II SA/Op 790/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi S. G. na czynność materialno-techniczną Starosty Opolskiego z dnia 31 sierpnia 2011 r., nr [...] dotyczącą samochodu [...], nr rej. [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę. S. G. w piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r. wystąpił do Starosty Opolskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] sprowadzonego z zagranicy. Starosta Opolski ustosunkowując się pismem z dnia 31 sierpnia 2011 r., nr [...] do żądania S. G., odmówił zwrotu żądnej kwoty. Wskazał, że opłata w kwocie 500 zł za kartę pojazdu została pobrana na podstawie obowiązującego, w dacie wydania karty, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Jednocześnie wyjaśnił, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U6/04 orzeczono, iż przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia traci moc z dniem 1 maja 2006 r. Pismo z dnia 31 sierpnia 2011 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 września 2011 r., do rak jego małżonki B. G. Pismem nadanym 27 września 2011 r. skarżący wezwał organ ponownie do zwrotu nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł. Organ w odpowiedzi pismem z dnia 30 września 2011 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31 sierpnia 2011 r., które S. G. otrzymał 13 października 2011 r. ( dowód doręczenia w aktach administracyjnych). Następnie pismem datowanym na 3 października 2011 r. S. G. złożył w dniu 4 listopada 2011 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Starosty Opolskiego odmawiające zwrotu kwoty opłaty za kartę pojazdu dla samochodu [...] o nr rejestracyjnym [...], wskazując w niej, że skarży pismo Starosty Opolskiego z dnia 30 września 2011 r. W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, a mianowicie nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego odmową zwrotu nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu. Wprawdzie skarżący przesłał pismo z dnia 29 września 2011 r., nie zawiera ono jednak wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a jedynie ponowne żądanie zwrotu opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa i stanowi czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym miejscu odnotować przyjdzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, zgodnie z którym o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W przypadku żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub w części nie ulega natomiast wątpliwości, że uiszczenie opłaty za wydanie karty pojazdu jest wykonaniem przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, o którym organ nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Żądanie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu powoduje natomiast konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności. Skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, jest zatem sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej nie oznacza natomiast automatycznie jej merytorycznego rozpoznania. Każda skarga musi spełniać wymogi formalne właściwe tak dla pisma w postępowaniu sądowym w ogólności ( art. 46 i 47 P.p.s.a.), jak i typowe dla skargi (art. 57 P.p.s.a). Przy czym skargę w tym konkretnym przypadku poprzedzać powinno uprzednie wezwanie organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności –do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością Starosty Opolskiego z dnia 31 sierpnia 2011 r., nr [...], tak bowiem Sąd ocenił pismo z skarżącego przesłane do organu w dniu 27 września 2011 r., w którym skarżący wyraźnie wskazał, że nie zgadza się z odpowiedzią na jego wniosek z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zwrot nadpłaty za kartę pojazdu, nie zrobił tego jednak w wymaganym na mocy w/w art. 52 § 3 P.p.s.a., terminie. Jak bowiem wynika z akt sprawy skarżący otrzymał pismo z dnia 31 sierpnia 2010 r., nr [...] w dniu 9 września 2011 r. Termin do wniesienia środka zaskarżenia wynoszący 14 dni, rozpoczął bieg w dniu 10 września 2011 r., a upłynął w dniu 23 września 2011 r. Skarżący natomiast wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 27 września 2011 r., a zatem po upływie terminu. Uchybił zatem terminowi przewidzianemu w art. 52 § 3 P.p.s.a. dla skutecznego złożenia środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością. Tryb przewidziany w cytowanym art. 52 § 3 P.p.s.a., nie został zatem wyczerpany przed wniesieniem skargi, co z mocy tego przepisu i art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji.