II SA/Op 74/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. . WSA/post.1 - sentencja postanowienia M. W. pismem z dnia 30 stycznia 2007 r., adresowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielające Gminie [...] pozwolenia, polegającego na rozbiórce budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego w N., przy ul. [...] nr [...], na działkach nr [...] i [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 marca 2007 r., skarga M. W. została przekazana Wojewodzie [...] w celu nadania jej biegu, tj. udzielenia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych. Do organu skarga ta wpłynęła w dniu 9 marca 2007 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 kwietnia 2007 r. Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Odpis odpowiedzi na skargę został doręczony osobiście M. W. w dniu W piśmie z dnia 11 kwietnia 2007 r. skarżąca podniosła, iż skargę wniosła w terminie, przesyłając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Pełnomocnik skarżącej – radca prawny G. D. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprecyzowała stanowisko procesowe i zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, z uwagi na dolegliwości skarżącej i ograniczony kontakt. Uzasadnienie to pełnomocnik rozwinęła szerzej w piśmie procesowym z dnia 2 lipca 2007 r., w którym podała, że do czasu wyznaczenia przez Sąd rozprawy skarżąca działała samodzielnie i po otrzymaniu decyzji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, wystąpiła ze skargą w przypisanym terminie, kierując ją bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem organu, którego skarga dotyczyła. W wyniku powyższego organ uznał, że skarga wpłynęła po terminie. Opóźnienie we wniesieniu przez skarżącą skargi, pełnomocnik uzasadniła tym, że skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, jej kontakt ze światem zewnętrznym odbywa się jedynie za pośrednictwem osób trzecich. Od wielu lat skarżąca nie jest zdolna do samodzielnego poruszania się, nie posiada fotela inwalidzkiego, dlatego nie opuszcza swojego domu. W kwestii załatwiania bieżących spraw, a zwłaszcza wysyłania korespondencji, czy robienia zakupów, skarżąca zdana jest na osoby trzecie, a ponieważ nie posiada dzieci, ani żadnej rodziny, kontakt ze światem zewnętrznym utrzymuje za pośrednictwem opiekunki z Ośrodka Pomocy Społecznej oraz życzliwych sąsiadów. Wobec rzeczywistych warunków funkcjonowania skarżąca nie była zatem w stanie wysłać swojej skargi we właściwym terminie, ani tez skonsultować prawidłowego trybu skierowania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało uwzględnić. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwana dalej w skrócie: "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie ( art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. ). Podstawowymi przesłankami, które warunkują przywrócenie terminu jest zatem zachowanie wymogu formalnego z art. 87 § 1 powołanej ustawy oraz stwierdzenie uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Podkreślić należy, iż "uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność ( prawdopodobieństwo ) twierdzenia o jakimś fakcie, jest dopuszczalne, gdy przewidują go przepisy szczegółowe. Przy uprawdopodobnieniu dopuszcza się ustalenie okoliczności faktycznych bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Dopuszczalne jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak winy osoby, która uchybiła terminowi ( por. Barbara Adamiak [w:], Janusz Borkowski " Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wydawnictwo Naukowe PWN , Warszawa 1992, str. 132-133 ). W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, iż o fakcie uchybienia terminowi do wniesienia skargi, zorientowała się w chwili otrzymania odpisu odpowiedzi na skargę. Odpowiedź na skargę jest datowana na dzień 6 kwietnia 2007 r., a skarżąca pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r. ( nadanym przesyłką pocztową w dniu 13 kwietnia 2007 r. ) zareagowała na zgłoszony wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu, który następnie został sprecyzowany przez pełnomocnika skarżącej. Przyjąć zatem należało, iż skarżąca spełniła wymóg art. 87 § 1 P.p.s.a. i złożyła wniosek w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Sądu uprawdopodobniona została także okoliczność braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Zły stan zdrowia i zaistniała sytuacja życiowa skarżącej, polegająca na ograniczonym kontakcie ze światem zewnętrznym stanowią niewątpliwie podstawę do przyjęcia poglądu, iż skarżąca uchybiła terminowi bez swojej winy. Sąd zważył także, że w sprawie została spełniona przesłanka z art. 86 § 2 P.p.s.a., w postaci braku negatywnych następstw uchybienia terminu dla strony. Uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowałoby bowiem jej odrzucenie przez Sąd. Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.