II SA/Op 71/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na protokół graniczny postanawia odrzucić skargę. B. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, wnosząc o dokonanie dokładnego pomiaru działki, należącej do sąsiada – A. R. i położonej w S., podnosząc, że nie zgadza się z pomiarem dokonanym przez I. L., który był niedokładny z uwagi na brak kamienia granicznego. Skarżący kwestionował ustaloną w wyniku tego pomiaru odległość budynku mieszkalnego i gospodarczego od jego posesji. Na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 28 lutego 2008 r. skarżący powtórzył treść wcześniej wniesionej skargi oraz wskazał, że jednocześnie nie zgadza się z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] oraz pismami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] i [...]. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 12 marca 2008 r. ze sprawy zostały wyłączone do odrębnego postępowania skargi na wskazane przez skarżącego akty organów nadzoru budowlanego. Ponadto Starosta [...] przesłał na wezwanie Sądu operat pomiarowy sporządzony przez I. L., zawierającą kwestionowany protokół graniczny z dnia [...], oraz informację Naczelnika Wydziału Geodezji, Kartografii i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w K., że w przedmiotowej sprawie nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne zakończone postanowieniem lub decyzją administracyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy sprecyzować, że przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie jest skarga B. J. na ustalenia protokołu granicznego, zawierająca żądanie dokonania dokładnego pomiaru geodezyjnego działki sąsiedniej. W związku z tym wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (§ 3). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 P.p.s.a., oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 P.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych wyżej przepisach. Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu albo czynności, które zostały wydane lub dokonane przez organy administracji publicznej w zakresie wskazanym w skardze, a które - zgodnie z obowiązującymi przepisami - mogłyby stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego. Przedstawione w skardze żądanie, dotyczące zmiany ustaleń protokołu granicznego, nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, jeśli w sprawie nie toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe w trybie rozdziału 6 (art. 29 i nast.) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), w toku którego mogły zostać wydane akty administracyjne. Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje rozstrzygania spraw z zakresu prawa sąsiedzkiego, do jakich nalezą też spory między właścicielami sąsiednich gruntów co do przebiegu granicy. Sprawy te są sprawami z zakresu prawa cywilnego, normowanymi przez przepisy ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), w tym art. 153 tej ustawy. Z kolei zgodnie z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych, oraz Sąd Najwyższy. Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., stąd orzeczono, jak w sentencji.