II SA/Op 85/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: st. sekr. sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnień 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. na rzecz A S.A. w P. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 4) nakazuje ściągnąć od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu – nieuiszczony przez skarżącego wpis w kwocie 500 (pięćset) złotych. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 3 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz art. 57 ust. 1 i art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku B Spółka z o.o. w L., działającego z upoważnienia A S.A. w P., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. odmówił uzgodnienia projektu architektoniczno – budowlanego stacji paliw, zlokalizowanej w N. przy ul [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że przedstawiony do uzgodnienia projekt budowlany oraz raport o oddziaływaniu na środowisko narusza: - art. 52 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez nieuwzględnienie w raporcie oceny danych wynikających z projektu budowlanego np. w zakresie zastosowania rozwiązań technologicznych zmniejszających ryzyko awarii, brak wskazania danych technicznych ekranu zabezpieczającego przed nadmiernym hałasem sąsiednie działki, nienaniesienie na projekt zagospodarowania działki izofony przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu poza terenem działki w porze nocnej, brak wskazania typu kontenerów na niebezpieczne odpady oraz określenia, czy spełniają one wymogi dla gromadzenia tego rodzaju odpadów i eliminują dostęp osobom postronnym, - wymogi sporządzonego przez Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. "Opracowania odnośnie wymagań sanitarnych dla nowobudowanych i modernizowanych obiektów zaplecza transportu drogowego w zakresie wyposażenia w urządzenia sanitarne dla podróżnych, oraz organizowanie punktów zlewnych dla ścieków ze skanalizowanych autokarów", zatwierdzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego w dniu 18 czerwca 1991 r., poprzez niezapewnienie konsumentom sześciu oczek ustępowych, - § 11 ust. 2 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez brak przedstawienia podstawowych danych technologicznych wymaganych tymi przepisami, - § 8 ust. 1 i 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, z uwagi na brak zapewnienia w szatni miejsc siedzących oraz zachowania odległości pomiędzy szafkami przeciwległymi. W dniu 7 listopada 2003 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w O. wpłynęło od powyższej decyzji odwołanie B Sp. z o.o. w L., działającego w imieniu A S.A. w P. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego oraz przekroczenie kompetencji orzekającego w sprawie organu. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i uzgodnienie przedmiotowej stacji paliw. Odwołująca się Spółka B stwierdziła, iż przedłożony raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest kompletny, gdyż na jego str. 94, we wnioskach końcowych (pkt 5), wyraźnie stwierdzono, że inwestycja zostanie zrealizowana wg standardowych projektów stacji paliw A, opracowanych zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw... Projekt typowy przewiduje szereg zabezpieczeń ograniczających lub eliminujących zagrożenia, zaś lokalizacja stacji spełnia wymogi prawa w zakresie odległości od najbliższych zabudowań. W zakresie wpływu inwestycji na środowisko odwołująca się Spółka B przywołała ustalenia raportu, podane na str. 94, i dodatkowo wyjaśniła, że zastosowane rozwiązanie, tj. taca betonowa powoduje, iż ilość rozlanego paliwa będzie w każdym przypadku niewielka. Odnośnie norm hałasu podkreślono, iż w zasadzie dla tego typu inwestycji nie istnieją normy hałasu, więc trudno mówić o ich przekroczeniu. Na użytek dokumentacji wzięto pod uwagę normy hałasu najbliżej położonego budynku mieszkalnego i stwierdzono, że hałas nie przekroczy poziomu dopuszczalnego (40 dB). Inwestor może zastosować klimatyzatory o różnych mocach akustycznych a typ klimatyzatora nie musi być zawarty w projekcie budowlanym. Nadto izofony nie stanowią części graficznej projektu zagospodarowania działki, są one uwzględniane w raporcie. W raporcie również zamieszczono wskazówki odnośnie gromadzenia odpadów, natomiast projekt budowlany nie musi obejmować typu kontenerów. Odnośnie zapewnienia ilości oczek ustępowych odwołująca się Spółka B wyjaśniła, iż rozwiązanie polegające na