II SA/Op 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 2 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. K. W., prowadzący działalność gospodarczą - A, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 2 listopada 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga została opatrzona nieczytelnym podpisem przez osobę powołującą się na upoważnienie skarżącego. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 20 grudnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, jak również do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub przesłanie egzemplarza skargi osobiście podpisanego oraz ewentualne wyjaśnienie, kto podpisał skargę i przedłożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu obejmującego upoważnienie tej osoby do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu oraz wykazanie, że pełnomocnik może być ustanowiony pełnomocnikiem strony skarżącej w postępowaniu przed tym Sądem. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania przesłano na adres podany w skardze, będący jednocześnie adresem firmy prowadzonej przez skarżącego, i po awizowaniu w dniu 5 stycznia 2018 r., zostały one odebrane w dniu 8 stycznia 2018 r. przez I. W. legitymującą się pełnomocnictwem adresata, co wynika z adnotacji na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 19 akt sądowych). W aktach brak jest dowodu uiszczenia wpisu od skargi i wpis ten nie został uiszczony, co wynika z zapiska urzędowego z dnia 22 stycznia 2017 r. (k. 20 a. sąd.). Skarżący nie uzupełnił braków również braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie odnotować trzeba, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pkt 5a) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Odnośnie braków formalnych skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a zatem - w myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, którym na zasadzie art. 35 P.p.s.a. może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (§ 1). Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego (§ 2). Przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji, niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawą odrzucenia skargi jest wówczas art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., wedle którego sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Obok wskazanej przesłanki dopuszczalności skargi, warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis stały, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), w sprawach budownictwa i architektury, a do takich spraw należy wniesiona skarga ze względu na przedmiot zaskarżenia - wynosi 500 zł. Nieuiszczenie wpisu skutkuje wezwaniem przez Sąd do jego dokonania w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. W przedmiotowej sprawie Sąd wezwał skarżącego do podpisania skargi lub nadesłania własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi, jak też do wyjaśnienia kwestii umocowania osoby, która podpisała skargę z upoważnienia skarżącego, a ponadto do uiszczenia wpisu od skargi, zakreślając termin 7 dni i pouczając o rygorze jego niedochowania. Wezwania zostały doręczone przez operatora pocztowego w dniu 8 stycznia 2018 r. I. W., jako osobie uprawnionej do odbioru korespondencji. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 9 stycznia 2018 r. i upłynął z dniem 15 stycznia 2018 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi ani nie uiścił wymaganego wpisu, stąd skarga podlegała odrzuceniu. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.