II SA/Op 62/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA: Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji skierowaniu do domu pomocy społecznej i ustaleniu odpłatności za pobyt wniosku pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: 1. przyznać adwokatowi D. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu - koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej A. R. w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy), 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. ustanowił dla skarżącego adwokata, którego miała wyznaczyć Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu. W wykonaniu tego postanowienia pismem z dnia 14 lipca 2011 r. ORA w Opolu zawiadomiła tut. Sąd, iż w niniejszej sprawie wyznaczyła adwokata z urzędu w osobie D. D., wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...]. Adwokat D. D. w dniu 25 lipca 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej) wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie na potrzeby strony skarżącej opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 150 % stawki minimalnej. Żądanie zasądzenia stawki w tej wysokości uzasadnił bardzo krótkim czasem dla pełnomocnika z urzędu na udzielenie pomocy prawnej skarżącemu oraz odległość jaka dzieliła pełnomocnika od skarżącego, (siedziba Kancelarii mieści się w [...] a skarżący zamieszkuje w [...]) oraz umotywowaniem odmowy sporządzenia kasacji. Do wniosku z dnia 25 lipca 2011 r. pełnomocnik z urzędu dołączył opinię z dnia 22 lipca 2011 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 maja 2011 r. oddalającego skargę A. R. wraz z dowodem doręczenia jej skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Wyznaczony z urzędu adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 zez m.), zwanej dalej P.p.s.a. Do czynności, o których mowa w tym przepisie należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w § 18 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd przyznając koszty uznał, że brak jest podstaw do przyznania wynagrodzenia w stawce maksymalnej o jaką zwrócił się pełnomocnik, wynoszącej netto 180 zł, brutto 221,40 zł i oddalił wniosek w zakresie różnicy pomiędzy wynagrodzeniem przyznanym w kwocie 147,60 zł zawierającym podatek od towarów i usług 27,60 zł, a żądanym. Sąd uznał, że rodzaj i stopień zawiłości sprawy uzasadnia przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w stawce minimalnej. W tym miejscu należy odnotować, że złożenie umotywowanej opinii prawnej jest w ocenie Sądu przejawem zwykłej staranności obrońcy, nie ma zatem powodów do podwyższania stawki za obronę sprawowaną z urzędu, taki pogląd znajduje potwierdzenie w obowiązującym orzecznictwie (patrz; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2006 r. II Akz 350/06, KZS 2006/10/21, Program Lex nr 208197). Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, która obecnie wynosi 23 %. Wynagrodzenie podwyższono zatem o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy). Sąd nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, z tytułu dojazdów z [...] do [...] i z powrotem, ponieważ nie wykazał ich poniesienia, nie oświadczył nawet, że rzeczywiście je poniósł, a wskazał jedynie, że jego kancelaria jest oddalona od miejsca pobytu skarżącego, co w jego ocenie uzasadnia podwyższenie kosztów pomocy prawnej. Adwokat nie sprecyzował także w jaki sposób bardzo krótki czas dla pełnomocnika z urzędu na udzielenie pomocy prawnej skarżącemu wpłynął na zwiększenie kosztów pomocy prawnej z urzędu, czy przykładowo spowodował zwiększenie wydatków. Zgodnie natomiast z § 19 pkt 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmują niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata, ale są one przyznawane po ich wykazaniu. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji.