II SA/Op 614/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. O. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 11 września 2006 r. J. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej A rozbiórkę zadaszonej osłony na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, wybudowanej niezgodnie z przepisami prawa na posesji przy ulicy [...] w O. i umarzającą postępowanie organu I instancji. Powyższe pismo skarżąca opatrzyła podpisem oraz adnotacją "w imieniu współwłaścicieli działki nr a". Pismami z dnia 17 października 2006 r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł oraz usunięcia braków formalnych skargi przez: oznaczenie skarżących i podpisanie skargi, nadesłanie 13 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu innych skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania doręczone zostały J. O. w dniu 19 października 2006 r., o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Skarżąca nie zastosowała się do powyższych wezwań. W aktach sprawy brak jest dowodu uiszczenia wpisu, jak również dowodu nadesłania brakujących dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, poprzez nieuzupełnienie braku formalnego skargi przez jej podpisanie oraz nieuiszczeniu wpisu od skargi. W myśl art. 46 § 1 pkt 1 i 4 P.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać: imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do skargi należy ponadto dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, a także odpisy skargi dla doręczenia ich stronom postępowania (art. 47 § 1 P.p.s.a.). Podkreślić należy, iż określenie skarżących, jak każdej strony postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku osób fizycznych, dokonuje się przez podanie ich imion i nazwisk, a w przypadku podmiotów niebędących osobami fizycznymi przez podanie ich nazwy. Jeżeli zaś strona skarżąca działa przez pełnomocnika, zobowiązany jest on do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu swoich mocodawców, które wymaga ich podpisu. Oprócz wyżej wskazanych wymogów formalnych skarga winna być należycie opłacona. W myśl bowiem art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jest wpisem stałym i wynosi 500 złotych. Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem skarżącego przez Sąd w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie usunięto w wyznaczonym terminie oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W niniejszej sprawie J. O. nie określiła w sposób jednoznaczny strony skarżącej, podpisując wniesioną skargę "w imieniu współwłaścicieli działki nr a". Nie przedłożyła także pełnomocnictwa mocodawców, w imieniu których działa, co uzasadnia wątpliwości, kto w istocie wniósł skargę w sprawie. W związku z tym Sąd wezwał wnoszącą skargę do usunięcia jej braków formalnych poprzez: oznaczenie skarżących i podpisanie skargi, nadesłanie 13 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu innych skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Sąd wezwał także skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Pisma Sądu zawierały pouczenie, iż niezastosowanie się do treści wezwań w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone J. O. w dniu 19 października 2006 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upływał zatem w dniu 26 października 2006 r., jednak skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.