II SA/Op 645/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Ż. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 16 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. W. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 16 października 2014 r., nr [...], utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 października 2008 r., nr [...], dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 stycznia 2015 r., wezwano skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni, wpisu od skargi w wysokości 200 zł. Wezwanie zawierało także pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie wyznaczonym przez Sąd, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie powyższe doręczono skarżącemu osobiście w dniu 19 stycznia 2015 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującym się w aktach sądowych sprawy (por.: k-13 akt). Do dnia wydania niniejszego orzeczenia, nie uiszczono wymaganego w sprawie wpisu. Skarżący natomiast w piśmie z dnia 24 stycznia 2015 r. oświadczył, że wycofuje skargę. Dodał, że wprawdzie przedmiotowe postanowienie Wojewody zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 149 § 1 i § 3 K.p.a.), to niezależnie od podniesionych przez skarżącego merytorycznych argumentów, upływ pięciu lat od wydania decyzji jednoznacznie uniemożliwia wznowienie postępowania ( art. 146 § 1 K.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Podstawą określającą wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi, stanowi § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.). Zgodnie z przywołanym przepisem, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wysokości 200 zł. Wezwanie do uiszczenia wpisu w takiej wysokości zostało skarżącemu doręczone w dniu 19 stycznia 2015 r., a zatem stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a wymagany wpis powinien zostać uiszczony w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Termin do dokonania żądanej czynności w niniejszej sprawie, upłynął więc w dniu 26 stycznia 2015 r. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuiszczenia wpisu, do czasu upływu zakreślonego terminu, skarżący nie wykonał wskazanego obowiązku. Uznać tym samym należało, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 220 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi odnotować przyjdzie, że na mocy art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć wniesioną skargę i w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutkuje to umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Cofnięcie skargi jest jednak dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga została prawidłowo i skutecznie wniesiona, tj. gdy skarga nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). Skutkiem nieuiszczenia od skargi wymaganego wpisu na wezwanie Sądu jest z kolei to, że skarga nie jest skutecznie wniesiona, a tym samym niemożliwe jest jej cofnięcie. Wobec powyższego, zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi na zasadzie art. 220 § 3 P.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji.