II SA/Op 602/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant Referent stażysta Katarzyna Działek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności i przebytej drogi. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 14 lipca 2017 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Opolu poddali kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez A. D., który wykonywał krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczone zostały w protokole nr [...] z dnia 14 lipca 2017 r. Pismem z dnia 14 lipca 2017 r. A. D. został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku ze stwierdzonymi w protokole kontroli naruszeniami przepisów o transporcie drogowym. Decyzją Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia 10 sierpnia 2017 r., nr [...], nałożono na A. D. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności i przebytej drogi. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał na wyniki przeprowadzonej w dniu 14 lipca 2017 r. kontroli drogowej. Przywołał przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowne od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu – przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3281/85, w tym załącznika IB do tego rozporządzenia, zwanego dalej jako rozporządzenie nr 165/2014 , tj. art. 32 ust. 1, art. 34 oraz przepisy art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1 oraz 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 14141, ze zm.), zwanej dalej też ustawą. Dokonując oceny materiału dowodowego organ stwierdził, że kierujący pojazdem w dniu 14 lipca 2017 r. wykonywał przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, gdyż nie zostało ono okazane do kontroli, jaki i z uzyskanych informacji ze Starostwa w [...] oraz Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego wynika, że przedsiębiorca nie posiada zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Powyższe skutkowało nałożeniem kary w wysokości 8.000 zł. Uzasadniał dalej organ, że w dniu kontroli drogowej stwierdzono nadto fakt nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi co spowodowało nałożenie kary w wysokości 5.000 zł. Podniósł organ, że strona zeznała do protokołu, iż wykonywała przewóz drogowy [...] na potrzeby własne z własnego [...] zlokalizowanego w [...] do klienta w miejscowości [...] oraz, że wykresówka pozostawała w tachografie przez okres ok. 1,5 tygodnia. Analiza okazanej wykresówki znajdującej się w tachografie wykazała, że nie zawiera ona wymaganych wpisów dotyczących imienia nazwiska kierowcy, miejsca rozpoczęcia używania wykresówki, stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu. Dodał organ, że strona nie przesłała żadnych dowodów wskazujących na okoliczność braku wpływu na powstałe naruszenie, a w szczególności, że nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, ani że za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny organ. Wyjaśnił również organ, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących m.in. przewóz drogowy usankcjonowana została kwotą od 50 zł do 10.000 zł Z treścią decyzji nie zgodził się A. D. W złożonym piśmie przyznał, że doszło do naruszeń wskazanych w protokole kontroli, jednakże wysokość nałożonej kary pieniężnej nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy, w tym nieznaczny stopień zawinienia oraz fakt podjęcia przez stronę natychmiastowych kroków w celu uzyskania stosownego zaświadczenia. Podniósł, że nie był świadomy tego, iż musi posiadać specjalne zaświadczenie na wykonywanie przewozu na potrzeby własne. Podkreślał, że nieposiadanie stosownego zaświadczenia było jednorazowym przewinieniem, podobnie jak i naruszenie polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub na wykresówce wymaganych danych i dlatego nałożona kara winna ulec zmniejszeniu, o co wnosi. Podał również, iż jego dochody wynoszą ok. 3500 zł, z których musi przeznaczyć jeszcze kwotę 1300 zł na spłatę bieżących zobowiązań. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał przepisy unijne oraz ustawy o transporcie drogowym stanowiące podstawę orzekania. Wskazał na ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organ pierwszej instancji, dokonał jego oceny i na tej podstawie uznał, przedstawiając stosowny wywód, że podjęta decyzja jest zgodna z prawem. Podał organ odwoławczy, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 189a, art. 189e i art. 189 f K.p.a., gdyż w przedmiotowej sprawie kary są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 6 ustawy w zw. z jej załącznikiem nr 3 w sposób sztywny określa wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów załącznika nr 3. Konsekwencją braku rejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (naruszenie Ip.6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy) oraz naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia (naruszenie Ip.1.3 załącznika nr 3 do ustawy) było nałożenie kary odpowiednio w wysokości 5.000 zł i 8.000 zł. Zauważył organ odwoławczy, że łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 wynosi 13.000 zł, jednak z uwagi na brzmienie przepisu art. 92a ust. 2 ustawy nie może ona przekroczyć 10.000 zł za stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej naruszenia. Powyższe spowodowało, że została ona ograniczona do kwoty 10.000 zł. Organ drugiej instancji mając na uwadze przepisy art. 92b i art. 92c uznał, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności o którym mowa w tych przepisach. Odniósł się również organ do poniesionych w odwołaniu zarzutów i stwierdził, że brak wiedzy co do obowiązku posiadania zaświadczenia oraz brak udowodnienia okoliczności stanowiących podstawę do zastosowania art. 92c ustawy obciąża stronę. Z treścią decyzji nie zgodził się A. D. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni wyrażającej się w przyjętym poglądzie, iż w zakresie ustalania wysokości kar pieniężnych organ nie ma możliwości ich miarkowania, albowiem wysokość tychże kar jest ustalona w sposób sztywny w załączniku nr 3 do ustawy, podczas gdy prawidłowo, załącznik ten określa jedynie maksymalną wysokość kar za poszczególne przewinienia jaką może przyjąć organ mając na względzie art. 92a ust. 1 ustawy, określający minimalną kwotę kary. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi dowodził, ze zapadła decyzja jest wadliwa, gdyż sposób zredagowania przez ustawodawcę przepisu art. 92a ust. 1 ustawy wskazuje, że wszystkie kwoty kar wymienione w załączniku nr 3 do ustawy należy traktować, jako kwoty maksymalne. Skoro tak, to organy obu instancji w ramach tzw. uznania administracyjnego mogły dokonać miarkowania wysokości nałożonej na skarżącego kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd może wiec wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot postępowania w sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 sierpnia 2017 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia oraz nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności i przebytej drogi. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, ze zm.), zwanej nadal ustawą lub ustawą o transporcie drogowym, oraz przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 4 lutego 2014 r. nr 165/2014 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym uchylając rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, w zakresie aktów wykonawczych wspomnianych w rozporządzeniu, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowne od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, nadal obowiązują przejściowo - do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w niniejszym rozporządzeniu – przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3281/85 - (Dz. Urz.UE.L.60.1.), dalej zwanego rozporządzeniem nr 165/2014. Ustawa określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y ustawy. Art. 4 pkt 22 lit. a i h ustawy stanowi, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE. L. 1985. 370.21). Dodać należy, że zgodnie z art. 47 rozporządzenia nr 165/2014 uchyla się rozporządzenie nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. Jednakże na mocy przepisów przejściowych, art. 46 tego aktu prawnego, przepisy rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia nadal obowiązują do daty wejścia w życie aktów wykonawczych wspomnianych w rozporządzeniu (UE) nr 165/2014. Zgodnie z art. 47 rozporządzenia 165/2014 zdanie drugie, odesłanie do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłanie do niniejszego rozporządzenia. Zatem określone w art. 4 pkt 22 ustawy odesłanie do przepisów rozporządzenia (EWG) 3821/85 stanowi odesłanie do przepisów rozporządzenia 165/2014. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do art. 92a ust. 2 ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy). Kary pieniężne określone w załącznikach nr 1- 3 do ustawy, wbrew stanowisku skarżącego, zostały ustalone w sposób sztywny. Załączniki nr 1-3 do ustawy określają rodzaje naruszeń, którym przypisana została wysokość kary za poszczególne uchybienia wymogom w zakresie transportu drogowego. Ustawodawca w art. 92a ust. 6 ustawy w sposób jednoznaczny określił, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokość kar za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku tym, w poszczególnych pozycjach wskazane zostały nie tylko uchybienia w zakresie m.in. naruszenia zasad i warunków wykonywania transportu drogowego na potrzeby własne, ale i w sposób ścisły i nie pozostawiający możliwości zastosowania tzw. uznania administracyjnego wysokość kar za poszczególne rodzaje wymienionych w nim naruszeń. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady – organ zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 2 ustawy. Tak też wyrok WSA w Lublinie z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 142/17; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1479/16; wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1634/16; i z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1343/16 – wszystkie na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym stanowisko skarżącego nie zasługuje na aprobatę. Odstąpienie natomiast od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy. Dokonując kontroli legalności zapadłych w sprawie decyzji podkreślenia wymaga, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w wyniku przeprowadzonej w dniu 14 lipca 2017 r. kontroli drogowej, której ustaleń skarżący nie negował, a wręcz w treści odwołania je potwierdził. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący wykonując niezarobkowy transport drogowy na potrzeby własne naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym poprzez nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Na wezwanie kontrolujących kierowca okazał bowiem wykresówkę, która nie zawierała zarejestrowanej aktywności kierowcy z dnia kontroli. Nadto skarżący nie okazał i nie posiadał zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji była w zakresie naruszenia dotyczącego nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań urządzenia w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi treść I.