II SA/Op 604/07

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej na skutek wniosku skarżącego z dnia 7 stycznia 2008 r. o przyznanie prawa pomocy postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie, któremu zarzuca niewykonanie wyroku z dnia 28 marca 2003 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 1202/2000), w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. W skardze J. P. zawarł także wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, wobec czego, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2007 r., wezwał skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W terminie zakreślonym przez Sąd do dokonania wskazanej czynności, J. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, żądając przyznania tego prawa w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że jest osobą prowadzącą samotnie gospodarstwo domowe, że posiada mieszkanie o powierzchni 51 m² oraz uzyskuje comiesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 1996,70 zł. brutto. Na wezwanie referendarza sądowego z dnia 21 stycznia 2008 r. o wskazanie wysokości miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem siebie oraz mieszkania, J. P. w piśmie z dnia 29 stycznia 2008 r. oświadczył, że ponosi koszty utrzymania mieszkania w łącznej kwocie: 617 zł (w tym na opłaty z tytułu czynszu: 365 zł; abonamentu telewizyjnego – 72 zł; za gaz – 50 zł; za energię elektryczną – 70 zł; telefon stacjonarny – 60 zł.). Na utrzymanie siebie oraz na wydatki związane z leczeniem, J. P. ponosi wydatki w łącznej kwocie: 1100 zł (w tym: środki higieny, prasa, przejazdy, kultura – 250 zł; leki – 450 zł; żywność, odzież, naprawy sprzętu domowego, inne losowe koszty – 500 zł). Skarżący oświadczył także, że przeszedł operację serca, jest chory na jaskrę, dyskopatię oraz dnę moczanową. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: " P.p.s.a.", zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane: - w zakresie całkowitym, obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego oraz zwolnienie od kosztów sądowych, które stosownie do art. 211 P.p.s.a. obejmują opłaty sądowe (jakimi na zasadzie art. 212 § 1 w związku z art. 234 § 2 P.p.s.a. są wpis i opłata kancelaryjna) i zwrot wydatków lub - w zakresie częściowym, obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej kwoty pieniężnej. Ustawodawca w art. 246 § 1 P.p.s.a. określił przesłanki udzielenia prawa pomocy osobie fizycznej, stanowiąc, że przyznanie tego prawa w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd dokonuje oceny sytuacji materialnej wnioskującego o przyznanie prawa pomocy na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie złożonych przez niego oświadczeń, zarówno w urzędowym formularzu wniosku, jak również w toku postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w trybie art. 255 P.p.s.a. Wnioskujący o przyznanie pomocy, ponosi odpowiedzialność karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, w myśl art. 233 § 1 Kodeksu karnego. Uwzględniając powyższe regulacje, referendarz sądowy przyjął złożone przez J. P. oświadczenie o sytuacji materialnej za wiarygodne i uznał, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania, a zatem, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Za poglądem takim przemawia analiza przedstawionej we wniosku sytuacji bytowej skarżącego, a także przedłożony przez J. P. wykaz kosztów miesięcznego utrzymania. Wynika z niego, że środki finansowe pochodzące z emerytury w całości przeznaczane są na bieżące utrzymanie skarżącego, a zatem na wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, żywność, środki higieny i czystości, leki oraz ubranie. Z uzyskiwanych dochodów skarżącemu trudno byłoby wygospodarować środki na dodatkowe wydatki związane z kosztami sądowymi. Zasadne zatem jest udzielenie skarżącemu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych, o co wnosił we wniosku, zwłaszcza wobec jego oświadczenia o braku zgromadzonych oszczędności. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.