II SA/Op 86/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. W. – P. w przedmiocie wymierzenia grzywny Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu w sprawie umorzenia postępowania w sprawie użytkowania obiektu budowlanego za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 489/07 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 9 lutego 2009 r. A. W. – P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu, zarzucając mu niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 489/07. Wyrokiem tym, Sąd uchylił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], Nr [...], a także decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokali nr [...] i nr [...] w budynku mieszkalno-usługowym, położonym w G. przy ulicy [...]. W odpowiedzi na skargę, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej odrzucenie. Organ podniósł, iż przed złożeniem skargi do Sądu, skarżąca wezwała tamt. organ do wykonania przedmiotowego wyroku, a na wezwanie to organ udzielił A. W. – P. odpowiedzi w piśmie z dnia 3 marca 2009 r., Nr [...]. W dalszej części pisma organ podał także, że prawomocny wyrok Sądu z dnia 6 marca 2008 r. został przekazany przez Sąd wraz z aktami sprawy do organu II instancji w dniu 26 marca 2008 r. Następnie organy nadzoru budowlanego podjęły czynności zmierzające do wykonania zapadłego wyroku, czego wynikiem było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim, decyzji z dnia 6 października 2008 r., nr [...], znak [...], umarzającej postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości, na którą to decyzję A. W. – P. wniosła odwołanie. Z tą samą datą organ I instancji wydał także decyzję nr [...], znak [...], którą umorzył dodatkowo postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania lokalu nr [...], zlokalizowanego w parterze budynku. Od tego rozstrzygnięcia także skarżąca się odwołała. W wyniku rozpoznania w/w odwołań organ II instancji wydał w dniu 15 stycznia 2009 r. dwie decyzje: nr [...], znak: [...] oraz nr [...], znak: [...]. Wobec skargi A. W. – P. z dnia 30 stycznia 2009 r. na obydwa rozstrzygnięcia organu II instancji, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, przekazał ją wraz z aktami sprawy do Sądu, wnosząc o oddalenie skargi. Decyzje z dnia 15 stycznia 2009 r. zostały doręczone skarżącej w dniu 19 stycznia 2009 r., o czym świadczy załączone do akt sprawy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. k-9 akt sądowych). Organ dodał także, że na wezwanie skarżącej z dnia 9 stycznia 2009 r. dotyczące wykonania wyroku tut. Sądu z dnia 6 marca 2009 r., udzielił w/w odpowiedzi pismem z dnia 3 lutego 2009 r., nr[...], które załączone zostało do akt niniejszej sprawy (k-3 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przepis art. 154 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: P.p.s.a. stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Celem tej regulacji jest poprawienie działania organów administracji publicznej, a instytucja wezwania, o której przepis ten stanowi, ma służyć temu, aby organ administracji wykonał wyrok lub załatwił sprawę zanim interwencja sądu administracyjnego będzie konieczna. W sytuacji, gdy organ administracji po wezwaniu nie wykona wyroku lub nie załatwi sprawy albo gdy uczyni to dopiero po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność, wówczas istnieje przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mówi przepis art. 154 §1 P.p.s.a. Przesłanką dopuszczalności zaskarżenia organu w trybie art. 154 P.p.s.a. jest uprzednie pisemne jego wezwanie do wykonania wyroku oraz bezczynność organu, do którego wezwanie takie zostało skierowane. W rozpatrywanej sprawie skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku z dnia 6 marca 2008r. w sprawie sygn. akt II SA/Op 489/07, pismem z dnia 9 stycznia 2009 r., a organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 3 lutego 2009 r. Wyczerpany zatem został tryb wniesienia skargi w przedmiocie niewykonania wyroku Sądu. Zważyć jednak należy, że powyższy wyrok Sądu z dnia 6 marca 2008 r. wpłynął do Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu w dniu 26 maja 2008r. Natomiast wydane na skutek tego orzeczenia decyzje nr [...] i [...] z dnia 15 stycznia 2009 r. zostały skutecznie doręczone skarżącej w dniu 19 stycznia 2009r., o czym świadczą dołączone do akt sprawy potwierdzenia obioru w/w decyzji. Skarga złożona w niniejszej sprawie, wpłynęła natomiast do organu w dniu 10 lutego 2009r., a więc już po wydaniu i doręczeniu skarżącej decyzji stanowiącej wykonanie wyroku z dnia 6 marca 2008r. w sprawie sygn. akt II SA/Op 489/07. Przepis art. 154 § 1 i § 3 P.p.s.a. nie określa terminu do złożenia skargi, jednak z samej istoty tego środka zaskarżenia wynika, że powinien być on wniesiony do organu administracji przed wykonaniem prawomocnego wyroku. W sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, skarżąca otrzymała decyzje organu, stanowiące wykonanie wyroku sądowego. Przysługuje jej zatem prawo do weryfikacji tej nowej decyzji na drodze sądowoadministracyjnej - z czego skorzystała wnosząc na te decyzje skargi, będące przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 74/09. Z powyższych względów należało uznać, iż skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, a zatem należało ją odrzucić, co też Sąd orzekł na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.