II SA/Op 625/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na pismo Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 7 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia odrzucić skargę. W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 7 listopada 2017 r., nr [...], w którym organ, powołując się na przepis art. 237 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) zawiadomił skarżącego, że skarga z dnia 8 września 2017 r. na przewlekle prowadzenie postępowań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim w sprawach dotyczących budynku mieszkalno-usługowego w [...] przy ul. [...], jest częściowo uzasadniona. Skarżący zarzucił, że kwestionowane rozstrzygnięcie zostało podjęte na wadliwej interpretacji aktów prawnych - uniemożliwiające jego zaskarżenie i wskazał na naruszenie art. 32 i art. 37 Konstytucji RP. Stwierdził, że organ drugiej instancji, mając wiedzę o tym, iż w sprawie przez ponad 16 miesięcy wystąpiła bezczynność organu pierwszej instancji, nie podjął natychmiastowych kroków mających zapobiec dalszym błędom w sprawach. Ponadto skarżący zarzucił bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim i wydłużanie postępowania prowadzonego pod numerem [...]. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o odrzucenie skargi, argumentując, że zaskarżone pismo nie stanowi żadnej z form działania administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Jednocześnie organ wskazał, że kopia skargi w zakresie dotyczącym bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim została przekazana temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność, oceniając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi, wskazanych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do których należy wymieniony w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie. Odrzucenie skargi jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, powoływanej dalej jako K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 3 § 2a P.p.s.a.) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 7 listopada 2017 r., stanowiące odpowiedź udzieloną w trybie art. 237 § 3 K.p.a., na skargę W. J. z dnia 28 września 2017 r. w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim. Natomiast skarga dotycząca Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim została wyłączona do odrębnego postępowania i nie stanowi oceny Sądu w niniejszej sprawie. W związku z powyższym zaznaczenia wymaga, że zaskarżone pismo z dnia 7 listopada 2017 r. jest zawiadomieniem o sposobie załatwienia przez organ skargi, wniesionej w trybie art. 227 K.p.a. Przepis ten stanowi, że przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Omawiane unormowanie dotyczy tzw. skarg powszechnych, związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, wnoszonych w sposób unormowany w Dziale VIII K.p.a. (art. 221 i następne K.p.a.), zatytułowanym "Skargi i wnioski". Z art. 237 § 3 K.p.a. wynika, że o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 K.p.a. Postępowanie skargowo – wnioskowe, uregulowane w Dziale VIII K.p.a., ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, ponieważ w odróżnieniu od niego nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Postępowanie to jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Stanowisko w tym zakresie jest utrwalone w literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2015, s. 71 i powołane tam orzecznictwo). Trafnie więc zauważył organ w odpowiedzi na skargę, że na powyższe zawiadomienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie stanowi ono żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W szczególności przedmiotowe zawiadomienie nie jest innym niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej w zakresie określonym w P.p.s.a., nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości postępowania skargowego, prowadzonego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.