II SA/Op 60/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Służby Więziennej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 6 września 2013 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja w całości nie podlega wykonaniu. W okresie służby przygotowawczej pełnionej przez D. G., Kierownik Działu Ochrony Zakładu Karnego w [...] wydał w dniu 2 sierpnia 2013 r. opinię służbową, w której stwierdził nieprzydatność funkcjonariusza do służby. Nie godząc się z tą opinią, D. G. złożył wniosek o jej zmianę do Dyrektora Zakładu Karnego w [...], który - po uzyskaniu stanowiska bezpośredniego przełożonego o podtrzymaniu treści opinii - postanowił w piśmie z dnia 5 września 2013 r. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii służbowej. W dniu 6 września 2013 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [...], działając na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010 r. nr 79, poz. 523, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, zwolnił D. G. z dniem 30 września 2013 r. ze Służby Więziennej z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej sporządzonej w okresie służby przygotowawczej. Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ powołał się na fakt wydania przez Kierownika Działu Ochrony Zakładu Karnego w [...] opinii o nieprzydatności strony do służby i utrzymanie tej opinii w mocy przez wyższego przełożonego. W odwołaniu od powyższej decyzji D. G. domagał się jej uchylenia i uznania, że po dniu 30 września 2013 r. pozostaje w służbie. Alternatywnie zażądał uchylenia kwestionowanej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, z dopuszczeniem dowodów i wniosków wskazanych w odwołaniu. Zarzucił, że doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. art. 7, 10, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., a także przepisów prawa materialnego, a to art. 96 ust. 1 pkt 1 i 7 oraz art. 42 ustawy. Argumentował, że opinia z dnia 2 sierpnia 2013 r. pozostaje w jaskrawej sprzeczności z jego aktami osobowymi oraz z poprzednimi opiniami. Przypomniał, że już wcześniej wskazał na zakres swoich zadań i bezzasadność zarzutu niedyspozycyjności co do wyznaczania go do zadań kierowcy-konwojenta, podczas gdy jest zatrudniony na stanowisku strażnika z uprawnieniami do kierowania pojazdami służbowymi, a nie na stanowisku etatowego kierowcy. Wyjaśnił, że nie mógł wykonywać pracy, w szczególności kierowcy- konwojenta, w sytuacji gdy był chory. Kwestie te nie zostały dostatecznie wyjaśnione przez organ pierwszej instancji, który dodatkowo nie powiadomił go o prawach i uprawnieniach wynikających z art. 10 K.p.a. Podczas służby odwołujący się zawsze był dyspozycyjny, w stosunku do osadzonych kierował się zasadami humanitaryzmu i nikt nie zgłaszał żadnych uwag do sposobu realizowania przez niego zadań. Z kolei umiejętności zawodowe odwołującego się, jego umiejętności pracy w zespole, samodzielność, zdolności analitycznego myślenia, motywację i kreatywność, radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych - określono jako zadawalające. D. G. podkreślił, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji nie spełnia ustawowych wymogów. Ponadto zwolniono go ze służby, gdy przebywał na zwolnieniu chorobowym. Wprawdzie korzystał ze zwolnień lekarskich, jednak jego nieobecność była znacznie krótsza niż przewidziana w art. 96 ust. 1 pkt 7 ustawy. Zasadność zwolnienia podważa również to, że już po wydaniu decyzji otrzymał informację o egzaminie w dniu 23 września 2013 r. Końcowo, D. G. opisał zdarzenie z udziałem bezpośredniego przełożonego, które może świadczyć o stosowaniu w stosunku do niego mobbingu. Po poinformowaniu D. G. o prawie czynnego udziału w postępowaniu, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu decyzją z dnia 12 grudnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że z uwagi na stwierdzenie w opinii służbowej nieprzydatności D. G. do służby, Dyrektor Zakładu Karnego w [...] zobowiązany był do wydania decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Służbie Więziennej, stosownie do art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy. Organ odwoławczy przytoczył treść wskazanego przepisu oraz wyjaśnił, że zasady i kryteria opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej regulują przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie wzoru arkusza opinii służbowej funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. nr 121, poz. 816). Wywodził, że opinia ma na celu ustalenie przydatności funkcjonariusza do służby, a kierownik jednostki jest obowiązany stawiać odpowiednie wymagania osobom pełniącym służbę. W okolicznościach sprawy została sporządzona opinia, z której wynika nieprzydatność strony do służby, co stanowi obligatoryjną przesłankę do zwolnienia. Nadmienił, że wniosek o zmianę opinii został rozpatrzony negatywnie. Następnie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu stwierdził, że organ pierwszej instancji, posiadając materiał wyjaśniający stan faktyczny, wydał decyzję przekonującą pod względem prawnym i faktycznym. W skardze skierowanej do tut. Sądu D. G. wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, w tym w szczególności art. art. 7, 10, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. oraz art. 138, art. 6 i art. 9 K.p.a., a także art. 96 ust. 1 pkt 1 i 7 oraz art. 42 ustawy. Domagał się także zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych i dopuszczenia dowodów z akt osobowych na okoliczność, że zarzuty stawiane w opinii i decyzjach nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji. Skarżący argumentował, że pomimo podniesienia w odwołaniu wielu okoliczności i zgłoszenia licznych zarzutów, organ odwoławczy nie ustosunkował się do nich, zatem nie zostały one rozpatrzone. W szczególności zaskarżona decyzja narusza zasadę obiektywnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jest niezgodna z art. 138 § 1 K.p.a. i zaprzecza idei dwuinstancyjności postępowania. Decyzja ta narusza dodatkowo art. 107 oraz art. 6 i art. 9 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo podniósł, że pisemna informacja o utrzymaniu w mocy przez wyższego przełożonego opinii służbowej jest równoznaczna z wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, co przeczy zarzutowi braku powiadomienia skarżącego o jego uprawnieniach. Z uprawnień tych skarżący skorzystał, składając kolejne środki zaskarżenia i zapoznając się z aktami postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że nie było potrzeby przeprowadzania nowych dowodów, bo zaskarżona decyzja jest następstwem stwierdzenia nieprzydatności funkcjonariusza do służby. Wyjaśnił również organ, że opinia służbowa nie podlega jurysdykcji sądu administracyjnego. W piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2014 r. D. G. podtrzymał w całości skargę i podkreślił, że zwolniono go ze służby w trakcie zwolnienia chorobowego, co świadczy o naruszeniu art. 96 ust. 1 pkt 7 ustawy. Przypomniał, że organ pierwszej instancji naruszył art. 10 i art. 80 K.p.a. i nie zgodził się z twierdzeniem, iż przesłanie stronie opinii służbowej jest równoznaczne z prawem do zapoznania się z aktami sprawy. Dodał, że uzyskał większość ocen zadawalających, a opisowa część opinii jest niezgodna ze stanem faktycznym. Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, uznając zarzuty podniesione przez skarżącego za bezpodstawne, ponieważ podstawę prawną decyzji stanowił art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy, a nie przepisy dotyczące wydawania opinii. Wyjaśnił, że dokonano powtórnego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, bo doręczenie pierwsze, z uwagi na brak informacji o sposobie pozostawienia awiza, uznano za nieprawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym, Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Dokonując tak rozumianej kontroli decyzji organów obu instancji, Sąd stwierdził, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Wyjaśniając stanowisko Sądu, w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o zwolnieniu D. G. ze służby w Służbie Więziennej. Przed wydaniem decyzji w przedmiocie zwolnienia została sporządzona opinia służbowa, w której stwierdzono nieprzydatność do służby ww. funkcjonariusza, pozostającego w okresie służby przygotowawczej. Wydane w sprawie decyzje oparto o przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, nadal zwanej w skrócie ustawą. Zgodnie z tą regulacją, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W postępowaniu prowadzonym na podstawie wskazanego przepisu mają zastosowanie normy ujęte w Kodeksie postępowania administracyjnego, co wynika wyraźnie z art. 218 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy, wedle którego do postępowań w sprawach dotyczących zwolnienia ze służby stosuje się przepisy procedury administracyjnej. