II SA/Op 633/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Referent stażysta Sebastian Żytkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 2 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania decyzji w sprawie przyznania renty strukturalnej z naruszeniem prawa oddala skargę. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) w Opolu z dnia 2 listopada 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich z dnia 5 sierpnia 2016 r., nr [...], o stwierdzeniu wydania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich z dnia 14 listopada 2005 r., nr [...], z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Podaniem z dnia 17 sierpnia 2005 r. J. K. (dalej: skarżący) zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich z wnioskiem o przyznanie renty strukturalnej. Do wniosku dołączył m.in. zaświadczenie wydane przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w [...] z dnia 5 sierpnia 2005 r., z którego wynikało, iż podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie od dnia 1 października 1991 r. do dnia wystawienia zaświadczenia jako rolnik. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich decyzją z dnia 14 listopada 2005 r., nr [...], przyznał skarżącemu rentę strukturalną od dnia 13 października 2005 r. do dnia 12 września 2015 w wysokości 1.462,71 zł. Decyzja została doręczona skarżacemu w dniu 16 listopada 2005 r. i była w kolejnych latach zmieniana w związku z waloryzacjami kwoty najniższej emerytury. W dniu 19 października 2015 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęła decyzja Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników, z której wynikało, że ubezpieczenie emerytalno-rentowe skarżącego ustało w następujących okresach: od 1 października 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., od 1 marca 1996 r. do 15 września 1996 r., od 1 stycznia 2004 r. do 18 stycznia 2004 r., od 1 lipca 2004 r. do 31 października 2004 r., od 15 listopada 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. oraz od 1 stycznia 2005 r. do 30 września 2005 r. Do tego dokumentu dołączono uwierzytelnione tłumaczenie z języka [...] zaświadczenia o przebiegu ubezpieczenia społecznego w [...], w świetle którego skarżący podlegał ubezpieczeniu, jako pracownik w okresie od 24 stycznia 2005 r. do 30 września 2005 r. Opisany dokument wpłynął do polskiego organu rentowego w dniu 26 sierpnia 2015 r. Wobec tego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r., nr [...], wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 14 listopada 2005 r., nr [...], na podstwie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. [błąd powinno być Dz. U. z 2016 r. poz. 23 - dalej: K.p.a.]), w sprawie przyznania renty strukturalnej. W dniu 11 kwietnia 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących świadczenia pracy poza granicami kraju w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie renty strukturalnej. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił przyczyny ustania ubezpieczenia emerytalno-rentowego rolników. W dniu 21 kwietnia 2016 r. do organu Agencji wpłynęło zaświadczenie wystawione przez Kierownika Placówki Terenowej KRUS w [...] informujące o okresach podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu społecznemu rolników. Z kolei, z pisma Kierownika Placówki Terenowej KRUS w [...] z dnia 22 czerwca 216 r. wynikało, iż skarżący w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich decyzją z dnia 5 sierpnia 2016 r., nr [...] orzekł, że decyzja z dnia 14 listopada 2005 r., nr [...], w sprawie przyznania skarżącemu renty strukturalnej została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż w dniu złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej, tj. w dniu 17 sierpnia 2005 r. skarżacy nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników, a zatem nie został spełniony warunek, o którym mowa w § 4 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 114, poz. 1191, z późn. zm. - dalej: rozporządzenie). W odniesieniu do tego organ podał, iż uchylenie decyzji dotychczasowej nie jest możliwe z uwagi na treść art. 146 § 1 K.p.a., który ogranicza uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. do pięciu lat od dnia doręczenia decyzji, które to doręczenie nastąpiło w dniu 16 listopada 2005 r. Od powyższej decyzji odwołał się pełnomocnik skarżącego, zarzucając organowi pierwszj instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na oparciu rozstrzygnięcia na podstawie decyzji, której adresatem nie był J. K. Ponadto podniósł, że organ ten niezasadnie pominął treść dowodu w postaci zaświadczenia KRUS z dnia 11 czerwca 2015 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu omówioną na wstępie decyzją z dnia 2 listopada 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i omówieniu stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że z decyzji Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r., która wpłynęła do siedziby Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich w dniu 16 października 2015 r. (powinno być 19 października 2015 r. - dopisek Sądu) wynika, że skarżący nie podlegał ubezpieczeniu na dzień złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej. Podniósł, że skarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania, w którym w razie braku podstaw z art. 145 § 1 K.p.a. w drodze wyjątku, możliwe jest podjęcie na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. rozstrzygnięcia, które ogranicza się tylko do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, Wyjaśnił jednocześnie, że taka forma zakończenia postępowania wznowieniowego podejmowana jest tylko w ściśle określonych sytuacjach wskazanych w art. 146 K.p.a. Organ wywiódł, że w czasie wydawania decyzji z dnia 14 listopada 2005 r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich nie posiadał żadnych informacji, które mogłyby zanegować spełnienie przez skarżącego jednego z warunków ubiegania się o rentę strukturalną, tj. okoliczności podlegania ubezpieczeniu emerytalno- rentowemu na dzień złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej. Przeciwnie z dokumentu urzędowego w postaci zaświadczenia KRUS z dnia 16 sierpnia 2005 r. (winno być 5 sierpnia 2005 r. - dopisek Sądu) wynikało, iż warunek o którym mowa w § 4 pkt 3 rozporządzenia był przez skarżącego spełniony. Tym samym wskutek informacji zawartej w decyzji Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników bez wątpienia wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności dotyczące podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu, które to okoliczności nie były znane organowi w dniu wydawania pierwotnej decyzji w sprawie. W konsekwencji, zdaniem organu, ziściła się przesłanka do wydania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 14 listopada 2005 r. postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Dalej organ zaznaczył, iż decyzja Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. wprost wskazuje, iż skarżący na dzień złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej nie spełnił warunku podlegania ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, zatem nie spełniał warunku przewidzianego w § 4 pkt 3 rozporządzenia. Zdaniem organu, w świetle art. 75 § 1 K.p.a. nie zasługują także na uwzględnienie argumenty odwołania jakoby fakt skierowania rozstrzygnięcia do osoby trzeciej – M. K. powodował, że informacje tam zawarte nie mogą zostać wykorzystane w niniejszym postępowaniu. Nadto organ zauważył, że posiłkował się opisaną decyzją jedynie w celu ustalenia faktu niepodlegania przez skarżącego społecznemu na dzień złożenia wniosku ubezpieczeniu. Odnotował przy tym, że okoliczność w postaci niepodlegania ubezpieczeniu społecznemu skarżącego na dzień złożenia wniosku wynika także z pisma Kierownika Placówki Terenowej KRUS w [...] z dnia 22 czerwca 2016 r. Odnosząc się z kolei do zarzutu pominięcia przez organ I instancji zaświadczenia Kierownika Placówki Terenowej KRUS z dnia 11 czerwca 2015 r. organ zauważył, iż dokument ten wystawiony był przez organ rentowy jeszcze przed dniem powzięcia informacji o zatrudnieniu skarżącego poza granicami Polski, tj. 26 sierpnia 2015 r., bowiem w tym dniu do organu rentowego wpłynęło uwierzytelnione tłumaczenie z języka [...] zaświadczenie o przebiegu ubezpieczenia społecznego skarżącego w [...]. Wobec tego odmówił wiarygodności temu dowodowi. Na koniec organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nie ma znaczenia w rozpoznanej sprawie fakt opłacania przez skarżącego składek emerytalno-rentowych przez cały okres ujęty w decyzji z dnia 25 września 2015 r. oraz osobiste prowadzenie gospodarstwa rolnego do dnia wskazanego w umowie darowizny, ponieważ prawnie doniosłą okolicznością leżącą u podstaw wydania skarżonej decyzji było niepodleganie ubezpieczeniu społecznemu na dzień złożenia wniosku o przyznanie renty strukturalnej. Tymczasem skarżący nie zakwestionował tej okoliczności, jak też nie przedstawił żadnych dowodów na jej obalenie. W skardze na powyższą decyzję skarżący, nadal reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie obu decyzji i umorzenie postępowania w całości ewentualnie o przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak też o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, gdyż adresatem decyzji Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. nie był skarżący, lecz jego żona M. K.; nieprawidłowe wznowienie z urzędu postępowania wobec braku decyzji Prezesa KRUS wydanej na rzecz skarżącego oraz rozpoznanie sprawy na podstawie pisma Kierownika Placówki Terenowej KRUS w [...] z dnia 22 czerwca 2016 r., które zostało wydane w oparciu o "nieistniejącą" decyzję, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie KRUS wydane przez ten sam organ z dnia 11 czerwca 2015 r.; niewyjaśnienie okoliczności i istoty sprawy poprzez niezbadanie z urzędu kwestii wydania/niewydania decyzji, której adresatem byłby skarżący a nie M. K., czym zostały naruszone przepisy art. 7 i 8 oraz 77 § 1 K.p.a.; naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 151 § 2 w zw. z art. 146 K.p.a., poprzez ich zastosowanie. W uzasadnieniu po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy skarżący w dalszym ciągu podnosił, iż decyzja Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników, na którą powołują się organy ARiMR nie została wydana w stosunku do niego, a dotyczy jego małżonki. W szczególności zauważył, iż decyzja przypisana jest do numeru konta płatnika [...], który należy do małżonki, a nie do skarżącego, który posiada konto płatnika o nr [...]. Nadto podał, że w placówce KRUS w [...] prowadzone są akta zarówno J. K., jak i M. K., stąd wniósł o zwrócenie do ww. placówki o akta spraw. Wywiódł, że skoro w stosunku do skarżącego nie została wydana ww. decyzja, to organ nie miał podstaw do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania oraz stwierdzenia, że decyzja o przyznaniu prawa do renty strukturalnej została wydana z naruszeniem prawa, stosując przy tym art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 146 K.p.a. Jednocześnie poinformował, że w stosunku do skarżącego wydana została decyzja z dnia 24 września 2015 r. o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego oraz emerytalno-rentowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. W myśl art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przypomnieć przyjdzie, że przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: również ARiMR) w Opolu z dnia 2 listopada 2016 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich z dnia 5 sierpnia 2016 r., nr [...], o stwierdzeniu wydania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich z dnia 14 listopada 2005 r., nr [...], z naruszeniem prawa Na wstępie trzeba dostrzec, że każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna z ochrony mającej na celu stabilność ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W rozumieniu art. 16 § 1 K.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej, korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji, obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych. Kodeks postępowania administracyjnego opiera dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. na zaistnieniu dwóch generalnych przesłanek pozytywnych, tj. rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną i wystąpieniu jednej z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 K.p.a. i 145 a § 1 i 145 b § 1 K.p.a. podstaw prawnych wznowienia oraz na stwierdzeniu braku zaistnienia wymienionych w art. 146 K.p.a. przesłanek negatywnych. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w kontekście powyższych regulacji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o wznowienie postępowania, którego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W kontrolowanej sprawie za taką okoliczność organ uznał fakt niepodlegania przez skarżącego w dacie przyznania renty strukturalnej (17 sierpnia 2005 r.) ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. Tą informację organ powziął w dniu 19 października 2015 r. z rozstrzygnięcia decyzji Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r., która została potwierdzona pismem Kierownika Placówki Terenowej KRUS w [...] z dnia 22 czerwca 2016 r. Ta zaś okoliczność powoduje, że skarżący w dniu przyznania renty strukturalnej nie spełniał warunku do jej przyznania określonego w § 4 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 114, poz. 1191, z późn. zm. - dalej: nadal rozporządzenie), zgodnie z którym rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu, który w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. W dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną fakt podlegania ubezpieczeniu został udokumentowany przez skarżącego zaświadczeniem KRUS z dnia 5 sierpnia 2005 r., lecz w dniu 19 października 2015 r. do organu pierwszej instancji wpłynęła decyzja z dnia 25 września 2015 r. o ustaniu ubezpieczenia społecznego rolników, z której wynikało, że w dniu składania wniosku, tj. 17 sierpnia 2005 r. skarżący nie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu rolników. W konsekwencji powyższego, zasadnie organ pierwszej instancji w dniu 11 kwietnia 2016 r. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 14 listopada 2005 r. o przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej. Skoro rozstrzygniecie zawarte w skarżonej decyzji o przyznaniu renty strukturalnej z dnia 14 listopada 2005 r. stoi w oczywistej sprzeczności z wymogiem ustanowionym w § 4 pkt 3 rozporządzenia, to konsekwencją powyższego stwierdzenia powinno być wyeliminowanie wadliwego rozstrzygnięcia merytorycznego z obrotu prawnego. Przy czym trzeba odnotować, że w myśl art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W związku z tym, iż od dnia doręczenia decyzji upłynęło ponad pięć lat, okres ten stanowi przekroczenie terminu przewidzianego w art. 146 K.p.a., a co za tym idzie zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a., zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo uznały, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa czyli, że przyznano rentę strukturalną pomimo niespełnienia przez skarżącego warunku określonego w § 4 pkt 3 rozporządzenia. Jednocześnie Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że zakaz uchylenia decyzji dotkniętej wadami wymienionymi w art. 145 § 1 K.p.a. po upływie terminu wskazanego w art. 146 § 1 K.p.a. nie oznacza sanacji takiej decyzji. Decyzja ta bowiem - pomimo braku możliwości jej wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia - jest decyzją nieprawidłową, wydaną z naruszeniem prawa, co stwierdza organ w osnowie decyzji wydanej na mocy art. 151 § 2 K.p.a. (zob.