II SA/Op 8/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] Nr [...] odmówiono przyznania E. A. dodatku mieszkaniowego. W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, iż nie przyznano wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego, ponieważ wydatki na mieszkanie nie przekroczyły 20 % dochodów, które musi ponieść najemca. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...], utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał na wstępie zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych, akcentując, iż zgodnie z art. 2, art. 3 i art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych świadczenie to przysługuje osobom, które spełniają łącznie następujące warunki, a to: przysługuje im jeden z tytułów do lokalu, wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy, średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza powierzchni normatywnej, określonej w art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych o więcej niż 30% lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60%. Organ odwoławczy przytoczył również określone w art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wielkości nieprzekraczalnej normatywnej powierzchni użytkowej w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego i wskazał, iż przestrzeganie wszelkich opisanych powyżej kryteriów jest obligatoryjne, a niespełnienie chociażby jednego z nich nie pozwala organowi na przyznanie dodatku mieszkaniowego. Odnosząc powyższe zasady do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, iż strona dysponuje spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 35,94 m2, w którym prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. W okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, źródłem dochodu wnioskodawcy było świadczenie emerytalne i dodatek pielęgnacyjny w łącznej kwocie 1001,75 zł, która stanowi średni miesięczny dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym strony. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że dochód na jedną osobę w gospodarstwie domowym strony (1001,75 zł) nie przekracza granicznego dochodu, który zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi kwotę 1045,55 zł, a powierzchnia zajmowanego przez stronę lokalu (35,94 m2) nie przekracza 130 % normatywnej powierzchni użytkowej dla 1 osoby (35 m2). W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że E. A. spełnia wszystkie ustawowe kryteria warunkujące otrzymywanie dodatku mieszkaniowego. W dalszej kolejności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. dokonało sprawdzenia prawidłowości wyliczeń dodatku mieszkaniowego sporządzonych przez organ I instancji. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał na wstępie, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami, o których mowa w art. 6 ust. 3 - 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Zgodnie natomiast z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. za podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych członków spółdzielni mieszkaniowych wziął opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz koszty eksploatacji i remontów. Łączne wydatki na lokal mieszkalny strony o powierzchni 35,94 m2, potwierdzone przez spółdzielnię mieszkaniową, ustalił na kwotę 186,80 zł, a wydatki odniesione do powierzchni normatywnej na kwotę 181,91 zł (186,80 zł : 35,94 m2 x 35,00 m2 = 181,91 zł). Podkreślił, iż wprawdzie zgodnie z § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia za podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się 90% naliczonych i ponoszonych wydatków, niemniej jednak w związku z orzeczeniem przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P/45 (Dz. U. z 18 maja 2006 r., nr 84) o niezgodności powyższego przepisu z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, za podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjął 100% wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny. Biorąc pod uwagę treść § 3 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, który stanowi, iż w sytuacji, gdy lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa, co w niniejszej sprawie stanowi 7,99 zł, dodał tą kwotę do 181,91 zł i wskazał, że łączne wydatki na lokal mieszkalny E. A., przyjmowane dla potrzeb ustalenia dodatku mieszkaniowego, wynoszą 189,90 zł Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy podał, iż należny dodatek mieszkaniowy, jest liczbą ujemną i wynosi "-10,45", a obliczony został w następujący sposób: 189,90 zł – 20% z kwoty 1001,75 zł (200,35zł) = - 10,45 zł. Ponieważ ta część wydatków, którą powinien ponieść wnioskodawca jako 20% miesięcznego dochodu jego gospodarstwa domowego (200,35 zł), jest wyższa od kwoty wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny (189,90), to tym samym dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. W skardze na powyższą decyzję E. A. wniósł o jej uchylenie. Podniósł, iż ma trudną sytuację materialną ponieważ posiada zadłużenie z tytułu czynszu w spółdzielni mieszkaniowej na kwotę 2.246,60 zł. Jest osobą samotną i schorowaną, a na leki wydaje miesięcznie ok. 200 zł, potrzebuje też opieki. Podał, iż otrzymywany do lipca 2007 r. dodatek mieszkaniowy w wysokości 78,50 zł stanowił dla niego bardzo dużą pomoc finansową. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270). Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialono-prawnym. Przeprowadzona w ten sposób kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że nie doszło do naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu dającym podstawę do uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...]. W szczególności należy podkreślić, że organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadził istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je ocenił, mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego oraz zasady logiki. Ocena ta nie narusza prawa, a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Słusznie organ odwoławczy przyjął za podstawę poczynienia ustaleń faktycznych dowody zebrane w sprawie przez organ I instancji w postaci informacji z dnia 4 lipca 2007r. o wysokości ustalonego czynszu za zajmowane przez skarżącego mieszkanie oraz jego powierzchni, a także zaświadczenia ZUS, co do wysokości dochodów skarżącego z miesiąca poprzedzającego datę złożenia wniosku, które z kolei uczynił przedmiotem poprawnych rozważań prawnych. W końcu zajęte stanowisko organ odwoławczy umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego. W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r. w sprawie o sygn. akt P 4/05 ( Dz. U. z dnia 18 maja 2006r. Nr 84, poz. 587), który stwierdził, iż art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego. W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Stosownie do ust. 3 i 4 tego przepisu wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu: 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów, 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe (art. 6 ust. 4a ustawy). Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Odnosząc powyższe przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż zasadnie organy obu instancji ustaliły, że E. A. spełnia określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych kryteria przyznania tego świadczenia. Skarżącemu przysługuje bowiem spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, a zatem jest on osobą uprawnioną do pobierania dodatku mieszkaniowego (art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy), powierzchnia jego lokalu wynosi 35,94 m2, a zatem spełnia on wymóg określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, natomiast średni miesięczny dochód jego jednoosobowego gospodarstwa wynosi 1001,75 zł, więc nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury (zgodnie z Komunikatem Prezesa ZUS z dnia 13 lutego 2006r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent – M.P. Nr 12, poz. 166, najniższa emerytura w dniu złożenia wniosku wynosiła 597,46 zł), czyli kwoty 1045,55 zł (art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Pomimo spełnienia przez skarżącego tych ustawowych wymogów, należało odmówić mu jednak przyznania dodatku mieszkaniowego, albowiem jego wysokość, stanowiąca różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek (art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) stanowiła w przedmiotowej sprawie wartość ujemną. Organy administracyjne dokonały prawidłowego wyliczenia, pod względem matematycznym, wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, wysokość dochodu gospodarstwa domowego skarżącego uzyskanego w okresie od 1 kwietnia 2007r. do 30 czerwca 2007r. oraz procentu, które winien ponieść skarżący na zajmowany lokal mieszkalny. Podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego stanowią wydatki przypadające na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu i stąd też - zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy – prawidłowo organ II instancji wydatki te obliczył na kwotę 181,91 zł dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię (186,80 zł : 35,94 m2 x 35,00 m2 = 181,91 zł). Tak obliczone wydatki zwiększono o wydatek z tytułu braku w lokalu instalacji centralnej ciepłej wody, ponieważ na mocy § 3 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w sytuacji, gdy lokal nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek, stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału, uznaje się równowartość 20 kilowatogodzin energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych, na każdego członka gospodarstwa, co w niniejszej sprawie stanowi 7,99 zł. Łączne wydatki na lokal mieszkalny E. A. przyjmowane dla potrzeb ustalenia dodatku mieszkaniowego wynoszą zatem 189,90 zł (181,91 zł + 7,99 zł). Jednakże zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w sytuacji, gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z okresu 3 miesięcy sprzed dnia złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. W oparciu o treść art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych właściwie ustalono, iż dochody gospodarstwa domowego strony wynoszą miesięcznie 1001,75 zł, natomiast wydatki na lokal mieszkalny w myśl zasady określonej w art. 6 ust. 6, określono na kwotę 186,80 zł. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy właściwie przyjął, iż należny dodatek mieszkaniowy ustalony według następujących obliczeń jest liczbą ujemną i wynosi "-10,45". Obliczony został on w następujący sposób: 189,90 zł – 20% z kwoty 1001,75 zł (200,35zł) = - 10,45 zł. W świetle poczynionych ustaleń stanu faktycznego oraz treści przytoczonych przepisów mających zastosowanie w sprawie, należy zaakceptować stanowisko organu, iż w sytuacji, gdy ta część wydatków, którą winien ponieść wnioskodawca (20% miesięcznego dochodu jego gospodarstwa domowego – 1001,75zł x 20% = 200,35 zł), jest wyższa od kwoty wydatków ponoszonych na lokal mieszkalny (189,90), to dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Na marginesie należy dodać, iż do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego słusznie przyjęto 100% wydatków ponoszonych w związku z korzystaniem z mieszkania, a nie 90% tych wydatków, jak stanowi przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia, wobec uznania przez Trybunał Konstytucyjny przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych za niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (wyrok z dnia 9 maja 2006 r., sygn. akt P 4/05, Dz.U. z 2006 r., Nr 84, poz. 587). Reasumując uznać należy, iż pomimo spełnienia przez skarżącego ustawowych kryteriów przyznania dodatku mieszkaniowego, ze względu na fakt, iż wysokość dodatku mieszkaniowego stanowiącego różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek, jest wartością ujemną, organy administracyjne zasadnie odmówiły skarżącemu przyznania przedmiotowego świadczenia. Uwzględnienie wniosku skarżącego, w tak ustalonym stanie faktycznym, prowadziłoby do wypaczenia celu ustawy, którym jest pomoc osobom ubogim w zakresie częściowego pokrycia wydatków mieszkaniowych. W przedmiotowej sprawie w istocie doszłoby do pokrycia wydatków mieszkaniowych przypadających nie tylko na powierzchnię normatywną, ale na cały lokal mieszkalny, podczas gdy dodatek mieszkaniowy ma na celu pokrycie z funduszy publicznych jedynie części kosztów utrzymania mieszkania, jakie obowiązana jest ponosić osoba uprawniona do otrzymania takiego dodatku. Jego przyznanie stanowi formę zwolnienia wnioskodawcy z obowiązku ponoszenia oznaczonej kwotowo części kosztów utrzymania zajmowanego przezeń mieszkania (uzasadnienie uchwały 7 Sędziów SN z 9.10.1997 r.- III ZP 23/97- OSNAP 2/98/31). Zakres udzielanej pomocy określa ustawa o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którą pomoc państwa ma charakter częściowy i nie pokrywa w całości wydatków na mieszkanie osoby uprawnionej do takiego dodatku. Konstytucja RP nie gwarantuje przejęcia przez Państwo wszystkich obciążeń związanych z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych jej obywateli i pokrycia w całości wydatków z tym związanych. Pomoc Państwa, zgodnie z art. 81 Konstytucji RP, realizowana jest w granicach określonych przez ustawę. Odnosząc się do argumentów skarżącego stwierdzić należy, iż nie mają one wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych i przepisy wykonawcze tej ustawy w sposób ścisły określają zasady obliczenia dodatku mieszkaniowego i nie pozostawiają organom administracji publicznej możliwości uwzględnienia szczególnych sytuacji, czy to zdrowotnych czy społecznych strony. Dlatego też nie mogą one przyznać dodatku tylko z względu na okoliczność, że sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest trudna. W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało oddalić.