zapewnieniu jednego oczka dla mężczyzn i jednego dla kobiet jest zgodne z przepisami prawa, do których nie należy opracowanie Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej. Ponadto podniesiono, że przedstawiona dokumentacja zdecydowanie polepsza warunki higieniczne i sanitarne zaplecza socjalnego, rozdzielając funkcję pomieszczeń na szatnię i pokój śniadań. Jest możliwe zlikwidowanie ściany pomiędzy tymi pomieszczeniami, jednak w ocenie skarżącego, przyjęto rozwiązanie korzystniejsze dla pracowników. Na koniec stwierdzono, że projekt budowlany zawiera podstawowe rozwiązania technologiczne. Decyzją z dnia [...], nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., po rozpatrzeniu odwołania B Spółka z o.o. w L., działającego z upoważnienia A S.A. w P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Przede wszystkim organ odwoławczy wyjaśnił, że organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej, właściwym do uzgodnienia przedmiotowego przedsięwzięcia jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny, czyli w niniejszej sprawie jest to Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O., który działał zgodnie z właściwością rzeczową. W myśl art. 52 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje ze szczegółowością i dokładnością danych wynikających z projektu budowlanego, natomiast przedłożony do uzgodnienia raport, w swojej zasadniczej części nie odnosi się do rozwiązań projektowych, lecz zawiera zalecenia dotyczące tego, co ma być zrobione, bez podania, czy zalecenie zostało zrealizowane i czy przyjęte rozwiązanie jest właściwe. W obiegu prawnym nie występuje pojęcie projektów standardowych, w odniesieniu do których dokonuje się rozwiązań. Oceny projektu dokonuje się w oparciu o treść art. 52 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ocena prawidłowości przyjętych rozwiązań, przewidujących szereg zabezpieczeń ograniczających lub eliminujących zagrożenia pożarowe i środowiskowe, powinna być dokonana w raporcie, natomiast miernikiem tej prawidłowości nie może być stwierdzenie zgodności z projektem typowym lub standardowym. Ponadto organ odwoławczy zarzucił: - brak wyjaśnienia użytego pojęcia "awaria" oraz określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko (art. 52 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 4 pkt 1 art. 52), - brak odniesienia do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których występowanie w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, - brak wyjaśnienia zapisów ze str. 59 raportu, zwłaszcza wskazania, dla jakich awarii przyjęte rozwiązania w pełni zabezpieczają środowisko, a dla jakich tylko je minimalizują, i w jakim stopniu, - brak określenia w projekcie budowlanym sposobu gromadzenia odpadów, rodzajów pojemników i zabezpieczeń przed osobami postronnymi (odpady niebezpieczne należy gromadzić selektywnie), - brak analizy przyjętych rozwiązań projektowych pod kątem wymogów Głównego Inspektora Sanitarnego z czerwca 1991 r., - niezgodność przyjętych rozwiązań szatni z § 8 ust. 1 i 2 załącznika nr 3 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Ponadto Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, iż zapis o możliwości utworzenia małej gastronomii czyni koniecznym opracowanie podstawowych danych technologicznych, co jest zgodne z § 11 ust. 2 pkt 5 i § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Wbrew treści § 8 ust. 3 pkt 2 tego rozporządzenia na części rysunkowej projektu zagospodarowania działki nie naniesiono wszystkich rodzajów uciążliwości oraz ich zasięgu, w danym przypadku izofonę 40 dB. Z kolei izofony naniesiono w raporcie na mapie, która nie zawiera elementów topograficznych i zagospodarowania terenu. Poczyniono także uwagę, że jeśli inwestor zna klimatyzatory o różnych mocach akustycznych, powinien zastosować taki z nich, który nie powoduje przekroczeń poziomu hałasu i wprowadzić go jako trwałe rozwiązanie projektowe. W skardze na powyższą decyzję A S.A. w P., reprezentowany przez radcę prawnego – R. O., zarzucił: - naruszenie przepisu art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez stawianie wymagań, które nie wynikają z tych przepisów, - naruszenie interesu prawnego skarżącego wynikającego z art. 140 k.c., tj. uprawnienia właściciela do korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, - naruszenie art. 33 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w obu instancjach i wydanie decyzji, mimo że za stronę