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2011 r., sygn. V SA/Wa 985/11 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. III SA/Wr 851/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do zarzutów skargi należy podkreślić, iż charakter sprawy, jak też zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości, co do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego zachodzącego w rozpatrywanej sprawie, toteż nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7, 8 i 77 K.p.a., że organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do ustalenia stanu taktycznego. W ocenie Sądu, organy podjęły niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. W szczególności podkreślić należy, że bez znaczenia dla wszczęcia postępowania wznowieniowego w kontrolowanej sprawie jest okoliczność, iż decyzja Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. była skierowana nie do skarżącego, a do jego małżonki M. K. Bezspornie bowiem z przedmiotowej decyzji organ pozyskał informacje w zakresie przebiegu ubezpieczenia skarżącego w przedmiotowym okresie, a mianowicie że jego ubezpieczenie emerytalno-rentowe obejmujące rolników ustało: od 1 października 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., od 1 marca 1996 r. do 15 września 1996 r., od 1 stycznia 2004 r. do 18 stycznia 2004 r., od 1 lipca 2004 r. do 31 października 2004 r., od 15 listopada 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. oraz od 1 stycznia 2005 r. do 30 września 2005 r. Dostrzec także warto, iż do ww. decyzji dołączono uwierzytelnione tłumaczenie z języka [...] zaświadczenie o przebiegu ubezpieczenia społecznego skarżącego w [...], z którego wynika m.in., że skarżący podlegał ubezpieczeniu w okresie od 24 stycznia 2005 r. do 30 września 2005 r. Ustalenia przyjęte w powyższej decyzji, jak trafnie przyjęły organy, stanowił nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który niewątpliwie nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej z 14 listopada 2005 r., jednakże w świetle art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania jest ujawnienie się nowej okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy, istniejącej w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznanej organowi, który tę decyzję wydał, a taką było nieprowadzenie działalności rolniczej w związku z zatrudnienie w [...]. Jeżeli nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został sporządzony w terminie późniejszym (jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie), to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna (ustanie ubezpieczenia emerytalno-rentowego) istniała w dniu wydania decyzji, była istotna dla sprawy i nie była znana organowi wydającemu decyzję ostateczną. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w wyniku podjęcia decyzji przez Prezesa KRUS z dnia 25 września 2015 r. ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, a mianowicie, że w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną skarżący nie podległ ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, które to okoliczności nie były znane organowi w dniu wydawania decyzji o przyznaniu renty strukturalnej. Skoro zatem ziściła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to organ - po uzyskaniu informacji o niepodleganiu ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu przez skarżącego w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną, nie mógł zaniechać wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się z kolei do znajdującego się w aktach sprawy dowodu w postaci zaświadczenia Kierownika Placówki Terenowej KRUS z dnia 11 czerwca 2015 r. przyjdzie podzielić stanowisko organu, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału należało odmówić mu wiarygodności, albowiem dokument ten wystawiony był przez organ rentowy jeszcze przed dniem powzięcia informacji o zatrudnieniu skarżącego poza granicami Polski, co miało miejsce dnia 26 sierpnia 2015 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego ustalenia organu w powyższym zakresie są prawidłowe w świetle obszernego materiału dowodowego, którym dysponował organ. Zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe oraz ocena dowodów i sposób wyjaśnienia skarżącemu przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji była prawidłowa, wobec tego podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego są niezasadne. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 P.p.s.a, oddalono skargę.