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego zostały naruszone, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zgodził się z zarzutem skargi dotyczącym m.in. naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Ustanowiona w tym przepisie zasada czynnego udziału stron w postępowaniu jest jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i wynika z niej nie tylko prawo strony do udziału w postępowaniu, ale również obowiązek zapewnienia stronie realizacji tego prawa, co obciąża organ. W myśl wskazanego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten ma charakter generalny, zaś odstępstwo od tej zasady może wystąpić tylko i wyłącznie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). W niniejszej sprawie nie występują takie wyjątkowe okoliczności. Z komentowanej zasady czynnego udziału stron w postępowaniu wynika dla organu powinność powiadomienia stron o wszczęciu postępowania, stosownie do art. 61 § 4 K.p.a., oraz zagwarantowania stronom prawa do aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, w tym m.in. zapewnienia im dostępu do akt sprawy (art. 73 K.p.a.), umożliwienia zgłoszenia dowodów (art. 78 K.p.a.) oraz wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81 K.p.a.). W ocenie Sądu, nie wszystkie wskazane wymogi zostały w rozpoznawanej sprawie dochowane. Z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, nie tylko nie powiadomiono D. G. o wszczęciu prowadzonego z urzędu postępowania dotyczącego zwolnienia go ze Służby Więziennej z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, ale również w ogóle nie wszczęto w tym przedmiocie postępowania, co dodatkowo stanowi o naruszeniu art. 61 § 1 K.p.a. Z akt administracyjnych wynika, że jeszcze przed doręczeniem funkcjonariuszowi stanowiska o utrzymaniu w mocy zaskarżonej opinii służbowej (pismo z dnia 5 września 2013 r.) i bez pouczenia - przed wydaniem decyzji - o przysługujących mu uprawnieniach, Dyrektor Zakładu Karnego w [...] wydał w dniu 6 września 2013 r. decyzję w sprawie zwolnienia go ze Służby Więziennej. Nie można uznać za zasadne stanowisko, zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, jakoby pisemna informacja o utrzymaniu w mocy przez wyższego przełożonego opinii służbowej była równoznaczna z wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Opiniowanie służbowe funkcjonariuszy Służby Więziennej zostało uregulowane w rozdziale 10 ustawy i jest ono postępowaniem przedmiotowo innym niż postępowanie objęte rozdziałem 12 ustawy, normującym ustanie stosunku służbowego funkcjonariuszy. Inaczej mówiąc, postępowanie związane z wydaniem opinii służbowej nie stanowi elementu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, choć z uwagi na treść art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy, negatywny wynik tego opiniowania stanowi przesłankę zwolnienia ze służby funkcjonariusza służby przygotowawczej. Powiedziane dotychczas wskazuje, że w przedmiotowym postępowaniu jedyną czynnością organu pierwszej instancji było wydanie decyzji, zatem uzasadniony jest zarzut o pozbawieniu strony przysługujących jej praw na tym etapie postępowania. Kolejne, istotne naruszenie przepisów procesowych polegało na niedochowaniu przez orzekające organy wymogów, o jakich mowa w art. 107 § 3 K.p.a. Stosownie do wskazanego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie może być wątpliwości, że przy tak skonstruowanym przepisie istotnym elementem prawidłowego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jest również stanowisko w kwestii podniesionych w odwołaniu argumentów i zarzutów. Także ustanowiona w art. 80 K.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach, wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Tylko spełnienie powyższych warunków świadczy o wydaniu decyzji o przekonującej treści (art. 11 K.p.a.). Ponadto organ winien prowadzić postępowanie w taki sposób, by pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej - art. 8 K.p.a., co w przypadku organu odwoławczego koresponduje z wynikającą z art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania. Z zasady tej wynika zaś obowiązek organu odwoławczego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Z analizy treści wydanych w sprawie decyzji wynika, że nie spełniają one powyższych warunków. Dyrektor Zakładu Karnego w [...] wskazał w osnowie decyzji m.in. materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia (art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy), jednak z oczywistym naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. zupełnie zignorował obowiązek sporządzenia uzasadnienia prawnego, które stanowi niezbędny składnik każdej decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga, że bez zapoznania strony z treścią przepisu prawa, bez omówienia wynikających z niego przesłanek i wyjaśnienia przyczyn jego zastosowania w realiach konkretnej sprawy, nie może być mowy o zrealizowaniu zasady przekonywania i pogłębiania zaufania