II SA/Op 599/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania za przejęta nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący S. M. do tut. Sądu w dniu 16 października 2008 r. (data prezentaty Opolskiego Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Infrastruktury i Geodezji), skargę za pośrednictwem Wojewody Opolskiego, na jego decyzję z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Oleskiego z dnia [...], nr [...], odmawiającej ustalenia i wypłaty odszkodowania z tytułu przejęcia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa na własność Powiatu Oleskiego nieruchomości położonej w obrębie [...], Gm. [...] oznaczonej geodezyjnie jako działka nr A z k.m. [...] o powierzchni 0,0366 ha, zajętej pod drogę o kategorii powiatowej nr [...] [...]. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 5 września 2008 r. o czym świadczy adnotacja na pocztowym dowodzie doręczenia, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, do rąk jego małżonki. Skarżący razem ze skargą w dniu 16 października 2008 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...]. Uzasadniając wniosek skarżący wyjaśnił, że zaskarżoną decyzję odebrała jego żona, on w tym czasie przebywał u córki w Niemczech i nie miał możliwości złożyć skargi w terminie. Dopiero po powrocie do kraju w dniu 14 października 2008 r. zapoznał się z treścią decyzji i złożył skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 grudnia 2008 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie to zawierało pouczenie, iż brak odpowiedzi na nie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało skarżącemu doręczone w sposób prawidłowy, do rąk dorosłego domownika to jest jego małżonki, w dniu 8 grudnia 2008 r. Skarżący nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi, nie wskazał zatem wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej zwana P.p.s.a., sąd na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 P.p.s.a., w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, wniesionym w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, do sądu, w którym czynność miała być dokonana ( § 1 ), należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu ( § 2 ), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( § 4 ). Warunki wymienione w art. 87 P.p.s.a., aby wniosek o przywrócenie terminu mógł zostać uwzględniony muszą być spełnione łącznie. Uchybienie, któremukolwiek z nich skutkuje odmową przywrócenia terminu. Skarżący zatem powinien wnieść pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a także jednocześnie wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonał w terminie, czyli wnieść skargę. Skarżący wniósł skargę, ale miała ona brak formalny polegający na nie podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarga natomiast, aby mogła zostać uznana za wniesioną skutecznie musi być wolna od wszelkich braków formalnych. W związku z tym. tut. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia powyższego braku skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Skarżący odebrał wezwanie w dniu 8 grudnia 2008 r. i nie odpowiedział na nie. Nie uzupełnił zatem braku formalnego skargi, a tym samym nie wypełnił warunku wymienionego w art. 87 § 4 P.p.s.a., to jest nie dokonał czynności, której dotyczy jego wniosek o przywrócenie terminu. Wniosek zatem skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako niespełniający wszystkich obligatoryjnych warunków z art. 87 P.p.s.a., nie może być uwzględniony. nastąpiło bez winy zainteresowanego. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż przepis art. 87 § 2 P.p.s.a., oznacza, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Przepis o przywróceniu terminu do dokonywania czynności procesowych nie może być przy tym interpretowany w sposób rozszerzający, gdyż zasadą jest dokonanie czynności w terminie. O braku winy strony można mówić gdy dokonanie czynności w ogóle (w sensie obiektywnym ), było wykluczone, jak również w takich przypadkach, w których w danych okolicznościach nie można było oczekiwać od strony, by zachowała dany termin procesowy ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt I PKN 103/99, opubl. OSNP 2000/19/719 ). Przechodząc do oceny okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że we wniosku skarżącego nie sposób dopatrzyć się obiektywnych i niezależnych od niego przeszkód w prawidłowym i terminowym wniesieniu skargi. Brak winy można bowiem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminowi zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2006 r., I SA/Sz 169/06, publ. tylko teza Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzecznictwo pod redakcją Bogusława Dautera, Oficyna Wydawnicza a Wolters Kluwer businnes, Warszawa 2007, s. 154). W niniejszej sprawie skarga została doręczona S. M. w sposób prawidłowy do rąk jego małżonki, stosownie do art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącego, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z treści art. 43 K.p.a. wynika, że norma prawna zawarta w nim wymaga, aby "podjęcie się oddania pisma adresatowi" miało formułę, "wyraźnego oświadczenia, w którego treści powinna znaleźć się zgoda odbiorcy na przyjęcie pisma i zobowiązanie się do osobistego przekazania pisma adresatowi". Przepis ten nie wymaga stosowania tak sformalizowanego uzewnętrznienia gotowości przyjęcia pisma i podjęcia się oddania go adresatowi. Natomiast wystarczy, aby na podpisywanym przez osobę jako domownika "potwierdzeniu" odbioru pisma znajdowała się informacja, że doręczenie następuje, jeżeli osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Takie pokwitowanie jest wystarczającym dowodem podjęcia się oddania pisma adresatowi. Określony w art. 43 k.p.a. sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, System Informacji Prawnej Lex nr 321253). Samo zatem stwierdzenie przez skarżącego, że nie mógł złożyć skargi w terminie ponieważ przebywał u córki w Niemczech do dnia 14 października 2008 r. nie stanowi o braku jego winy w uchybieniu terminu. Odpis decyzji został prawidłowo doręczony, bowiem przesyłkę odebrała jego żona, która mogła mu ją przesłać lub w inny sposób, przykładowo telefonicznie, powiadomić o odebranej przesyłce. Skarżący zaś nie wskazywał, aby przebywał w miejscowości pozbawionej dostępu do poczty, ani też, że nie został poinformowany przez żonę o treści zapadłej decyzji. Skarżący w złożonym wniosku powoływał się jedynie na pobyt, co najmniej w okresie od 1 września 2008 r. do 14 października 2008 r. u córki. Z tych przyczyn tut. Sąd, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.