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który karą pieniężną w wysokości 5.000 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, zaś w zakresie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - Ip.1.3 załącznika nr 3 do ustawy. Kierowcy, stosownie do art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 mają obowiązek stosować kartę kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym rozpoczynają jego prowadzenie. Zgodnie bowiem z art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (pkt 1); kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (pkt 2); jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf (pkt 3); . jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd (pkt 4); kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem grafika: czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem grafika: przerwy lub odpoczynek (pkt 5); każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi: (i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce; (iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe; e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu (pkt 6); kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. (pkt 7). Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Z przywołanych regulacji wynika, że kierowca ma obowiązek rejestracji na wykresówce pełnej aktywności w danym dniu począwszy od momentu przejęcia pojazdu do zakończenia dziennego okresu pracy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budził wątpliwości, że kierowca skontrolowanego pojazdu i zarazem przedsiębiorca w jednej osobie niezrealizował wynikającego z przytoczonych przepisów obowiązku rejestrowania na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Tym samym organy obu instancji prawidłowo uznały, że doszło do naruszenia, o jakim mowa w treści lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, co zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy powodowało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Zgromadzony materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że skarżący dopuścił się również naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia - Ip.1.3 załącznika nr 3 do ustawy co skutkowało nałożeniem kary w wysokości 8.000 zł. Art. 33 ust. 1 ustawy przewiduje bowiem, że przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący nie legitymował się stosownym zaświadczeniem, ani też zezwoleniem na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne (art. 34 ust. 1 ustawy). Faktu tego nie kwestionował i nie kwestionuje skarżący, a nadto wynika on z informacji uzyskanych przez organ pierwszej instancji ze Starostwa Powiatowego w [...] oraz z Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 15/08 (por. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że przedsiębiorca prowadzący inną, niż działalność transportowa działalność gospodarczą, chcąc wykonywać choćby incydentalnie przewóz drogowy (a więc realizować tę działalność jako pomocniczą, nie wiodącą w stosunku do podstawowej działalności), aby móc wykonywać tę działalność legalnie, musi legitymować się zaświadczeniem o zgłoszeniu przewozu na potrzeby własne. Obowiązek ten dotyczy każdego przedsiębiorcy, podejmującego przewóz pojazdami o masie ponad 3,5 tony, jako działalność niezarobkową i towarzyszącą innej, niż transportowa, podstawowej działalności gospodarczej (wykonywanej pomocniczo). Nie jest dopuszczalne przyjęcie, że osoba prowadząca działalność gospodarczą, wykonując przewóz pojazdem ponad 3,5 t. przez siebie prowadzonym, może to realizować w sposób dowolny w zależności od tego, czy podczas ewentualnej kontroli drogowej oświadczy, że porusza się w celu związanym z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, czy też w celu prywatnym. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne, w tym postępowanie kontrolne, zostało przeprowadzone prawidłowo i doprowadziło do należytego ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy. Ustalone przez organy okoliczności faktyczne znajdują w pełni odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno w dokonanej przez organy ocenie dowodów, jak też w ustalonym na tej podstawie stanie faktycznym. Organy w sposób właściwy zastosowały do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego przepisy prawa materialnego. Sąd podziela również w pełni stanowisko organów, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie przepisu art. 92b ust. 1 -2 ustawy oraz art. 92c ust. 1 ustawy. Za poprawną uznać należy także ocenę, iż w sprawie nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, które w świetle art. 92c ustawy uzasadniałyby wyłączenie odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia. W rozpoznawanej sprawie nie zostały przez stronę wykazane okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za ich powstanie. Twierdzenie skarżącego, że naruszenie przepisów było wyłącznie wynikiem nieznajomości przepisów nie są wystarczające do zwolnienia z odpowiedzialności za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Okoliczności egzoneracyjne, o jakich mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d., muszą być wykazane w sposób pełny i wyczerpujący, jak również nie mogą budzić wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Zasadą prawną jest odpowiedzialność przedsiębiorcy, która ma charakter obiektywny, czyli niezależny od jego winy czy subiektywnego przeświadczenia o rzeczywistym stanie rzeczy. Wyjątkiem od tej zasady jest natomiast sytuacja, w której przedsiębiorca, przy pomocy dostępnych mu środków dowodowych, w sposób niezbity wykaże, iż nastąpiły wymienione w art. 92c ust. 1 u.t.d. okoliczności egzoneracyjne (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 365/16 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). . Uwzględniając powyższe uznać należy, że wymierzona skarżącemu kara z tytułu wykazanych naruszeń znajduje pełne uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Właściwie organy przyjęły również, zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych, co wymagało ograniczenia nałożonej łącznej kary do kwoty 10.000zł. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.