do władzy publicznej (art. 11 i art. 8 K.p.a.). W tych okolicznościach nieuprawnione jest stanowisko Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Opolu o wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji "przekonującej pod względem prawnym i faktycznym". Także organ odwoławczy nie przedstawił dostatecznej argumentacji prawnej, bo nie dokonał wykładni zastosowanego przepisu ustawy, ograniczając się jedynie do przytoczenia jego treści. Z uwagi na podnoszone w odwołaniu zarzuty, które dotyczyły naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, w pierwszym rzędzie głębszej analizy organu drugiej instancji wymagała kwestia prawidłowości działań Dyrektora Zakładu Karnego w [...], zwłaszcza co do ewentualnego wystąpienia takich proceduralnych wad przeprowadzonego postępowania w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, które nakazywały uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia, bądź umożliwiały ich konwalidację w toku postępowania przed organem drugiej instancji. Kolejne, obszerne zarzuty D. G. dotyczyły postępowania związanego z wydaniem opinii służbowej. Skarżący zwracał uwagę na pobieżne załatwienie wniosku o zmianę opinii, podnosił brak podstaw do przyjęcia stanowiska o jego nieprzydatności do służby oraz brak zastrzeżeń odnośnie sposobu wypełniania przez niego obowiązków. W tym kontekście wskazywał na naruszenie szeregu przepisów procesowych, przede wszystkim nakładających obowiązek ustalenia w sprawie prawdy obiektywnej i oparcia rozstrzygnięcia na pełnym materiale dowodowym (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Wnosił też o przeprowadzenie nowych dowodów, celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, należało w treści decyzji zająć stanowisko, czy wnioskowane dowody są istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a także wyraźnie stwierdzić, czy w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby ww. zarzuty mogły stanowić przedmiot rozważań i oceny. Dokładne wyjaśnienie tego problemu stało się tym bardziej potrzebne, gdy zważyć, że Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Opolu znaczny fragment wywodów decyzji poświęcił na przedstawienie kryteriów uwzględnianych przy opiniowaniu i na uzasadnienie stanowiska o przysługującym kierownikowi jednostki prawie do decydowania o przydatności funkcjonariusza do służby. W tej sytuacji organ winien był przedstawić i omówić zakres przedmiotowy każdego z tych dwóch odrębnych postępowań, oraz wyjaśnić w sposób kompleksowy i zrozumiały dla strony, jakie kwestie podlegają w nich badaniu i ocenie. Sygnalizowano już wcześniej, że koniecznym elementem treści decyzji organu drugiej instancji jest odniesienie się do wszystkich zarzutów odwołania, nawet gdy organ uznaje je za niezasadne, dlatego odrębnej analizy wymagały również kolejne zarzuty odwołania, tj. związane z podnoszonym przez stronę naruszeniem art. 42 i art. 96 ust. 1 pkt 7 ustawy. Wprawdzie art. 96 ust. 1 ustawy określa tylko dwie obligatoryjne przesłanki zwolnienia, ujęte w dwóch punktach, jednak z dużym prawdopodobieństwem można założyć, że skarżący zmierzał do wykazania, iż nie zaktualizowała się przesłanka określona w art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy (możliwość zwolnienia funkcjonariusza w przypadku nieobecności w służbie spowodowanej chorobą, trwającej nieprzerwanie przez okres 12 miesięcy), skoro podnosił argument o krótszym przebywaniu na zwolnieniu lekarskim niż okres przewidziany w ustawie. W tym zakresie akcentował również, że niedopuszczalne było zwolnienie go ze służby, gdy korzystał ze zwolnienia lekarskiego. I ta argumentacja skarżącego nie została poddana jakiejkolwiek weryfikacji. Podsumowując ten fragment wywodów stwierdzić przyjdzie, że przedstawione przez skarżącego okoliczności i argumenty zostały całkowicie pominięte, co - oprócz zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. - czyni zasadnym zarzut o niewyjaśnieniu całości sprawy i braku jej rozpoznania w całokształcie (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), a także o niedochowaniu zasad ogólnych procedury administracyjnej (art. 8 i art. 11 K.p.a.). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że opisane powyżej naruszenia przepisów procedury administracyjnej w pełni uzasadniają konieczność uchylenia podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć. W tych okolicznościach zbędne jest dalsze badanie prawidłowości wydanych w sprawie decyzji oraz dokonywanie oceny zasadności pozostałych zarzutów skargi. W związku z tym Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 P.p.s.a.