II SA/Op 65/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 stycznia 2022 r., nr 1601-IOA.48.27.2021 w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na rzecz skarżącego M. C. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący M. C. wniósł w dniu 4 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem organu, skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 stycznia 2022 r., nr 1601-IOA.48.27.2021, w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżący domagał się uwzględnienia skargi przez zobowiązanie organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania, argumentując, że niezwłocznie uzupełnił brak formalny odwołania w postaci nadesłania podpisanego odwołania. Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania. W dniu 11 marca 2022 r. skarżący uiścił wymagany wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, podając, że uwzględnił wyjaśnienia strony zawarte w skardze i w związku z tym - na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. - wydał postanowienie z dnia 25 lutego 2022 r., nr 1601-IOA.492.4.2022, którym uchylił zaskarżone do Sądu postanowienie, uznając, że skarżący uzupełnił w terminie brak formalny odwołania od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 15 listopada 2021 r., nr 388000-COC.48.132.2021, wydanej w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Postanowienie z dnia 25 lutego 2022 r. organ doręczył skarżącemu w dniu 2 marca 2022 r., co wyjaśniono - na wezwanie Sądu - w piśmie procesowym z dnia 6 maja 2022 r. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący zaskarżył ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie w niniejszej sprawie podlega umorzeniu. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. W sprawie będącej przedmiotem kontroli sądowej doszło do podjęcia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu postanowienia z dnia 25 lutego 2022 r., nr 1601-IOA.492.4.2022, którym uchylono w całości zaskarżone do tut. Sądu postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 17 stycznia 2022 r. o pozostawieniu bez rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Opolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Opolu z dnia 15 listopada 2021 r., nr 388000-COC.48.132.2021. Postanowienie z dnia 25 lutego 2022 r. wydano na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., który stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji, pod warunkiem uwzględnienia skargi w całości. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do Sądu, zatem zyskało przymiot prawomocności, a wchodząc do obrotu prawnego, wyeliminowało z niego zaskarżone do Sądu postanowienie z dnia 17 stycznia 2022 r., nr 1601-IOA.48.27.2021. W ramach dokonanej autokontroli dopuszczalne jest uchylenie orzeczenia kwestionowanego przez stronę, jeżeli domagała się tego w skardze. Skarżący natomiast zmierzał w swej skardze do uchylenia kwestionowanego postanowienia i rozpatrzenia jego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Skoro ostatnim zapadłym w toku instancji administracyjnej orzeczeniem jest postanowienie eliminujące z obrotu prawnego zakwestionowane w skardze postanowienie o pozostawieniu odwołania skarżącego bez rozpoznania, to Sąd uznał, że zachodzi konieczność umorzenia niniejszego postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień samokontrolnych przewidzianych przez ustawodawcę w art. 54 § 3 P.p.s.a. przestał bowiem istnieć przedmiot zaskarżenia i tym samym rozpoznanie skargi stało się bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 P.p.s.a. Uwzględnienie skargi przez organ czyni z kolei zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Stosownie do art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Do kosztów tych należy zaliczyć - na mocy art. 205 § 1 P.p.s.a. - poniesione przez stronę koszty sądowe. W związku z tym w punkcie 2 sentencji postanowienia orzeczono o zasądzeniu od organu kwoty 100 zł, tytułem zwrotu skarżącemu wpisu sądowego od skargi.