II SA/Op 610/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania urządzenia reklamowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia [...], nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie sposobu użytkowania i utrzymania urządzenia reklamowego, zlokalizowanego w D. na działce nr A. Powyższa skarga została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygnaturą akt II SA/Op 289/08. W piśmie z dnia 8 sierpnia 2008 r. skarżący sygnalizował, że kwestionuje zarówno wszystkie poprzednie decyzje Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, jak i wszystkie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na rozprawie przed Sądem w dniu 6 listopada 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 289/08, skarżący sprecyzował żądanie skargi, podając do protokołu rozprawy numery i daty ośmiu innych – poza decyzją z dnia [...] – aktów organów nadzoru budowlanego obu instancji, wśród których wymienił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie strzeleckim z dnia [...], nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie sposobu użytkowania i utrzymania urządzenia reklamowego, zlokalizowanego w D. na działce nr A. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 grudnia 2008 r., ze skargi o sygn. akt II SA/Op 289/08 została wyłączona skarga na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], będąca przedmiotem niniejszego postępowania, która została zarejestrowana odrębnie w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 610/08. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia, argumentując, iż skarżący wniósł skargę po upływie ustawowego terminu, co czyni bezprzedmiotowym merytoryczne rozpoznanie skargi przez Sąd. Z akt administracyjnych sprawy, doręczonych do Sądu przez organ wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że zaskarżoną decyzję z dnia [...], nr [...], doręczono pod adresem wskazanym przez skarżącego do rąk jego matki – H. C. w dniu 4 października 2007 r. za pisemnym pokwitowaniem, o czym świadczą zapisy uwidocznione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle przedłożonej dokumentacji w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja z dnia [...] przesłana została na adres skarżącego i tam doręczona matce skarżącego w dniu 4 października 2007 r. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Dokonane doręczenie należy zatem uznać za skuteczne. Ponadto bezspornym jest, że w doręczonej decyzji zawarte zostało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi, wynoszącym trzydzieści dni od dnia otrzymania rozstrzygnięcia. W tych warunkach trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...], doręczoną w dniu 4 października 2007r., rozpoczął bieg 5 października 2007 r., a ostatni jego dzień przypadał na 3 listopada 2007 r., będący sobotą. Stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Powyższe skutkowało przesunięciem ostatniego dnia terminu do wniesienia skargi na najbliższy dzień powszedni, tj. poniedziałek 5 listopada 2007 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, gdyż nie został wymieniony w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) ani w Konkordacie między Stolicą Apostolską i Rzeczpospolitą Polską, podpisanym w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318). W tych warunkach należało przyjąć, że termin do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] upłynął z dniem 5 listopada 2007 r., a zatem skarga sprecyzowana na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r., została wniesiona ze znacznym uchybieniem ustawowego terminu. Mając powyższe na względzie, w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak na wstępie. Wobec stwierdzonego uchybienia formalnego, brak jest podstaw do rozpatrywania skargi pod względem merytorycznym.