II SA/Op 648/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K., B. S., A. M., J. M., M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. E. K., B. S., A. M., J. M. i M. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 grudnia 2011 r., stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Głubczyc z dnia 6 czerwca 2005 r. nr [...], zatwierdzającej podział działki nr a – na działki nr: b i nr c oraz działki nr: d – na działki nr: e, f, g, z k.m. [...], położone w [...] przy ul. [...]. Skarga została podpisana przez E. K., która wskazała, że skargę wnosi w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 3 stycznia 2017 r., E. K. została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni, braków formalnych skargi przez złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu skarżących przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi, bądź też przez osobiste podpisanie skargi lub przesłanie egzemplarza skargi osobiście podpisanego przez B. S., A. M., J. M. i M. M. Nadto, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 2 stycznia 2017 r., skierowanym do rąk E. K., skarżący zostali wezwani do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...], w kwocie 200 (dwieście złotych) zł. E. K. w wyznaczonym terminie nie usunęła braków formalnych, jak i nie uiściła żądanego wpisu sądowego. Natomiast, w piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2017 r. (data wpływu do Sądu 18 stycznia 2017 r.) podpisanym przez E. K. oświadczono, że skarżący wycofują swoją skargę z dnia 22 listopada 2016 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, tj. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Powinna także czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje m.in., że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 P.p.s.a.). Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Omawiane braki skargi mogą być uzupełniane w następstwie wezwania przez sąd w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Strona powinna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania w ogóle, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Mając na uwadze dobro prawem chronione jakim jest prawo do sądu, stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, wówczas ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Okoliczność, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższego, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje bowiem powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2179/13, LEX nr 1452753). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie rozpoznanych istotnych braków formalnych skargi, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić również wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła pełnomocnictwa odpowiadającego swoim zakresem przedmiotowi sprawy, która została wszczęta na skutek wniesienia tej skargi. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż niedołączenie do skargi pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/07, LEX nr 471052). Oczywistym jest przy tym, iż chodzi o pełnomocnictwo pozwalające na jednoznaczne i prawidłowe zidentyfikowanie osoby pełnomocnika, oraz określenie zakresu umocowania pełnomocnika oraz że nieuzupełnienie tego braku skutkuje odrzuceniem skargi w myśl powołanych wyżej przepisów. Nadto, zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, przy czym stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wniesienie skargi podlegało obowiązkowi uiszczenia wpisu stałego w wysokości 200 zł, co wynika z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), według którego wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności (...), bez względu na przedmiot sprawy wynosi 200 zł. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w postaci braku pełnomocnictwa oraz braków fiskalnych została skutecznie doręczona na adres pełnomocnika - autora skargi - w dniu 10 stycznia 2017 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania we wskazanym wyżej zakresie rozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym, tj. 11stycznia 2017 r. i upłynął z dniem 18 stycznia 2017 r. W terminie tym nie przedłożono Sądowi pełnomocnictwa, jak i nie uiszczono wskazanej opłaty sądowej. Oznacza to, że braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi. Dodatkowo, w nawiązaniu do pisma z dnia 11 stycznia 2017 r., zawierającego oświadczenie skarżących o cofnięciu skargi, wyjaśnić należy że cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle i dla tego typu czynności procesowej. Tak więc wniosek skarżących o cofnięcie skargi nie może być rozpatrzony do czasu uiszczenia wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata (por. również postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207).