przyznania R. P. wnioskowanej płatności rolnośrodowiskowej w związku ze stwierdzonym w toku przeprowadzonego postępowania niedopełnieniem przez skarżącego warunków przewidzianych w planie rolnośrodowiskowym. Zakwestionowany areał był na tyle znaczny, że przesądzał o przekroczeniu dopuszczalnego progu kwalifikowalności, określonego art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011, wynoszącego 20%. Organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję zajął tożsame stanowisko odnośnie stwierdzenia na działce rolnej S w plonie głównym kukurydzy. W ocenie Sądu, do wydania zaskarżonej decyzji doszło z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Wprawdzie w jej uzasadnieniu Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu poświęcił wiele uwagi problematyce dotyczącej ustalenia obszaru kwalifikowanego do płatności, jednak ocena podstawowej kwestii merytorycznej, istotnej w rozpatrywanej sprawie, tj. kwalifikacji roślin stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu na spornej działce S, nie może być uznana za prawidłową i wystarczającą. O ile bowiem organ odwoławczy w sposób analityczny omówił sposób ustalenia powierzchni kwalifikowanej poszczególnych działek rolnych zgłoszonych we wniosku, a w szczególności działek, do których zastosowano kod DR50, to jednocześnie całkowicie bezkrytycznie zaakceptował stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie stwierdzenia na działce rolnej S w plonie głównym kukurydzy, co stanowiło podstawę do wykluczenia tej działki spośród działek zakwalifikowanych do płatności. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy nie podjął nawet próby wykazania, że na działce rolnej S nie stwierdzono mieszanki strączkowo-zbożowej jako uprawy głównej, czyli uprawy zadeklarowanej przez skarżącego w planie na rok 2013. Nie przedstawił toku rozumowania ani przesłanek faktycznych i prawnych, które doprowadziły do stwierdzenia, że w plonie głównym na spornej działce należy przyjąć kukurydzę, którą należy do innej grupy upraw. Wątpliwości odnośnie sposobu kwalifikacji tej uprawy nie rozwiewa treść pisma z dnia 11 grudnia 2013 r., kierowanego przez organ do skarżącego, w którym podano, że na działce rolnej S uprawa kukurydzy z grochem nie była uprawą w plonie głównym. Nie została też omówiona przez organ dokumentacja fotograficzna dotycząca działki rolnej S/S1, sporządzona w toku kontroli. Skoro ustalenia w zakresie stwierdzonej uprawy głównej na działce S stanowiły zasadniczą przyczynę odmowy przyznania wnioskowanej przez skarżącego płatności rolnośrodowiskowej, to powinny one zostać wyjaśnione w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co powinno znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, wraz ze wskazaniem źródła prawa dokonania kwalifikacji uprawy kukurydzy. W rozpoznawanej sprawie jest to istotne zwłaszcza dlatego, że skarżący w toku postępowania konsekwentnie wskazywał na rozbieżności odnośnie dokonanej przez organ kwalifikacji uprawy w plonie głównym stwierdzonej na działce rolnej S, jaka wynikała z zapisów uwidocznionych w raporcie z czynności kontrolnych i załącznikach do tego raportu, w których zamiennie stwierdzano na tej samej działce albo uprawę kukurydzy w plonie głównym z wsiewką grochu, albo uprawę kukurydzy z grochem w międzyrzędziach, albo kukurydzę z grochem. Zarzuty skarżącego znajdują potwierdzenie w dokumentacji zawartej w przedłożonych aktach administracyjnych. W tych okolicznościach nie sposób skutecznie odeprzeć zarzutu skargi odnośnie braku wyjaśnienia, jakie czynności doprowadziły organ do konstatacji, że na spornej działce S uprawiana była kukurydza, a nie mieszanka kukurydzy z grochem. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi ponadto do wniosku, że organ odwoławczy nie odniósł się również do pozostałych argumentów podnoszonych przez stronę oraz dowodów, na które powoływał się skarżący w toku postępowania. Dotyczy to twierdzeń skarżącego odnośnie zaliczenia kukurydzy do kategorii zbóż w obowiązujących aktach prawnych, a także wyjaśnień w zakresie kwalifikacji mieszanki kukurydzy z grochem, zawartych w piśmie z dnia 5 kwietnia 2011 r. Nie ulega wątpliwości, że wskazane wyjaśnienia zostały uzyskane w odpowiedzi na precyzyjnie sformułowane przez skarżącego pytanie, w ramach wynikającego z art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy obowiązku organu udzielania pouczeń w zakresie okoliczności faktycznych i prawnych. Odpowiedź na zadane pytanie miała istotny wpływ ukształtowanie obowiązków w zakresie prawidłowego doboru materiału siewnego na działce S w roku 2013. Już tylko na marginesie wskazać należy, że na tle naruszenia obowiązku informacyjnego strony, w tym również określonego w art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy, gdy błędna informacja lub jej brak spowodowały zachowanie strony przynoszące w rezultacie niekorzystne dla niej skutki, nie budzi wątpliwości, iż zachowanie się przez stronę zgodnie z udzielonymi jej przez organ informacjami nie może powodować dla strony ujemnych konsekwencji, a wątpliwości co do stanu faktycznego nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść strony. Strona zwracając się do organu o informację przyjmuje udzieloną informację za zgodną z prawdą, kierując się zasadą zaufania obywateli do organów państwa. W tym kontekście zasada informowania stron przez organ skutkuje ograniczeniem zasady ignoranta iuris nocet (por. wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., II GSK 41/10, i powołane tam orzecznictwo, LEX nr 1071133). Zaznaczyć też przyjdzie, że na tle przepisów prawa krajowego kwestia kwalifikacji kukurydzy jako zboża nie jest jednoznaczna, bowiem kukurydza wymieniana jest również wśród roślin zbożowych (np. art. 2. ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 22 maja 2009 r. o funduszach promocji produktów rolno-spożywczych - Dz. U. z 2009 r. nr 9, poz. 799, z późn. zm.; załącznik nr 1 pkt 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie oceny tożsamości i czystości odmianowej materiału siewnego - Dz. U. z 2014 r., poz. 151). Omówione braki stanowią naruszenie przepisu art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 8 i art. 11 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest słuszny pogląd, że staranność przekazywania adresatowi uzasadnienia własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu treści decyzji jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Jest także wymogiem art. 107 § 1 K.p.a., w którym elementem uzasadnienia prawnego decyzji jest "wyjaśnienie podstawy prawnej". Omawianą zasadę narusza organ w szczególności wówczas, gdy "w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. U strony bowiem może pojawić się przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy" (wyroki NSA z 20 listopada 2001 r., II SA/Lu 629/00, LEX 55078 oraz z 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, LEX 9793). Merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji przez Sąd może mieć bowiem miejsce wówczas, gdy ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ rozpatrujący sprawę wyczerpują istotę sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. art. 107 § 3 K.p.a. W przeciwnym razie zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli Sądu, gdyż uniemożliwione jest dokonanie oceny przez Sąd przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W tym miejscu odnotowania wymaga, że wyjaśnienia w powyższym zakresie, aczkolwiek niewyczerpująco, zostały przez organ odwoławczy przedstawione w odpowiedzi na skargę, co jednak nie może sanować omówionej wyżej wadliwości uzasadnienia decyzji. Odpowiedź na skargę jest bowiem pismem procesowym skierowanym do Sądu, stanowiąc przejaw wykonania przez organ obowiązku charakterze procesowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającym z art. 54 § 2 P.p.s.a. Nie posiada waloru decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 K.p.a. i z tego też względu nie stanowi uzupełnienia uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. powinny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym orzeczenia. Z tych wszystkich przyczyn należało uchylić rozstrzygnięcie organu odwoławczego, przy czym nie można również nie dostrzec, że zaskarżona decyzja charakteryzuje się daleko idącym deficytem w zakresie procesu subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowaną normę prawa materialnego. W treści obszernego uzasadnienia ustalenia faktyczne zostały przedstawione w całkowitym oderwaniu od przytoczonych w pełnym brzmieniu przepisów prawa, bez ukazania wzajemnego ich związku, co powoduje, że treść uzasadnienia jest nieczytelna i niejasna. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzeczono jak punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania, punkcie 3 wyroku, Sąd orzekł na wniosek skarżącego na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł, ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz zwrot równowartości uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.