II SA/Op 604/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na skutek wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu A. C. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej M. M., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 295,20 złotych (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SO/Op 63/14, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, ustanowił M. M. radcę prawnego w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 lipca 2014 r., nr [...]. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], na pełnomocnika M. M. został wyznaczony radca prawny A. C. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu złożył do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i sporządził tę skargę, w której wniósł m.in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Skarga została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 604/14 i stanowi przedmiot niniejszej sprawy. Następnie, radca prawny A. C. reprezentował stronę skarżącą na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r., co potwierdza protokół z rozprawy, znajdujący się w aktach sprawy (karta: 65 akt). Z protokołu wynika także, że pełnomocnik pismem z dnia 24 marca 2015 r. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. W myśl § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis § 14, różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wskazać też należy, że w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Mając na względzie przywołane regulacje, orzekający przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentowanie strony przed Sądem I instancji, w wysokości 240 zł na zasadzie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia. Wynagrodzenie to podwyższył o stawkę podatku od towarów i usług w związku z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, która wynosi w tym przypadku 55,20 zł. W tym stanie sprawy, należało postanowić o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w podanej wyżej wysokości, co też referendarz orzekł, jak w sentencji, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.