II SA/Op 595/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA - Krzysztof Bogusz – spr. Sędzia WSA - Grażyna Jeżewska Protokolant : starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r., na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na czynność Starosty Nyskiego z dnia 22 września 2011 r., nr [...] w części dotyczącej pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Starosty Nyskiego na rzecz P. K. kwotę 160 (sto sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 11 września 2011 r. P. K., wystąpił do Starosty Nyskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu dla 5 samochodów sprowadzonych z zagranicy, w tym dla samochodu marki [...] o numerze rej. [...]. Wnioskodawca wskazał, że łączna kwota do zwrotu z tytułu pobrania zawyżonej opłaty za wydanie kart pojazdu wynosi 2125 zł. Uzasadniając swoje żądanie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, podnosząc, że zgodnie z tym wyrokiem opłata z tytułu wydania karty pojazdu przekraczająca kwotę 75 zł jest nienależna, jako sprzeczna z Konstytucją i ustawą Prawo o ruchu drogowym. Starosta Nyski pismem z dnia 22 września 2011 r., nr [...], odpowiadając na wniosek wyjaśnił, że zwrot części opłaty może dotyczyć jedynie tych opłat, które uiszczone zostały po dniu 1 maja 2004 r., tj. po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Zarzucił, że przy opłatach uiszczanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami samochodowymi przyjmuje się, że roszczenia podlegają 3 - letniemu przedawnieniu, którego bieg rozpoczyna się w chwili spełnienia świadczenia. Odpowiedź tą doręczono stronie 13 października 2011r. Pismem z dnia 14 października 2011 r. P. K. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa przez zwrot nienależnie pobranej opłaty za kartę pojazdu dla 5 samochodów w nim wskazanych, na łączną kwotę 2125 zł. W dniu 20 października 201 1r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Starosty Nyskiego z dnia 22 września 2011 r., nr [...], w zakresie odmowy zwrotu kwoty 2125 zł z tytułu pobrania zawyżonej opłaty za wydanie kart pojazdu dla 5 samochodów wymienionych w skardze, w tym także dla samochodu [...] o nr rej. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w części odnoszącej się do jednego z samochodów, natomiast o umorzenie postępowania w części skargi obejmującej odmowę zwrotu opłaty za wydanie kart pojazdu dla 4 samochodów, w tym dla samochodu marki [...] o nr rej. [...]. Odnośnie wniosku o umorzenie postępowania wskazał, że w wyniku uwzględnienia wniesionej skargi w dniu 23 listopada 2011 r. dokonano na rzecz skarżącego zwrotu kwoty 1700 zł. Pismo to doręczono pełnomocnikowi strony, który nie zajął żadnego procesowego stanowiska co do wniosku o umorzenie postępowania. Sprawa ze skargi P. K. na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki [...] o nr rej. [...] została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 595/11 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. W art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), ustawodawca określił sytuacje, w których Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Jest nią także bezprzedmiotowość postępowania (art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Dla przyjęcia bezprzedmiotowości istotne jest, aby przyczyny umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania sprawy. W niniejszej sprawie, po wniesieniu skargi do Sądu, Starosta Nyski zwrócił skarżącemu kwotę 1700 zł pobraną za 4 karty pojazdu, w tym kwotę 425 zł pobraną za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o nr rej. [...]. Tym samym, czynność odmowy zwrotu zawyżonej części opłaty za wydanie karty pojazdu dla tego samochodu została przez organ uznana za niezasadną. Podkreślenia wymaga, że po myśli art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., może ją uchylić, co w konsekwencji prowadzi do zwrotu kwoty żądanej przez skarżącego. Skutkiem uwzględnienia skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. jest z kolei bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego, która stanowi przesłankę umorzenia postępowania określoną w art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie w wyniku uwzględnienia przez organ żądania skarżącego (zwrotu kwoty 425 zł.) oczekiwany przez stronę skutek został już osiągnięty, dlatego orzekanie o legalności zaskarżonej czynności stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji zastosowanie znajduje przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie staje się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 § 1 art. 161 P.p.s.a., co uczyniono w pkt 1 postanowienia. Jednocześnie, na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 160 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W myśl bowiem art. 201 § 1 P.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów. Na koszty te w niniejszej sprawie składają się: wpis od skargi w kwocie 100 zł należny zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości wpisów oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 60 zł ustalone w oparciu o przepis § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.). Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.