działała osoba prawna, - naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu odwoławczym pracownika organu, który brał udział w wydaniu decyzji w pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik A wskazała, że pracownik Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. – J. W., brał czynny udział w postępowaniu wyjaśniającym, jakie toczyło się w obu instancjach, w tym przekazał pełnomocnikowi – A. S. opracowanie Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G., na które powołał się organ pierwszej instancji w decyzji. Mimo wcześniejszych zapewnień, J. W. nie był w stanie wskazać stacji paliw spełniających wymogi higieniczno – sanitarne, o których mowa w powyższym opracowaniu, nadto z informacji zaczerpniętych z Głównego Inspektoratu Sanitarnego wynika, że wymogi te dotyczą tylko stacji przygranicznych. Ponadto podkreślono, że przedmiotowy dokument nie jest źródłem prawa i nie może stanowić podstawy nakładania na inwestora obowiązków. W skardze podniesiono również, że ta sama dokumentacja została opiniowana przez Wydział Ochrony Środowiska w Starostwie Powiatowym w O. i uzyskała pozytywną ocenę, zatem wydanie decyzji negatywnej przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. podważa zaufanie do organów Państwa, a ponadto stoi w sprzeczności z art. 52 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zdaniem pełnomocnika, kwestie związane z formą zapisu lub przedstawieniem graficznym nie powinny stanowić powodu do odmowy uzgodnienia, tylko ewentualnie do postanowienia o uzupełnieniu braków. Na koniec podniesiono, że przepisy prawa budowlanego i ochrony środowiska, zawierające ograniczenia praw właścicielskich nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. Podkreślił, iż przesyłka zawierająca skargę została wadliwie zaadresowana, dlatego też nastąpił jej zwrot. Odnosząc się do zarzutów A, organ wyjaśnił, że J. W., pracownik Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym w ramach drugiej instancji. Uczestniczył tylko w oględzinach na terenie planowanej inwestycji i miało to związek z ustaleniem dowodów w sprawie. Działał wówczas jako przedstawiciel Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Przepisy procedury administracyjnej nie zabraniają pracownikowi niższej instancji uczestniczenia w postępowaniu dowodowym, prowadzonym w trybie odwoławczym. Sprawę w organie drugiej instancji prowadziła A. N. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. stwierdził, że nie może odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż nie wskazano dokładnie, które normy zostały naruszone. Wydając decyzję, organ nie mógł kierować się treścią innych decyzji, podjętych przez inny organ, gdyż każdy z organów działa w ramach swych kompetencji. Ponadto wyrażono przekonanie, że zaskarżona decyzja została wydana na stronę postępowania, którą jest A S.A. w P., w imieniu której działał pełnomocnik. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 140 k.c. wyjaśniono, że organ odwoławczy nie ogranicza uprawnień właścicielskich strony, nie jest bowiem przeciwny realizacji inwestycji. W swojej decyzji odniósł się jedynie do rozwiązań projektowych. Inwestor, po spełnieniu koniecznych wymogów, będzie mógł ponownie wystąpić o uzgodnienie projektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 14 marca 2005 r., sygn. akt. II SA/Op 85/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.s.a.). W wypadku jednak, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2). Skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja, jak i objęta kontrolą Sądu decyzja organu pierwszej instancji, naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie trzeba podnieść, iż nie potwierdził się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wykazał, że J. W. nie jest pracownikiem podległym Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, zatem nie mógł podlegać wyłączeniu, o którym mowa we wskazanym przepisie. Organ odwoławczy dostatecznie wyjaśnił również powody, dla których osoba ta - pracownik organu pierwszej instancji – uczestniczył w części postępowania dowodowego prowadzonego przez organ drugiej instancji. Badając dalej legalność decyzji pierwszej i drugiej instancji Sąd rozważał trafność zarzutu skargi, który zmierzał do wykazania, iż postępowanie organów obu instancji prowadzono z naruszeniem art. 33 ust. 1 k.p.a. Ustalenia poczynione w powyższym zakresie determinują bowiem sposób rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Dla uporządkowania rozważań Sądu koniecznym jest przypomnienie, iż A S.A. w P. upoważnił A. S. do występowania w jego imieniu, m.in. w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą "Wykonanie kompletnego projektu budowlanego stacji paliw nr [...] w N. wraz z infrastrukturą towarzyszącą (...)". W dniu 13 października 2003 r. wpłynęło do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. pismo, opracowane na druku firmowym B Spółka z o.o. w L., zwane dalej Spółką B, które zawierało wniosek o uzgodnienie projektu architektoniczno – budowlanego przebudowy stacji paliw, zlokalizowanej w N., przy ul. [...]. Pismo to zostało podpisane przez A. S. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. przyjął, iż wniosek złożyła Spółka B, działająca w imieniu A. Organ odmówił A uzgodnienia wnioskowanej inwestycji a decyzję doręczył Spółce B, jako pełnomocnikowi strony. W odwołaniu od decyzji wskazano, że skarżącym jest inwestor, reprezentowany przez Spółkę B, przy czym odwołanie zostało podpisane przez A. S. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. rozpatrzył odwołanie Spółki B i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożyła działająca w imieniu inwestora – radca prawny R. O., która podniosła m.in., że z naruszeniem art. 33 § 1 k.p.a. prowadzono postępowanie administracyjne w obu instancjach, mimo iż za stronę działała osoba prawna. W ocenie Sądu zgłoszony zarzut jest zasadny. Stosownie do treści art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Organy obu instancji, z naruszeniem wskazanego przepisu przyjęły, że w imieniu A działa Spółka B, będąca osobą prawną. Dopuściły więc do postępowania administracyjnego podmiot, który zgodnie z przepisami ustawy nie mógł być pełnomocnikiem strony. Sąd przyznaje, iż wniosek, który wpłynął do organu budzi poważne wątpliwości co do tego, kto w istocie go złożył, Spółka B, czy też A. S. Żądanie uzgodnienia zostało bowiem złożone na druku firmowym Spółki B (osoba prawna), lecz podpisał go podmiot umocowany do reprezentowania inwestora (osoba fizyczna). Podobne wątpliwości rodzi odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, również podpisane przez A. S., który – sugerując się prawdopodobnie stanowiskiem organu o uznaniu Spółki B za pełnomocnika strony oraz faktem doręczenia decyzji temu właśnie podmiotowi - oznaczył, że składającym środek zaskarżenia jest Spółka B. W zaistniałej sytuacji pierwszą czynnością organów obu instancji winno być wyjaśnienie kwestii podmiotu wnoszącego kolejne podania w sprawie, bowiem tylko wtedy można rozważać skuteczność wszczęcia postępowania administracyjnego oraz prawidłowość reprezentacji strony. Obowiązkiem organu wynikającym z treści art. 64 ust. 2 k.p.a. oraz z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, określonych przepisami art. art. 7, 8 i 9 k.p.a., było wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, czyli w realiach niniejszej sprawy – wezwanie A. S. do wyraźnego określenia statusu pełnomocnika (osoba fizyczna czy osoba prawna), oraz poinformowanie, że w świetle art. 33 § 1 k.p.a., strona może działać wyłącznie poprzez osobę fizyczną. Kwestią otwartą pozostaje ocena prawidłowości reprezentacji Spółki B, jednak jest to okoliczność marginalna dla sprawy i nie miała ona wpływu na końcowe rozstrzygnięcie. Wyjaśnienie tej okoliczności było bowiem zbędne, gdyż niejako "z góry" wiadomym jest, że osoba prawna, nawet właściwie reprezentowana, nie może być pełnomocnikiem strony postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, z uwagi na naruszenie treści art. 33 § 1 k.p.a. oraz zaniechanie opisanych wyżej obowiązków, należało uchylić decyzję pierwszej i drugiej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.s.a. Stwierdzenie uchybień proceduralnych zwalnia Sąd z obowiązku ustosunkowania się do wywodów zaskarżonej decyzji oraz do pozostałych zarzutów skargi, tym niemniej już teraz trzeba podkreślić, iż zatwierdzone przez Głównego Inspektora Sanitarnego w dniu 18 czerwca 1991 r. "Opracowanie odnośnie wymagań sanitarnych ..."(cyt. wcześniej) nie należy do źródeł powszechnie obowiązującego prawa (patrz art. 87 Konstytucji R.P.), zatem jego regulacje nie mogą stanowić normatywnej podstawy do nałożenia na stronę postępowania określonych obowiązków. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych powyżej rozważań Sądu. Orzeczenie w punkcie drugim i trzecim wyroku oparto o przepis art. 152 i art. 200 p.s.a.