II SA/Op 609/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie użytkowania urządzenia reklamowego postanawia: odrzucić skargę. 1 Skarżący J. C., na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r., w postępowaniu o sygn. akt II SA/Op 289/08, toczącym się z jego skargi na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 lipca 2008 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sposobu użytkowania urządzenia reklamowego i utrzymania obiektu reklamowego, oświadczył, że jego skarga dotyczy nie tylko tej decyzji, ale także wszystkich poprzednich wydanych w sprawie. Skarżący oświadczył między innymi, że wnosi skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 28 czerwca 2007 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie użytkowania urządzenia. Z akt administracyjnych sprawy, a także z uzasadnienia decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 30 lipca 2008 r., wynika, że zaskarżona decyzja organu l instancji z dnia 28 czerwca 2007 r. została uchylona w wyniku wniesionego przez J. C. odwołania, decyzją Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 3 października 2007 r., nr [...]. J. C. oddzielnie zaskarżył także powyższą decyzję z dnia 3 października 2007 r., a skarga ta została zarejestrowana w tut. Sądzie pod sygnaturą akt II SA/Op 610/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpatrywanej sprawie, od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 28 czerwca 2007 r. skarżącemu służyło odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu. Z drogi tej skarżący wprawdzie skorzystał, ale nie oznacza to, że decyzja organu I instancji, od której złożono odwołanie, może być przedmiotem oddzielnej skargi do sądu administracyjnego. Zaskarżeniu podlega wyłącznie decyzja, co do której wyczerpano środki zaskarżenia, czyli decyzja organu II instancji, natomiast sąd administracyjny, zgodnie z art. 135 P.p.s.a., stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych w granicach tej samej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oznacza to, że sąd administracyjny pierwszej instancji jest upoważniony i zobowiązany do podjęcia przewidzianych w ustawie środków, więc do wydania stosownego orzeczenia w celu sunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na ostateczna decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenie przewidziane w art. 145 § 1 P.p.s.a., nie tylko w stosunku do zaskarżonej decyzji, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ l instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie. Nie jest jednak dopuszczalne wniesienie oddzielnej skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu l instancji, gdyż sąd administracyjny nie może oceniać jedynie tego aktu i wyręczać w tym względzie organów administracji, działających jako II instancja w postępowaniu administracyjnym. Wobec powyższego skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia 28 czerwca 2007 r., nr [...], jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a., należało odrzucić.