II SA/Op 72/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Burmistrza Miasta Brzegu z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 grudnia 2006 r. B. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, na decyzję Burmistrza Miasta Brzegu z dnia [...], Nr [...], uchylającą decyzję tego organu z dnia [...], Nr [...] o odmowie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. W piśmie procesowym z dnia 1 lutego 2007 r., stanowiącym odpowiedź na wniesioną skargę, Burmistrz Miasta Brzegu stwierdził, iż zarzuty podniesione w skardze przez B. G. o niesłuszności zaskarżonej decyzji są niezasadne, albowiem decyzja ta stała się prawomocna i ostateczna z dniem 8 grudnia 2005 r., co stwierdzone zostało przez organ II instancji. Burmistrz Miasta Brzegu podniósł także, iż skarżąca w dniu 29 września 2006 r. wniosła odwołanie od zaskarżonej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, które ostatecznie zostało przez organ I instancji przesłane w dniu 1 lutego 2007 r., na podstawie art. 59 § 1 K.p.a., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, jako właściwemu do rozpatrzenia organowi administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ. Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 K.p.a. Zasada dwuinstancyjności daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa" (por. B. Adamiak, J. Borkowski: "Polskie postępowanie administracyjne sądowoadministracyjne", Warszawa 1999 r., str. 165 i nast.). W myśl omówionej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania i zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Burmistrza Miasta Brzegu w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. Skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez B. G. dotyczy decyzji Burmistrza Miasta Brzegu z dnia [...], Nr [...]. Tym samym więc skarga na tę decyzję wniesiona do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna wobec treści art. 52 § 1 P.p.s.a. Nie zmienia tego okoliczność, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu, został przesłany przez Burmistrza Miasta Brzegu w dniu 1 lutego 2007 r., do rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. Bezspornym pozostaje bowiem fakt, że B. G. wniosła skargę do sądu administracyjnego na akt I instancji, co w świetle przywołanych wyżej przepisów, jest niedopuszczalne. Wobec powyższego skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co też Sąd orzekł w sentencji postanowienia.